PETER BEETS TRIO EN BENJAMIN HERMAN

Zaterdag 13 mei trapt het vernieuwde jazzgenootschap Nieuw & Diep het nieuwe Helderse jazzseizoen af met een top act: Het Peter Beets Trio met als gast Benjamin Herman!

Nieuw & Diep maakt een doorstart met een vernieuwd bestuur om met fris elan weer vele muzikale top attracties op de planken te brengen in Den Helder. Nieuw & Diep heeft daartoe de samenwerking met Windkracht 13 geïntensiveerd. Het eerste concert in de nieuwe reeks is het optreden van het trio van meesterpianist Peter Beets met als gast altsaxofonist Benjamin Herman.

Peter Beets(1971) wordt gerekend tot de (inter)nationale top van jazzpianisten. Zijn muzikale inspiraties zijn het best te omschrijven met: ‘van Bach tot Blues’. In het toonaangevende blad “Down Beat Magazine” wordt hij gezien als een ‘improvisator van wereldklasse’. Benjamin Herman omschrijft hem zo: ‘olifantenoren en monster chops’. In welke toonaard of met welk liedje dan ook: ‘zijn vingers razen over de toetsen alsof het niks is.’ Evenals zijn grote voorbeeld Oscar Peterson laat hij alles wat onder zijn handen komt swingen. Hij heeft al een paar keer eerder voor N&D in Den Helder opgetreden: met gitarist Vincent Koning, met zijn eigen trio, met broers Marius en Alexander als The Beets Brothers met Piet Noordijk en natuurlijk als begeleider van Rita Reijs. De liefhebbers weten al genoeg: met aanstekelijk spelplezier en een smile van oor tot oor brengt deze beestachtig swingende pianist elke zaal tot een muzikaal kookpunt. Zijn trio helpt daar een stevig handje aan mee en bestaat deze keer uit broer Marius(contrabas) en slagwerker Roberto Pistolesie.

Gast Benjamin Herman is ook al zo’n kanjer. Misschien is hij wel de meest bekendste jazzmuzikant van Nederland, dankzij zijn tomeloze inzet om jazz voor een groot publiek voor het voetlicht te brengen met bands als New Cool Collective, maar ook door al zijn andere projecten tussen jazz en popmuziek. Evenals Peter Beets is hij niet alleen een muzikale professional, maar ook een liefhebber, een ware ambassadeur van de jazz en – niet in de laatste plaats – een geweldige altsaxofonist.

 

 

Nieuw & Diep en Windkracht 13 rekenen op een volle bak en wijzen op de gewijzigde aanvangstijd: om 20:30 uur wordt er ‘afgetikt’, dus roepen ze de liefhebbers op: kom op tijd!

Peter Beets Trio & Benjamin Herman; zaterdag 13 mei 2017; Windkracht 13; aanvang: 20:30 uur; zaal open: 20:00 uur; entree: € 15

PERSBERICHT “FUNKY ORGANIZERS”

zaterdag 19 november 2016; Windkracht 13; aanvang: 22:00 uur; zaal open: 20:30 uur; toegang: € 10; <23jr: € 5.

fo-bandfoto237Zaterdag 19 november a.s. laat funkgenootschap Nieuw & Diep een stel jonge honden los op het podium van Windkracht 13: “Funky Organizers” is de naam en die zal niet snel worden vergeten! Deze funky boys zijn nog piepjong, van 16 tot 21 jaar, maar ze funken en grooven alsof ze het zelf hebben uitgevonden. Willem op het hammondorgel, broer Bram op de bas, Zep(16 jr) achter de drumkit, Gijs(tenorsax) en Jermaine(raps & zang). Ze kennen elkaar van de Havo voor Muziek & Dans in Rotterdam. Samen funken is hun ultieme levensdoel en dat doen ze met grote passie en overtuiging. Het is het favoriete bandje van ‘ome’ Hans Dulfer – hij speelde mee op hun onlangs opgenomen Live CD. Jonge honden of niet: de Funky Organizers speelden met groot succes ook al in een uitverkocht BIM-huis in Amsterdam. Ze spelen louter eigen songs vol met groovende funk, oldschool & newschool. Hun muzikale motto is: een, twee, drie, vier……. spelen!

