BRUUT!

Zondag 19 november presenteert jazzgenootschap Nieuw & Diep vol trots Bruut!
BRUUT!-door-Maarten-van-der-Kamp-zwart-wit_groot

Het is de derde keer dat deze band het unieke Helderse jazzpodium Windkracht 13 betreedt. Alle vorige edities smaakten naar meer.

Bruut! is een band die, als geen andere jazz (‘ouwe meuk’ toch?) kan verbinden met de I Phone generatie. De heren verschijnen regelmatig in de DWDD en ze zijn het favoriete bandje van Wilfried de Jong. In feite is Bruut! gewoon een mod bandje, zoals je er zo veel in de jaren zestig had in Engeland en ook hier. Ach ja, de Mods. Nu heten het hipsters met rare baardjes, gekke hoedjes, tattootje hier, tattootje daar…. allemaal leuk en aardig, maar wel: déjà vu!

Bruut! mixt gewoon schaamteloos en hondsbrutaal ogenschijnlijk onverenigbare muziekgenres als bebop en surf. Zeg maar Dick Dale meets Pete Noordijk. Een lekker vuige surfgroove met een boppend saxofoontje….tja…dat gaat er altijd wel in. Ja, het is waar: de wereld draait door, als je maar lang genoeg wacht is oud weer nieuw en hip weer out en vet weer cool en wreed weer mieters en ga zo maar door. In de tussentijd is Bruut! wel een band met pieken en ballen.

Folkert Oosterbeek bespeelt het hammondorgel op eigenzinnige wijze met lak aan de grote namen. Felix Schlarmann is een veelzijdige drummer, die feilloos weet uit welke hoek Abraham de ritmische mosterd haalt. Bassist Thomas Rolff plukt in alle omstandigheden door, of het nou gaat om Led Zeppelin of Prince, bebop of blues…en saxofonist Maarten Hogenhuis is een van de beste rietblazers van zijn generatie; hij speelt altijd alsof er een engel op zijn schouder zit, terwijl de duivel in zijn nek hijgt.

Eén ding is zeker: met Bruut! gebeurt er iets en is er feest.
Dat komt mooi uit ook, want op deze zondagmiddag wordt ook het eerste exemplaar van het Nieuw & Diep jubileumboek ’t Moet Weer Swingen Hier overhandigd aan de man die het mogelijk maakte dat de jazz weer terugkwam in Den Helder, Nieuw & Diep’s eerste sponsor, Jan Dozy.

Windkracht 13 I Zaal open 14.00 uur I Aanvang 15.00 uur I Entree €15,– I <23 jr € 10 I Voorverkoop €2,50 korting

Reserveer kaarten

RECENSIE JEROME HOL TRIO 

Zondag 22 oktober 2017; Windkracht 13; ca 70 bezoekers

Op een druilerige herfstzondag in oktober kan een mens wel een lekker stukje muziek gebruiken om wat op te vrolijken. Daarvoor had jazzgenootschap Nieuw & Diep het Jerome Hol Trio uitgenodigd. Een voltreffer! Want vanaf de eerste maten hadden gitarist Jerome Hol en zijn kompanen het bijna zeventigkoppige publiek ‘bij de kladden’. Fijne grooves, goede songs, uitgevoerd op hoog muzikaal niveau.

We hadden Jerome Hol, wiens voorkomen mij deed denken aan Jeroentje uit de stripserie Jan, Jans & De Kinderen, al in 2011 ‘gespot’ als revelatie, toen hij in de formatie Cry Baby! grote indruk maakte in Windkracht 13. Het is heerlijk om naar hem te luisteren: hij heeft een vloeiende melodieuze stijl, bij vlagen virtuoos snel, maar soms ook mooi gedoseerd met lange noten, die de vrije ruimte krijgen. Zijn gitaargeluid is puur elektrisch, licht vervormd, maar ook warm en je hoort heel duidelijk zijn inspiratiebronnen voorbij komen: Robben Ford, Jeff Beck en vooral Jimi Hendrix zijn altijd wel in de buurt. Maar dat stoort niet, integendeel, het geeft ook herkenning en het past hem als een strakke handschoen. Hij gebruikt zijn gitaareffecten heel beheerst en smaakvol, net zoals de tremoloarm van zijn Stratocaster en het is toch best lekker om het weer eens  een ‘kwaakpedaal’ (vrij naar Jan Akkerman) te horen. Zijn composities zijn eigenlijk best toegankelijk en liggen heel dicht bij de rockmuziek; soms opgebouwd rond een eenvoudige riff en soms gevormd uit een mooie akkoordenreeks.

