RECENSIE “THE JIG”

Zaterdag 18 juni 2016; Windkracht 13

18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0110.webVoor de derde keer in successie trad de Amsterdamse zevenkoppige funkformatie The Jig in Windkracht 13 voor het voetlicht tijdens het Helderse jazzweekend. Een succesformule! Want er waren nog meer mensen op af gekomen, dan vorig jaar, toen de galerie al stampvol was. Nu puilde de zaak helemaal uit van het volk, zowel binnen als 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0575_bw.webbuiten. Het was maar goed dat het buiten nogal koel was, want binnen steeg de temperatuur tot tropische hoogte. Wellicht staan de heren voor een publieke doorbraak, want in het Parool van deze dag stond een twee pagina’s groot artikel met een uitgebreid bandportret en hadden in de vooravond al een optreden gegeven voor de AVRO/TROS-radio. In ieder geval heeft The Jig in Den Helder de nodige indruk gemaakt, want ik sprak veel mensen, die er de vorige keer ook bij waren. Opvallend is ook dat de band vanaf de eerste maten een ‘positive drive’ te weeg brengt: allemaal lachende, vrolijke mensen – jong en oud – die losjes uit de heupen staan te wiegen. Hoe doen ze dat toch? Het antwoord ligt bezonken in de hoofdletter ‘F’: Funk is feelgood music!

Want ja hoor, meteen is er die groove. De bas van Arry Niemantsverdriet leidt het bal, Niels van Groningen op drums en Martijn Smit op gitaar zijn z’n secondanten. Bas Grijmans levert met romige vegen op zijn hammondorgel hand- en spandiensten en het feest is compleet als het kopertrio zijn vlijmscherpe interrupties en chorussen over de menigte uitblaast. De band speelt strak en geconcentreerd, drie sets en een ruime toegift tot in de kleine uurtjes en zonder een spoor van sleet: dit is topsport, dit is een top band! 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0271_bw.webHet zwarte muzikale erfgoed van Bootsie, George en James is bij deze witte Mokummers beslist in goede handen. Ze kunnen putten uit materiaal van vier albums, voornamelijk eigen werk, maar het is vrijwel allemaal inwisselbaar, met hooguit wat wisselende ritmiek, tempo’s en de altijd lekker smeuïge, geile koperlijnen. Afwisseling is er wel in sommige intro’s, waarbij de blazers fraai harmoniëren en ons direct naar New Orleans brengen, de bakermat van alles van blues, jazz, soul, r&b tot funk. Uiteraard trekken Koen Schouten en zijn riet- en koperkompanen weer al knorrend en shoutend de meute in, als in een echte streetparade. Schouten is met zijn imposante baritonsaxofoon ook de echte leider, die naast zijn vlotte babbels her en der lekker lage ‘rietscheten’ uit zijn buizenstelsel laat ontsnappen. Want juist dat maakt deze band zo goed: zo strak als een deur en toch ook weer zo lekker…….los. Bassist Niemantsverdriet maakte ook deze keer weer veel indruk, ook met een fenomenale solo, terwijl zijn besnaarde collega Martijn 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0487.webSmit niet voor hem onderdoet, zowel solistisch als begeleidend. Hun samenspel is geraffineerd en een genot om te beluisteren. De invallende trompettist, Floris Windsey, speelde trouwens beslist verdienstelijk en voegde met fraai omfloerst spel op zijn flügelhorn een scheutje melancholie toe aan de verder toch heerlijk gekruide ‘southern Jigmix’. Hier en daar was er ook enige solistische ruimte voor toetsenist Grijmans en tenorsaxofonist Jeroen van Genuchten, die smaakvol werden benut, terwijl Schouten zijn baritonsax lekker lang liet gillen als een speenvarken. Hij beloofde het publiek ook een speciale verrassing; dat bleek Ruben Seyferth te zijn, niet de door sommigen verwachtte ‘rondborstige zwarte soulzangeres’ maar een meer ‘Jet Rebelachtig’ type, uitgerust met een strot van jewelste. Van Prince tot AC/DC, dat kon je er allemaal in horen. Hij kwam met gemak boven de op ‘vol orgel’ spelende band uit! Zijn krachtige falset herinnerde ons aan de onlangs opgestegen purperen koningszoon, terwijl op andere momenten zijn voordracht zelfs enigszins aan Dr. John deed denken. De hele avond bleef Windkracht 13 zo vol dat er eigenlijk te weinig ruimte om te dansen was, maar na middernacht ging iedereen los: band en publiek in een dampend en uitgelaten samenzijn: een waardige eredienst in de heilige Funktempel!

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

RECENSIE: NEW YORK ROUND MIDNIGHT

Zaterdag 21 mei 2016; Theater De Kampanje

21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0001_44.resizedDe jazzers van Nieuw & Diep hebben in de loop der jaren naast hun thuisbasis Windkracht 13 diverse andere podia in Den Helder ‘beproefd’. Zo waren er optredens in voormalig Stadscafé De Keizerskroon, de voormalige bioscoop Rialto, Studio 62, de Oranjerie, Nogal Wiedus en in het zeer kortstondig bestaande jazzcafé Monk. Nu, na 14 jaar dan eindelijk een samenwerking met de Kampanje. De reden lag voor de hand: het door saxofonist Ben van den Dungen geïnitieerde project New York Round Midnight, een moedige poging om de jazz weer voor een groter publiek voor het voetlicht te brengen. Opgezet als theatershow met een verteller en beeldprojecties op 2 beeldschermen. Voor de muziek bracht hij vier blazers mee, een driekoppige ritmesectie en twee vocalisten, voor het verhaal jazzrecensent, Volkskrantjournalist en schrijver Koen Schouten.

21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0185.resizedDe show is landelijk een behoorlijk succes met behoorlijk grote aantallen toeschouwers. Voor Den Helder hadden de organisatoren rekening gehouden met maximaal 150 toeschouwers, ze kennen zo langzamerhand hun pappenheimers. Dat aantal werd echter niet gehaald, maar toch was de zaal goed gevuld met ruim 130 belangstellenden. Al bij binnenkomst zag je dat hier juiste keuzes waren gemaakt: de voormalige ‘Kathedraal’ was onherkenbaar veranderd in een sfeervolle nightclub. Met een beetje goede wil waande je je al in Manhattan! Alleen miste ik een beetje de rook, die ooit zo fraai kringelend figureerde in de zwart-wit jazzfotografie. Wat je met dikke zwarte gordijnen allemaal kan doen, bleek toen de eerste tonen van de Art Blakey klassieker “Moanin’”, 21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0281.resizedvan de hand van pianist Bobby Timmons, weerklonk: de voormalige galmbak bleek nu een prima akoestiek te hebben! Die eerste tonen werden gespeeld door de Spaanse pianist Miguel Rodriguez, die in feite de hele voorstelling droeg, met zijn lichte, warme touché en virtuoze solo’s. Vooral ook tijdens de vertellingen van Koen Schouten, die het publiek door het koortsachtige nachtleven van ‘The Big Apple’ leidde, subtiel terzijde gestaan door drummer Gijs Dijkhuizen, die zijn vellen zachtjes met de brushes beroerde. Schouten deed het overigens voortreffelijk en groeide gaandeweg in zijn rol als verteller van vaak sappige jazzanekdotes: zagen we hier de geboorte van een conferencier? Uiteraard reden we allemaal met hem mee in de metrolijn van Brooklyn, via Harlem naar noordelijk Manhattan, terwijl de band op stoom kwam met de jazzkraker “Take The A Train”, geschreven door Billy Strayhorn voor Duke Ellington, waarin hij zijn eerste indrukken van New York in noten had gevat. Ach, wat klinkt dat toch lekker met vier blazers, die de chorussen super strak de zaal in bliezen. Voor de jazzliefhebbers was deze avond ook een feest van herkenning, ook als je niet alle titels kent. Dit zijn niet voor niks jazzstandards; het zijn hits, die onverslijtbaar zijn. Ook als je geen jazzcat bent, klinken ze toch vaak vertrouwd. Alsof ze na al die jaren gewoon voor altijd in de ether hangen.

21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0001_146.resizedDe geboren Amerikaanse zangeres, Deborah J. Carter zong een fraaie versie van “I Loves You Porgy”, vooral bekend van de vertolking van Nina Simone, waarbij haar heldere dictie en loepzuivere intonering opvielen. Paul van Kessel bleek een echte 21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0166.resizedcrooner in de traditie van bijvoorbeeld Tony Bennett met een krachtige stem en swingende voordracht. Er waren solospots voor alle muzikanten met een kort en krachtig door Gijs Dijkhuizen geroffelde “Paradiddle” en een fraaie ode aan Julian ‘Cannonball’ Adderly op de altsax door de jonge Eveline Frank en een typische Mingusiaanse bassolo, sterk gespeeld door de jonge vervanger van Marius Beets(helaas is zijn naam bij mij niet goed doorgekomen) als eerbetoon aan de ‘meest gevreesde bassist’ van de jazz; ‘…met hem moest je geen ruzie krijgen….’ Aldus Koen Schouten, die zijn bewondering voor deze lastige, dwarse, maar strijdbare zwarte meestermuzikant ongegeneerd liet blijken. Dat gold voor trouwens alle jazzhelden, die in deze show werden geëerd: Thelonius Monk, de enigmatische pianist met de gekke hoofddeksels en filosofische wijsheden als: de mooiste noten zijn vaak de niet 21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0001_60.resizedgespeelde……uiteraard weerklonk diens “Round Midnight”, prima gezongen door van Kessel. Schouten bracht ons na de “Village Vanguard” (‘misschien wel de beroemdste jazzclub ooit’) ook naar “The 5 Spot Café” in de wijk “The Bowery”. Interessant weetje: die naam stamt van de Hollandse kolonisten: de boerderij, zo wist de verteller ons te melden. Hieraan verbond hij in een mooi verhaal vol met hoeren, junks en dronkaards over trompettist Kenny Dorham, hetgeen de band verleidde tot een sterke uitvoering van zijn beroemdste compositie “Una Mas”. Om Dizzy en Miles kun je dan niet heen, natuurlijk, wat uitgelezen kansen waren voor Ellister van Damme om op trompet of flügelhorn, met of zonder ‘toiletontstopper’, haar niet geringe kwaliteiten te demonstreren. Hoogtepunten waren echter de bijdragen op de tenorsax van Alexander Beets en Ben van den Dungen. Krachtige tonen, vol vuur gespeelde reeksen met als climax een echte tenorbattle! Heerlijk. Deborah Carter sloot passend af met “It Don’t Mean A Thing, If It Aint Got No Swing”. Zo is het, en niet anders.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

A NIGHT AT THE CLUB: NEW YORK ROUND MIDNIGHT

Zaterdag 21 mei; Theater de Kampanje | aanvang 21:30 uur | zaal open 20:30 uur | entree: € 17,50

DSC_0652_lzn_eTenorsaxofonist Ben van den Dungen bedacht dit thema om zo de jazz in de theaters terug te brengen. Hij bracht een groep topmusici bijeen, die ons zullen rondleiden in het New York van de jaren veertig en vijftig, naar clubs als The Village Vanguard. Een oktet met oa collega tenorist Alaxander Beets, bassist Marius Beets, altsaxofonist Rolf Delfos, pianist Miguel Rodriguez en vocalisten Deborah Carter en Paul van Kessel zal ons onderdompelen in de bebop en de swing, de hotte muziek van die dagen. Reisleider is Koen Schouten (jazzrecensent/schrijver/muzikant) en de muziek zal kracht worden bijgezet met film- en fotobeelden, geprojecteerd op drie beeldschermen.

round midnight foto josé eldering

N&D werkt in dit project voor het eerst samen met Schouwburg de Kampanje, die een zaal voor ca 150 liefhebbers sfeervol zal inrichten. Dit is een unieke kans om The Big Apple te beleven als in de zwart/wit-films uit die tijd. En het is absoluut veilig: the mob heeft toegezegd deze avond de vioolkoffers gesloten te houden!

Kaarten zijn reeds in de voorverkoop verkrijgbaar via de schouwburg.

Zaterdag 21 mei; Theater de Kampanje | aanvang 21:30 uur | zaal open 20:30 uur | entree: € 17,50

RECENSIE “KOFFIE”

 Zaterdag 26 maart 2016; Windkracht 13

img_0004_01Het affiche “Rumble In The Jungle met Koffie”, stemde nieuwsgierig, maar toch maakten maar 30 belangstellenden hun opwachting in Windkracht 13. En het zag er nog wel zo mooi uit, dat podium met een scala aan in- en uitheemse percussie-instrumenten en een fraai oplichtend driehoekig bandlogo. Maar, de recent overleden JC citerend: elk nadeel heeft z’n voordeel! Want er was zo alle ruimte voor het selecte groepje liefhebbers om de heupen los te gooien. En dat kon vanaf de eerste tellen, want Koffie opende sterk met een heerlijke groove, waarin alle voor hun muziek zo kenmerkende ingrediënten volop aanwezig waren.

img_0005_01De basis van het rijke Koffiegeluid wordt gelegd door de 3-pits percussie-eenheid, waarin drummer Abe van der Woude met metronomische precisie de richting aangeeft en Steven Brezet en Vernon Chatlein deze inkleuren met fraai geweven patronen op hun percussiearsenaal. Brezet is de 2e stem met krachtige slagen op zijn set conga’s, terwijl Chatlein met geraffineerd melodisch spel op claves, koebellen en het netje ‘pinda’s’, het geheel een lichte toets geeft. De vervanger van de vaste bassist Daniël Schotsborg geeft het ritme een gedegen dosis laag mee.

img_0011Een belangrijke rol in het totaalgeluid van de band zijn de bijdragen van toetsenist Niels Broos, onder meer bekend van het Kyteman Orchestra. Met romige orgelvegen voegt hij warmte toe, maar vooral zijn bijdragen op de Moogsynthesizer vallen op. De blazerssectie met Itai Weissman op tenorsax en Jasper van Damme op de alt ronden het img_0004geluid fraai af met strak gespeelde harmonische chorussen. Een hoofdrol is er voor gitarist Valentijn Bannier, die meteen in het tweede nummer al grote indruk maakt met een fenomenale gitaarsolo. Geen improvisatie met noten, maar een langzaam naar een climax toewerkende ritmische exercitie in akkoorden met subtiel gebruik van z’n wahwah pedaal. Petje af! Hij had deze avond best het rugnummer 14 mogen dragen, want niet alleen leek hij uiterlijk wel een beetje op de jonge Cruijff, maar vooral ook zijn lichtvoetigheid deden aan de legendarische voetbalmaestro denken. Hij dartelde als een jonge antilope met zijn rode Stratocaster voor en over het podium… inderdaad: ‘rumble in the jungle’. De hele band straalde trouwens van het spelplezier en speelde zo het chagrijn van de lage opkomst snel weg, zodat de dansvloer al snel benut werd. Want ja, deze versie van Fela’s afrobeat is verslavend dansopwekkend. Het knappe van Koffie is dat deze dansbaarheid niet ten koste gaat van de kwaliteit van de muziek. Want ook voor de niet dansende luisteraar is er veel te beleven. De lange psychedelische moogsolo van Niels Broos, de furieuze congasolo’s van Steven Brezet en later samen met collega Vernon Chatlein een knap opgebouwd duet, waarbij de trommels met de sticks werden bewerkt. Sterk was ook de langzaam omhoog kruipende – als een soort vals plat bij het wielrennen – bluesachtige gitaarriff van Bannier, die tergend langzaam versnellend de spanning deed oplopen en zo lang mogelijk de ontlading trachtte te voorkomen……..om die dan uiteindelijk in onstuimigheid te laten losbarsten……..pfft!

img_0015Fela Kuti mag dan de inspiratie voor Koffie zijn, maar het geluid van de band deed mij ook aan de band “War” denken. Deze groep bereikte eind jaren zestig, begin jaren zeventig img_0008een cultstatus, mede dankzij de bijdragen van zanger Eric Burdon, beroemd van de Britse band The Animals. War had een paar kleine hits met “Spill The Wine” en ”The World Is A Getto” en was bijzonder door de multi-raciale samenstelling, de combinatie van de tenorsax en mondharmonica (de Deen Lee Oskar), hammondorgel en percussie.

Koffie is een jonge band met veel kwaliteit, die beslist nog tot grotere hoogten kan groeien. Dit jaar komt hun 2e LP uit en zullen ze ongetwijfeld weer op vele festival- en clubpodia zijn te bewonderen. Voor veel meer publiek! Of Den Helder nog een tweede kans krijgt ligt in het verschiet, maar de zaterdag aanwezige lucky few weten genoeg. Zij dwongen met een enthousiast applaus een toegift af, die door de band gretig werd benut.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

“RUMBLE IN THE JUNGLE” met ‘KOFFIE’

Rumble In The Jungle met “Koffie”; zaterdag 26 maart 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 10; <23jr: € 5,-

Rumble In The Jungle in Windkracht 13? Jazeker! Zonder kustpalmen, cocosnoten of uppercuts! Maar wel met Koffie. Jazzgenootschap Nieuw & Diep presenteert deze groep met trots aan het Helderse publiek op zaterdag 26 maart aanstaande.

12792131_1146118015401329_250372992653937572_o

Koffie is een groep jonge gasten uit Amsterdam en omstreken, die zich gespecialiseerd hebben in het maken van funky afrobeat. Koffie bestaat uit 6 tot 8 muzikanten, die in de voetsporen treden van de legendarische koning van de afrobeat, Fela Kuti en deze stijl op de enige juiste manier op de planken brengen: opzwepend! De band mengt de bezwerende afrobeat ook nog eens brutaal met volvette 70ties funk, zodat het schier onmogelijk wordt om stil te blijven zitten: deze avond is dus niet geschikt voor ‘Houten Klazen’. Koffie stond in hun korte bestaan al op veel (festival)podia in binnen- en buitenland, met als hoogtepunt het gerenommeerde North Sea Jazz Festival en hebben al 3 CD’s met eigen werk uitgebracht. Koffie staat garant voor muzikale passie en ongeremd plezier. Met Koffie ben je verzekerd van ‘rumble in the jungle’!

koffie 2

KOFFIE is:

Itai Weissman – Tenorsax (Winnaar Keep an Eye Jazz award 2009, Itai Weismann Quartet

Floris van de Vlugt – Altsax (Young VIP tour 2014 met Windkracht 7)Daniël Schotsborg – Bas

Valentijn Bannier – Gitaar (Cirque Valentin, Zuco 103)

Abe van der Woude – Drums (Gallowstreet)

Niels Broos – Keys (Kyteman Orchestra, James Zoo)

Steven Brezet – Percussie (Snarky Puppy)

Vernon Chatlein – Percussie (Kuenta i Tambu)

Rumble In The Jungle met “Koffie”; zaterdag 26 maart 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 10; <23jr: € 5,-

Afrotronic (Official video)