Funky Organizers; zaterdag 19 november 2016; Windkracht 13; aanvang: 22:00 uur; zaal open: 20:30 uur; toegang: € 10,- ; <23jr: € 5,-

funky-organizers-logo

RECENSIE “DOMINIC J. MARSHALL & FRIENDS”

Zaterdag 29 oktober 2016; Windkracht 13

29102016-edit-marshall_peet_gaddumNa het fantastische optreden van Ramón Valle en Efraïm Trujillo van afgelopen maand, stond deze zaterdagavond de piano wederom centraal in het concert van het trio van de jonge Engelse pianist Dominic J. Marshall en zijn ‘Friends’. Dit was tevens het moment van het terugzien van Jamie Peet, de wonderdrummer, die in Windkracht 13 in korte tijd de status heeft bereikt van cultheld. De andere vriend betrof Glenn Gaddum Jr., die hier onder andere al eerder furore heeft gemaakt als bassist van Sven Hammond Soul. Marshall is nog pas 26 en heeft piano gestudeerd aan de conservatoria van Leeds(UK) en Amsterdam, eerst klassiek, later jazz. Hij schrijft al zijn eigen materiaal en heeft nu al twee albums daarvan uitgebracht, de laatste met de titel “The Triolithic”, waarop zijn huidige vrienden meespelen. Van deze CD werden deze avond dan ook alle stukken gespeeld. De Brit is nog jong, maar heeft zich toch al in de kijker gespeeld van niemand minder dan Jamie Cullum, collega toetsenist en zanger, maar ook radiomaker bij de BBC, waarin hij hem een optreden gunde. Een succesvolle muzikale carrière lijkt daarom voor hem open te liggen. Afgaande op zijn sterke optreden in Windkracht 13 van deze avond kunnen we beslist nog veel van hem verwachten. Wel is het hem geraden door te gaan met deze ‘Friends’, want zij lijken voor elkaar te zijn voorbestemd.

29102016-edit-marshall_peet_gaddum_0006Marshall schrijft stukken met een nogal klassieke opbouw, ver weg van de traditionele vorm van A’tjes en B’tjes, couplet en refrein, die in de jazz van oudsher gebruikelijk is. Zijn aanpak is veeleer gebed in de uit de Amerikaanse jazz ontstane Europese vormen van structuur en improvisatie. Meestal begint hij op de vleugel met het neerzetten van een basisthema, van waaruit hij met vloeiende lijnen verder improviseert, met een voortdurende veranderende ritmiek en met afwisselend sferische, bijna meditatieve momenten tot soms verrassend tegendraadse fraseringen, waarbij de rol van zijn partners cruciaal is. Glenn Gaddum stuwt voortdurend met prachtig lijnen op zijn 5-snarige Fender basgitaar en Peet is onnavolgbaar in zijn soms bizarre interrupties. Ondanks de complexiteit van de ritmiek leveren ze vaak een dwingende groove op. Dominic Marshall is geen virtuoos, die zich steeds als zodanig laat gelden, maar bouwt zijn muziek eigenlijk heel logisch en organisch op. Geslaagd is ook zijn gebruik van een kleine synthesizer, die op zijn vleugel ligt en waarop hij zich zelf ondersteunt met dragende akkoorden, die soms klinken als ‘blokfluiten onder water’ en mij bij vlagen deed denken aan het neuzelige geluid van het orgeltje van Robert Wyatt(de voormalige drummer en zanger van Soft Machine). Of andersom: soleren op de synth en krachtige baslijnen hamerend op het vleugelklavier. Hij gunt Gaddum ook zijn momenten om solistisch uit te blinken; diens spel op de basgitaar imponeert en zijn toon is fraai, zingend in het hoog.