Zijn trio bestond deze middag uit drummer Cyril Directie en bassist Jeroen Vierdag. Nota bene invallers voor deze gig, want vaste krachten Boudewijn Lucas en Eric Koger bleken op tournee in Italië. Ongelofelijk eigenlijk, hoe deze twee dat invulden: super strak en zonder enige hapering.

 

Directie, was hier eerder met Candy en Hans Dulfer en is natuurlijk een uitstekende drummer, maar pas nu in deze kleine bezetting komen zijn formidabele kwaliteiten pas goed tot uiting. Fenomenaal in dynamisch opzicht, van vederlicht cimbaal getingel tot knalharde intercepties op de trommels van zijn mooie – zelfgebouwde! –  maar qua omvang bescheiden kit. Al in het tweede nummer gaf hij een adembenemende solo in een ostinato van gitaar en bas! Heerlijke rimshots en riddims in het reggaestuk erna.

Het is ook leuk om hem bezig te zien als hij met een uitdagende grijns om zich heen kijkt tijdens zijn spel en regelmatig zijn collega’s en het publiek met vrolijke kreten aanvuurt.

Jeroen Vierdag kennen we hier vooral als lid van The Ploctones met Martijn Vink en Anton Goudsmit. In dit trio speelde hij alleen op zijn twee meegebrachte Fender basgitaren. Die knorden bij vlagen onbedaarlijk of knalden bij het slappen. Als vanzelf smeedde hij met Directie in het ritmische vuur strakke grooves. Zijn solo’s waren van uitzonderlijk niveau: nooit eerder zongen Fender bassen zo mooi.

In Trip, van hun laatste album Sneak Peek kende de eerste set een fraai relatief rustpunt. Jerome Hol schilderde mooie verfstreken op het doek in dit beeldend sferische stuk, waarin bij vlagen zelfs Pink Floyd (David Gilmour) door het ijle firmament weerklonk. Mooi! Daarvoor liet hij in een lekkere – riff gedreven – rocksong horen ook als zanger behoorlijk uit de voeten te kunnen.

In de laatste twee nummers voor de pauze werd het gaspedaal stevig ingetrapt voor een potje geraffineerde jazzrock waar de vonken vanaf vlogen. Hier was het samenspel van het trio weergaloos.

Na de pauze werd het hoge niveau voortgezet, zoals bij een geweldige uitvoering van Billy Cobhams Stratus, waarbij de drie heren zich ook solistisch op hun best betoonden. Leuk was de ontspannen reggaejam, waarin Bob Marley eer werd betoond, met het thema van I Shot The Sheriff.

 

Er was een stuk met een langzame en ingehouden opbouw, dat tergend langzaam naar een climax toe werkte, naar een orgasme dat toch een keer moest komen, bijna hypnotisch met een meanderende puls van bas en drums, dat uiteindelijk in een krachtige apotheose, de verlossing bracht.

Het publiek vond het allemaal prachtig en liet de band pas na een – door een ovationeel applaus afgedwongen – toegift  gaan. Het was wederom een muzikaal feest in Windkracht 13. Het Jerome Hol Trio is een topper!  Zegt het voort.
Tekst Gerard Hoekmeijer

BOEK 15 JAAR NIEUW&DIEP

Jazzgenootschap Nieuw & Diep bestaat 15 jaar.

Dat is nog erg jong, maar oud genoeg voor een terugblik in de vorm van een fraai ‘koffietafelboek’ met prachtige foto’s, originele recensies, sappige anekdotes en andere aardige bijzaken. De foto’s zijn van de hand van Fred Geldermans, Jan Albert Vroegop, Joop van de Water, Bert Aggenbach en Jowan Richie. De teksten zijn opgeschreven door Gerard Hoekmeijer.

Het boek is uitgevoerd in een hardcover uitvoering met 180 grams fotopapier – een echt vette, dan wel super coole ‘must-have’ voor elk modern interieur, gewoon een hebbeding dus voor zowel de hippie en de hipster, troostrijk voor de veel gesmade babyboomers en de nu al beklagenswaardige ‘Generatie Z’. De bezitter van dit boek laat in een oogwenk zien, dat hij/zij niet van de straat is.
De eerste oplage wordt beperkt tot 50, dus zeer exclusief! De prijs is belachelijk laag voor zo’n boek: maar 30 euro. Wilt u de komende jaren nog meetellen, dan rest u maar één optie: kopen dat boek!

