Recensie
YURI HONING ACOUSTIC QUARTET
21 APRIL 2012, WINDKRACHT 13
Dubbel feest volgens jazzstichting Nieuw & Diep omdat zij precies tien jaar bestond en omdat Yuri Honing onlangs de prestigieuze Boy Edgar Price had gewonnen. Zo’n vijftig vierders waren naar Windkracht 13 gekomen om het ‘feestje’ te vieren. Toch weer veel minder dan vorig maand bij Ramón Valle. Waar dat toch aan ligt mag Joost weten.
Yuri Honing en zijn mannen hadden er zin in, hoewel ze nog wat vermoeid waren van een autorit naar Bremen en terug. Slagwerker Joost Lijbaart had zijn kit wat uitgebreid met een grote basdrum en een extra snarentrommel en was blijkbaar op reis geweest in Tibet, want hij gebruikte een hele uitdragerij aan belletjes en bekentjes met soms hele rare geluidjes. Toch is het altijd weer genieten van zijn spel, dat vaak ogenschijnlijk richtingloos is, maar ‘stiekem’ toch de voetjes mee laat tikken. Bassist Mark Haanstra drukt een duidelijk stempel op het groepsgeluid met een zeer robuust geluid, dat de muziek met korte riffs en loopjes voortstuwt. Meestal worden de songs langzaam en sferisch opgebouwd met interactieve inbreng van alle vier musici, die elkaar aanvullen, thema’s van elkaar overnemen en samen toewerken naar de ontlading of soms de apotheose van de eigen composities.
De muziek is beslist niet eenvoudig en laat zich moeilijk definiëren. Soms is er weinig structuur te ontdekken, de wereld van de A’tjes, B’tjes en C‘tjes is ver weg en er is geen chorus te bekennen. Ook geen solootje hier en een solootje daar. In feite soleren de heren collectief binnen de songs. Erg knap allemaal, met name de bijdragen van Wolfert van Brederode, een jonge pianist, die voorovergebogen en geconcentreerd luiterend naar zijn kompanen zijn akkoorden plaatst. Vooral zijn ‘tegenspel’ bij de tenorsax van Yuri Honing sprak erg aan. Een paar keer konden we genieten van langere ‘zwevende’ solistische exercities van hem, waarbij zijn intervallen even aan Monk deden denken. Het ‘zweven’ betrof de piano, die volgens Yuri ‘prettig ontstemd’ bleek te zijn.
Wat direct indruk maakte was de krachtige en warme toon die Honing met zijn hoorn weet te produceren. Bronstig, zelfs en dat totaal onversterkt. Het verbaasde menigeen dan ook dat hij in de loop van het concert een microfoontje aan zijn toeter clipte. Er was geen verschil te horen! Maar wat blaast Honing prachtig. Heel melodieus en gedoseerd: elke noot is even urgent en snijdt bij vlagen door de ziel, zoals in de lange ‘dodenmars’(of was het een soort Bolero?) met de door Joost Lijbaart in een vaste en trage cadans met de hand aangeslagen grote trom in de tweede set. Prachtig.
Sterk ook was het tweede nummer van de eerste set, waar Lijbaart een fantastische groove neerlegde, waarover het voor de rest lekker freaken was. Hierin verstopte Honing eventjes het thema van zijn ‘radiohit’ ‘’No One Knows’’, die tot mijn verrassing verder niet gespeeld werd. Af en toe ging Honing zich heerlijk te buiten aan langere improvisaties met vloeiend geblazen lange notenreeksen, waar ook hierbij zijn toon krachtig en helder bleef.
Het was zeker een geslaagd concert met mooie muziek, al viel het mij na de pauze wat tegen. Debet hieraan is mijns inziens toch het gebrek aan meer herkenbare composities. Het koste uw recensent soms de nodige moeite om de aandacht er bij te houden. Ook moet Joost Lijbaart niet gaan overdrijven met zijn belletjes en schelletjes. Was dat geen hint van bandleider Yuri Honing, bij het voorstellen van zijn bandleden: ‘….en dames en heren Krishna Lijbaart…………’Gelukkig was hij nog niet in het oranje gekleed.
Het was een geslaagd maar beschaafd verjaardagspartijtje van Nieuw & Diep.
Op naar de volgende tien jaar……..
Gerard Hoekmeijer