29102016-edit-marshall_peet_gaddum_0001Na de twee eerste stukken waarbij band en het bijna vijftigkoppige publiek elkaar als het ware aftastten, kwam in “Free Palestine” de muziek echt tot bloei. Het spel van het trio riep bij mij beelden op van een autorit door een onbekend landschap met steeds wisselende fraaie vergezichten; steeds als je in dromerijen dreigde te vervallen, ontstond er enige onrust door een plotseling opdoemende tegenligger op de smalle weg, als Jamie Peet de orde plotsklaps verstoorde met een keiharde cymbaalslag of een tegenmatige roffel op zijn opvallend overmatige hi-hat bekkens. In “Windermere” mondde het uit in een erg knap gespeelde, maar plagerig ongemakkelijk klinkende groove – als een compagnie dienstplichtige matrozen, die expres uit de maat marcheren om de bevelvoerende korporaal der mariniers te pesten. Domenic J. Marshall & Friends spelen als een drie-eenheid, met ongelofelijk strak samenspel, waarbij de musici elkaar voortdurend uitdagen om weer een ander spannend pad te volgen.

29102016-edit-marshall_peet_gaddum_0009Hoogtepunten waren er genoeg, vooral als de linkerhand van de pianist in volkomen symbiose die van de bassist raakte en met stuwende basriffs de muziek tot grote hoogten voerde. Het absolute hoogtepunt van het concert werd bereikt in “Blue Lotus”, dat na een fraaie thematische opbouw uitmondde in een basso ostinato, waarin Jamie Peet een furieuze drumsolo ten beste gaf, die het publiek verleidde tot een staande ovatie. Zo willen we het horen! Zo willen we het zien!

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

DOMINIC J. MARSHALL & FRIENDS

zaterdag 29 oktober 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 15; <23jr: € 10

cinematic-orchestra-live-hammersmith-ninja-tune-dan-medhurst-2015-9709Zaterdag 29 oktober a.s. heeft jazzgenootschap Nieuw & Diep het trio van de jonge Britse pianist Dominic J. Marshall weten te strikken voor een concert in Windkracht 13. Dominic J. Marshall(1990) studeerde eerst klassiek, maar verlegde zijn muzikale belangstelling al gauw in de richting van jazz en hiphop. Hij wordt beschouwd als een van de grootste talenten van de afgelopen jaren. De Britse wereldster Jamie Cullum is fan van hem en heeft hem al in zijn BBC radioshow laten optreden. Marshall studeerde aan de conservatoria van Leeds en Amsterdam en beschouwt zichzelf als pianist, componist en beatmaker. Met zijn Friends presenteerde hij in september zijn nieuwste album “The Triolithic”, dat lovende recensies kreeg in o.a. de Volkskrant. Zijn pianospel is energiek en inventief, terwijl hij heel gemakkelijk de akoestische piano afwisselt met moderne elektronische keyboards en ook gebruik maakt van loops. Het is jazz, maar zijn composities zijn toch toegankelijk. Duidelijk zijn de invloeden van soul en hiphop te horen, wat nog versterkt wordt door het spel van zijn Friends, bassist Glenn Gaddum jr. en slagwerker Jamie Peet. Deze mannen moesten wel samenspelen! Het strakke, virtuoze funky basspel van Gaddum jr. geeft de piano nog meer diepte, terwijl de altijd eigenzinnig drummende Peet steeds weer de juiste groove weet te pakken.

dainis-kaulins-i Glenn Gaddum jr. (1982) is geboren in Alkmaar en heeft al een joekel van een CV: hij speelde o.m. bij Anouk, Candy Dulfer, New Cool Collective en is vast lid van Sven Hammond Soul. Hij toerde door Europa met de befaamde Amerikaanse zanger en toetsenist Frank McComb. Hij stond al diverse keren op het N&D podium. Jamie Peet(1991) is een van de grote ontdekkingen van de laatste jaren. Hij is een drummer van de buitencategorie, met een zeer eigen, expressieve stijl. ‘Broken beats’, onverwachte wendingen, vreemde verschuivingen en razendsnelle interrupties kenmerken zijn drumspel. Ook Jamie Peet speelde hier al eerder en maakte steeds een geweldige indruk.

Nieuw & Diep verwacht veel van dit concert, dat wel eens het hoogtepunt van het muzikale jaar 2016 zou kunnen worden.