Op zondagmiddag 19 november 2017 om 15.00 uur wordt het ‘eerste exemplaar’ officieel uitgereikt. Dit is voorafgaand aan het concert van Bruut!

BESTEL NU ALVAST DIT PRACHTIGE BOEK

 

JERÔME HOL TRIO

Op zondag 22 oktober a.s. presenteert jazzgenootschap Nieuw & Diep het Jerôme Hol Trio in Windkracht 13. Koop nu kaarten met €2,50 korting!

Dit trio wordt door kenners beschouwd als het ‘heetste gitaartrio van dit moment’. Een ‘powertrio 3.0’, de eigentijdse versie van de vrije, improviserende rocksound van bands als Cream en The Jimi Hendrix Experience uit de jaren zestig. Op deze zondagmiddag kunt u getuige zijn van een explosie van stevig gitaarvuurwerk, maar wel met de subtiliteit en de virtuositeit van de jazz.

Jerôme Hol was al vroeg in de ban van rockgitaristen als Jimi Hendrix en Jimmy Page, maar kwam op het Rotterdamse conservatorium ook in aanraking met jazz. Hij studeerde in New York bij o.m. Wayne Krantz en ontwikkelde zo een eigen unieke stijl, waarin hij harde rock combineert met de warmte van de blues en de verfijning van de jazz. Een jazz rock fusion dus, net zoals de befaamde John Scofield, maar Jerome Hol doet het allemaal in een vloeiender stijl, met het karakteristieke geluid van zijn Fender Stratocaster.
Het Jerome Hol Trio heeft onlangs een nieuw album uitgebracht onder de titel “Sneak Peek”, met daarop louter eigen composities.

Jerome Hol
speelde al eerder in Den Helder. Zo maakte hij al veel indruk met de band Cry Baby! en als gitarist van de Hans Dulfer Band. Zijn Trio bestaat uit drummer Cyril Directie en bassist Jeroen Vierdag.
Cyril Directie is ook geen onbekende hier, want hij speelde met zowel Hans en Candy Dulfer. Verder vinden we Kane, Ruth Jacott en Postmen op zijn cv. Hij is een ‘muzikale allesvreter’; muziek is goed als er met passie gespeeld wordt, vind hij. Als drummer is hij vooral beïnvloed door Art Blakey en Stewart Copeland(The Police).                            Ook Jeroen Vierdag stond al vaker op de Helderse podia, veelal met gitarist Anton Goudsmit en The Ploctones en excelleert zowel op contrabas en basgitaar. In dit powertrio zijn zij meer dan begeleiders, maar vormen samen met de gitarist een compacte drie-eenheid, die van elk optreden een spannend muzikaal avontuur maakt.

Nieuw & Diep vermoedt dat het optreden van het Jerome Hol Trio wel eens het hoogtepunt van het muzikale jaar kan worden!

Het Jerôme Hol Trio; zondag 22 oktober 2017; aanvang: 15:00 uur; zaal open: 14:00 uur; entree: zaal € 15; voorverkoop WK13: € 12,50; <23jr: € 10
Reserveer kaarten

 

RECENSIE THE PREACHER MEN

Zaterdag 9 september 2017; Windkracht 13

Het hammondorgel van het type B3 is wellicht het enige muziekinstrument, dat alleen al door zijn geluid liefhebbers kent, ongeacht welke stijl van muziek er op voortgebracht wordt. Zij spreken altijd met enige devotie over dit ontwerp van Laurence Hammond uit de jaren dertig van de vorige eeuw.

Zaterdagavond waren er ruim zestig van hen uit vele uithoeken van ons lage land bijeengekomen om zich over te geven aan zijn pracht. Ik sprak mensen uit Zwanenburg, Heemstede, Hoorn en Amsterdam, volgelingen van The Preacher Men, die geen dienst overslaan.

En….daar stond hij dan op het ‘podium’ van Windkracht 13, dat ‘450 pounds beast of joy’, geflankeerd door twee imposante Leslieboxen. Het is ook een pracht meubelstuk, geschapen uit fraai mahoniehout, met vier klassiek gedraaide poten.

 

De opening was mooi, met drummer Chris Strik, die solo een tribaal drumpatroon inzette, waarna organist van dienst Rob Mostert een ijl akkoord liet aanzwellen, waarna Efraïm Trujillo op zijn tenorsax het thema blies – het sein om over te gaan in een springerige R&B groove. Heel fijn hoor, maar het tempo werd in het 2e stuk, het passend getitelde Speeddate, van de hand van Trujillo, nog even lekker opgevoerd. Dat is natuurlijk fijn soleren op zo’n postbop thema. Mostert liet het publiek kennismaken met alle uithoeken en krochten van zijn instrument, van grommen naar gieren en liet zien en horen bij de absolute top van de orgelleague te horen. Zijn (blote) voetenwerk op de baspedalen is fenomenaal, zijn linkerhand speels en op rechts is hij een ware virtuoso. Eén van de aanwezige deskundige liefhebbers vertelde mij, dat zo spelen alleen mogelijk is als je beschikt over een derde hersenhelft! Ik nam dit onmiddellijk van hem aan, want anders zou het toch niet mogelijk kunnen zijn. Mostert houdt ook van de lekker ranzige geluiden, die de B3 kan voortbrengen en het aanslaan van gemene akkoordjes, zodat zijn spel nooit te wollig wordt. En o o, wat klinkt die harmonische vervorming uit al die elektronenbuizen van z’n Leslie versterkers heerlijk, en wat knorren die bassen weldadig! Rob Mostert weet als geen ander waar Abraham z’n spul haalt: Jimmy Smith bijvoorbeeld als hij minutenlang soleert rond z’n duim, die in een drone is blijven hangen.

Trujillo kennen we al wat langer, vorig jaar nog tijdens het geweldige optreden met Ramón Valle. Hij had nu geen sopraansax mee, maar liet vooral zijn tenor klinken, zoals dat hoort bij orgeljazz. Ruig spel dus in de traditie van de jazzcultuur in Chicago, van eind jaren vijftig, begin jaren zestig. Scheuren, honken en jiven, dat kan hij als de beste, hoewel bij Trujillo de Eastcoast toch altijd dichtbij is. Maar ook ingehouden en warm spel liet hij horen op de altsax in de ballad I Want A Little Girl, waarbij hij zich kon wentelen in een warm orgelbad, waarbij Mostert zich niet geneerde om zelfs wat romantisch te schmieren.

Natuurlijk zijn in zo’n trio alle ogen al gauw gericht op ‘Kwatta’: het hammondorgel zuigt als het ware de meeste aandacht op, maar slagwerker Chris Strik wist niet alleen door zijn stevige postuur, maar vooral door zijn fantastische, gedreven drummen het publiek te bekoren. Wat een oerkracht schuilt er toch in dat lichaam. We kenden hem al van zijn jarenlange samenwerking met de Azerbedjaanse pianiste Amina Figarova, maar dit is andere koek. Met zijn onstuimige drive pakt hij zijn kompanen bij de kladden en jaagt ze op tot grote hoogten. Zeer sterk was een openingssolo met de handen gespeeld. Ik voelde zelf mijn vingers plaatsvervangend tintelen, zo hard trof hij de vellen! Maar hij is ook een meester van de dynamiek: ook heel zacht met zijn vingers roffelend en dan tergend langzaam in kracht toenemend en weer terug en dan….baaaaam!! Als een donderslag trof zijn stick zijn snarentrommel. Later kreeg hij de handen van het enthousiast meelevende publiek weer op elkaar met nog een indrukwekkende solo. Mooi is ook de inzet van zijn gehele fysiek: hij drumt niet alleen met handen en voeten, maar met z’n hele lichaam, met inbegrip van zijn gezicht, waarin alles is af te lezen…..

Fijne en wat modernere grooves waren er ook in Grumpy Old Man, wederom een (autobiografisch?) eigen werk van Trujillo en de groepscompositie Stricks Tricks. Ook Mostert had als componist een goede inbreng met het fijn compacte Going Back To Memphis, wat een titel van Booker T. & The MG’s had kunnen zijn. Afgesloten werd er met The Show Has Begun van Horace Silver, waarna de groep een staande ovatie ten deel viel van het euforische publiek in de ondertussen bloedhete orgeltempel. Een terecht eerbetoon dat natuurlijk beantwoord moest worden.
Uw recensent kon geheel verlicht huiswaarts keren…..

Tekst Gerard Hoekmeijer