Dominic J. Marshall & Friends; zaterdag 29 oktober 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 15; <23jr: € 10

RECENSIE “RAMON VALLE & EFRAIM TRUJILLO”

Zaterdag 24 september 2016 | Windkracht 13

24092016-edit-valle_trujillo_0008Voor de vijfde keer trad de Cubaanse pianomaestro in Windkracht 13 voor het voetlicht. Nu samen met rietblazer Efraïm Trujillo. Zijn eerdere concerten op dit podium waren bijna allemaal van hoog niveau, maar desondanks kwamen zaterdag slechts een kleine vijftig 24092016-edit-valle_trujillo_0002liefhebbers opdagen, waarvan zeker de helft van ver kwam. Ik sprak zelfs een echtpaar uit Elst! Ramon Valle lijkt het niet te deren, want hij is een meester in het creëren van een intieme sfeer en met een duo bezetting als deze, zonder drums, is hij als een vis in het water. Net zoals tijdens zijn eerdere optreden met trompettist Eric Vloeimans werd een optimaal gebruik gemaakt van de dynamische mogelijkheden van deze bezetting: in de zachtste passages kon Trujillo zijn sax ritmisch inzetten door stacatto lucht langs het riet te blazen of zijn sopraansax in de klankkast van de vleugel te laten resoneren met de snaren. Ook bleek daarbij dat de pianopedalen nodig doorgesmeerd moeten worden, want er openbaarde zich een piep, die op zijn best nogal grappig overkwam, maar op sommige momenten ook wel storend was. Het zijn dergelijk details, die muziek echter ook menselijk houdt, want stel je toch eens voor dat het perfect zou zijn?

24092016-edit-valle_trujillo_0016_bw Efraïm Trujillo bleek de perfecte partner te zijn voor Valle, die als geen andere musicus improviseert in interactie met zijn muzikale partners. Dat leverde in het verleden fantastische momenten op met drummers als Owen Hart Jr. en Jamie Peet en de reeds genoemde Vloeimans, maar hier was sprake van een bijna perfecte symbiose. Het samenspel was als een sensuele tango tussen twee geliefden, soms in elkaar verstrengeld met langs elkaar heen kronkelende notenreeksen, dan weer plagend afstotend en aantrekkend. Dat kwam heel sterk naar voren in de geweldige uitvoering van de toch behoorlijk uitgekauwde jazzstandard “Caravan” van Duke Ellington en Juan Tizol. Het duurde even voor het stuk zich openbaarde, want Valle begon met de constructie van onderop, als het ware vanuit het niets, waarbij hij langzamerhand steeds weer wat harmonische componenten toevoegde. Pas na het invallen van de tenorsax van Trujillo kwam de herkenning, maar ook de verbazing wat je allemaal met dat toch vrij eenvoudige thema kan doen. Na de constructie werd er weer even vrolijk en vaardig gewerkt aan de sloop van de caravan. Dat leverde een proeve van ongeëvenaard en adembenemend samenspel op. Bravo heren! Direct daarna was er tijd voor contemplatie met een fraai in mineur getoonzet stuk met een prachtige sopraansaxpartij van Trujillo. Zeer geschikt voor de ‘uitvaart top tien’ met koffie en cake. Valle speelde hier fraai beheerst, hetgeen een verstilde melancholie opriep. In andere stukken geselde hij het klavier met ferme uithalen in het lage register, waarbij de Bechstein zich bijna kreunend gewonnen gaf. Heel sterk was ook hun interpretatie van Coltrane’s “Giant Steps”, waarbij de heren duelleerden op het scherpst van de snede, met een continue spel van plaagstootjes en tegenzetten, waarbij de kleine Cubaan, onder het slaken van vreugdekreten, herhaaldelijk opsprong van achter zijn instrument. Ja, zo zit er ook humor in muziek. In de tweede set ging Valle nog lekker los met heerlijk overdadig pianospel ‘latin style’; rumba met swingende, maar stevig neergezette grote akkoorden, waarbij ook Trujillo zich heerlijk kon laten gaan. Het publiek liet deze muzikale warmte met genoegen over zich uit storten en beloonde de heren met een even warm applaus. Uiteraard kwamen ze nog even terug om het concert een passende afsluiting te geven met een virtuoos en in hoog tempo gespeeld ‘encore’. Ramón Valle en Efraïm Trujillo zien we ongetwijfeld wel weer terug in Windkracht 13. Uw recensent begaf zich in een goed gemoed huiswaarts in de zwoele zomernacht.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie