SWINGEND HET JAAR UIT MET GROOVE JUICE

Zondag 30 december 2018 I Windkracht 13

Jazzgenootschap Nieuw & Diep sluit het jaar passend en dus feestelijk af met een optreden van Groove Juice.

Groove Juice is een nieuwe formatie waarin ‘onze eigen’ Vincent Koning zich heerlijk kan uitleven op zijn gitaar. Hij neemt niemand minder dan ‘Hammond Wizard’ Carlo de Wijs mee, die uiteraard nooit op een podium verschijnt zonder zijn vintage Hammond B3 orgel. De band wordt gecomplementeerd met baritonsaxofonist Rik van den Bergh en drummer Sander Smeets.

Ze spelen een swingende mix van souljazz en boogaloo, muziek (en dans) stijlen, die in de late jaren vijftig en vroege jaren zestig hot waren in de nachtclubs van New York.
De heren hebben zich met name laten inspireren door gitarist George Benson, die in zijn jonge jaren furore maakte met deze stijl veelal met orgeltrio’s.

Oud-Nieuwedieper Vincent Koning behoeft in Den Helder nauwelijks introductie. Hij is hier opgegroeid en leerde hier gitaarspelen. Hij verliet de stad om op het Conservatorium van Den Haag verder te studeren en speelt nu al jarenlang op topniveau in allerlei formaties over de hele wereld. Uiteraard komt hij nog regelmatig in zijn geboortestad ‘buurten’ om te laten zien hoe goed hij geworden is.
Carlo de Wijs behoort tot de beste organisten en Hammond specialisten van ons land en heeft ook in de rest van Europa een grote reputatie bij collega musici. Hij deelde het podium met rockbands als Toto, Procol Harum en toerde samen met zijn inspiratiebron, de befaamde jazz- en gospel organiste Rhoda Scott door Europa. Hij trad eerder in Den Helder voor Nieuw & Diep op met zijn eigen soulfunk band D’Wys en het Benjamin Herman Quartet, waarbij hij grote indruk maakte met zijn virtuoze spel op de klavieren (en met zijn blote voeten op de baspedalen) van zijn machtige B3 orgel. Hij is bovendien een vernieuwer, die voortdurend zijn vintage orgel, waarvan het ontwerp stamt uit de jaren dertig, update met de modernste midi- en computertechnologie.

Groove Juice belooft zo een perfecte afsluiter van het jazzseizoen te worden. Zo kunnen we de kerstdagen lekker van ons af dansen en ons geestelijk opladen voor een goede jaarwisseling en een nieuw jaar!

Groove Juice; Aanvang: 15:00 uur; zaal open: 14:00 uur; entree: € 15; kaarten zijn in de voorverkoop bij Windkracht 13 verkrijgbaar voor € 12,50; jongeren tot 23 jaar: € 10

RESERVEER KAARTEN

RECENSIE YURI HONING AQ

Zondag 21 oktober 2018 I Windkracht 13

Het winnen van een Edison Jazz Award is nog geen garantie voor een uitpuilende zaal in Den Helder, maar Windkracht 13 was vol genoeg met echte liefhebbers om er een sfeervolle middag van te maken.

Goldbrun is de titel van het album – op CD en 180 grams vinyl (!) uitgebracht – dat goed was voor het binnenhalen van zijn tweede Edison. Dat album werd integraal uitgevoerd, exact zoals op de plaat, volgens Honing zelf. Maar dan onderbroken door een pauze…..ach, een ouderwetse LP moet je tenslotte ook omdraaien.
Voor dit project haalde de saxofonist en componist zijn inspiratie uit de Duitse romantiek uit de 19e  eeuw. Goethe, Caspar Friedrich, Wagner, R. Strauss, om een idee te krijgen. Al eerder had Honing jazz met Europese muziektradities in verband gebracht bij een project als “Winterreise”, waarbij liederen van Schubert de basis waren. Op het eerste gezicht lijkt het een onmogelijke opdracht om jazz met bijvoorbeeld Wagner in verband te brengen. Maar al direct vanaf het openingsstuk “Goldbrun #1” bewees het kwartet dat in de muziek alles mogelijk is. De muziek klonk meteen soeverein, Honing blies lange krachtige notenlijnen, die je het best kunt omschrijven als ‘de Klare Lijn’, warm, helder, lenig op alle dynamische niveaus. Hij is zo’n saxofonist die een volkomen eigen geluid heeft.Ach ja, Duitse romantiek. Maar het is knap, want in al de Goldbrun variaties (van 1 t/m 8) hoor je inderdaad der Weltschmerz en die Sehnsucht in vrijwel alle noten en akkoorden weerklinken.

Gelukkig is daar slagwerker Joost Lijbaart! Slagwerker ja, want dat is hij meer dan drummer. Als de muziek al te zwaarmoedig of melancholisch dreigt te worden, dan wordt dat op prachtige wijze door hem verluchtigd – als een soort slagroomklopper driftig in de weer met brushes, sticks en pompoesjes (of hoe die bolletjes ook mogen heten). Het was soms bijna hilarisch om te zien hoe hij wisselt van drumgerei. Hij moet hier wel wereldrecordhouder in zijn! Binnen een paar luttele maten verwisselt hij razendsnel van slagtuig, waarbij ook zijn blote handen horen. Soms zie je hem aarzelen als hij een stick pakt en toch weer snel neerlegt om een brush te pakken. Soms moet hij ook nog snel zijn afzakkende bril weer terug en hoger op zijn neus plaatsen. Hij doet dat allemaal in opperste concentratie. Je ziet hem reageren op wat de anderen doen. Zijn onorthodoxe spel past als een perfect gesneden handschoen bij deze muziek. Ik las ergers over Goldbrun, dat daarbij ‘harmonie boven ritme’ zou gaan, maar toch wist Lijbaart soms met al zijn eigenzinnigheid een soort groove te realiseren, die aangenaam was.

Allemaal goed en wel met die Duitse romantiek: had het nog iets met jazz te maken? Nou zeker, want al die weemoed en dat verlangen leidde op een bepaald moment tot een ware explosie, waarbij Yuri Honing zijn mooie lange lijnen geleidelijk inwisselde voor een steeds heftiger bebop solo en daarbij Lijbaart uitdaagde tot een explosief crescendo. Geweldig! De slagwerker kreeg trouwens een paar keer terecht de handen op elkaar met een paar enerverende solo’s.

Ook bassist Gulli Gudmonson kreeg enige ruimte om zijn contrabas te laten zingen. De verder ijzig, onverstoorbaar en gedegen spelende musicus hield bij zijn solo’s zijn instrument in een vertederende omhelzing vast en ontlokte zijn Muze fraaie zangerige, welhaast sensuele klanken: zuchten en kreunen…….

 

Het samenspel was bij vlagen adembenemend en bij het absolute hoogtepunt van het concert – in het begin van de tweede set ( Goldbrun 7 of 8) – voor uw recensent zelfs kippenvel opwekkend! Gudmondson en de uitstekende pianist Wolfert van Brederode bouwden aan een subtiel intro, waarbij ze beiden als het ware – aftastend zoekend – om elkaar heen draaiden met noten, die naar elkaar toe kropen en weer terugdeinsden als in een ‘pas de deux’, waarbij Joost Lijbaart zich aandiende als ‘menage à trois’ met verkwikkende cimbaal streken, afgewisseld met bijna het tandglazuur aantastende bekken vibraties.
Met musici van deze klasse kan muziek echt genot worden.

Van Brederode is de perfecte pianist voor deze muziek. Zijn spel is ingehouden en zeer beheerst, hij speelt geen noot te veel, maar weet met schitterend geplaatste akkoorden de spanning op te bouwen. Ook hij lijkt constant te zoeken naar de juiste harmonische invulling en doet dat met een ongeëvenaarde rust, zodat zijn fraaie akkoordreeksen nog beter op hun plaats vallen. Ook in zijn solo’s is rust – het gebruik van pauzes – kenmerkend. Het geeft zijn bijdragen lucht, maar ook kracht en schoonheid. Af en toe konden we hem zelfs als Keith Jarrett, mee horen neuriën met zijn piano.

Yuri Honing vertelde het publiek nog dat hij een nieuwe buurman heeft, die wij wel zouden kennen: Rob Scholte. Volgens hem was die bezig ‘met het inhuren van een stel Joegoslavische huurmoordenaars…..’                                                                              En zo was er deze middag naast schoonheid ook ruimte voor hilariteit.

Gerard Hoekmeijer   

YURI HONING ACOUSTIC QUARTET

Zondag 21 oktober 2018 I Windkracht 13

Na de uitbundige en opwindende muziek van de Big Horns en Krupa & The Genes tapt jazzgenootschap Nieuw & Diep bij het komende concert weer uit een heel ander muzikaal vaatje: het Yuri Honing Acoustic Quartet.

Meestersaxofonist Yuri Honing laat zich deze keer muzikaal vooral inspireren door de Duitse Romantiek uit de 19e eeuw. Jazz en Duitse Romantiek? Dat verhoudt zich op het eerste gezicht toch als water en vuur?! Maar voor Yuri Honing bestaan er geen grenzen en hokjes.

Met zijn laatste project “Goldbrun” brengt hij een ode aan grote negentiende-eeuwse kunstenaars als Richard Wagner, Richard Strauss en Caspar David Friedrich. Verlangen en melancholie. Niet het ritme, maar de harmonie is de essentie. Het akoestische kwartet bestaat al jaren uit Joost Lijbaart(drums), Wolfert van Brederode(piano) en Gulli Gudmundson(contrabas). Zij hebben het samenspel tot hoog niveau verheven en zijn ieder ook solisten van buitengewone klasse.

Nieuw & Diep is er uiteraard heel trots op, dat ze met het programmeren van Yuri Honing de kersverse winnaar van de Edison Jazz Award 2018 naar Den Helder heeft kunnen halen. Het moge duidelijk zijn dat dit een luisterconcert is: laat u betoveren door Yuri Honing en zijn kwartet……

Yuri Honing Acoustic Quartet; zondag 21 oktober 2018; Windkracht 13; aanvang: 15:00 uur; zaal open: 14:00 uur; entree: € 15; kaarten zijn in de voorverkoop bij Windkracht 13 verkrijgbaar voor € 12,50; jongeren tot 23 jaar: € 10

RESERVEER KAARTEN

RECENSIE KRUPA & THE GENES

Zaterdag 15 september 2018 I Windkracht 13

‘Kermis in de hel’, zo omschreef een recensent de muziek van Krupa & The Genes en treffender kan je het niet benoemen. Toch paste deze metafoor niet op alle stukken van dit ogenschijnlijk willekeurig bijeengeraapte stelletje klasbakken in de jazz.

Want er waren ook veel momenten van meer meditatieve aard. De groep is opgebouwd rond de drumtandem Stefan Kruger en Joost Patocka (juist ja: Kru en Pa en – oh toeval – ook een knipoog naar de legendarische swingdrummer Gene Krupa). Een groep met twee slagwerkers is redelijk bijzonder in de jazz. Misschien bracht ze dat op het idee om de andere plekken ook met duo’s op te vullen. Zo traden er in Windkracht 13 twee gitaristen voor het voetlicht, die echter totaal verschilden in aanpak. Alsof ze dat nog extra wilden benadrukken, bezetten zij de vleugels van de groep.

Raphael Vanoli speelt het gehele concert zittend met zijn gitaar op schoot, continu een arsenaal aan elektronica bedienend voor het verzorgen van een vrijwel continue drone aan ijle sustainvolle klanken into outer space. Denk aan Eno bij Roxy Music of aan Heroes van Bowie. Zijn aanpak lijkt ook wel een beetje op de ‘frippertronics’ van King Crimson gitarist Robert Fripp, die ook op dat album meespeelde.

Aan de andere kant speelt Anton Goudsmid in zijn authentieke stijl stevige en ritmisch perfect geplaatste akkoorden, afgewisseld met strakke riffs en subtiele loopjes, die de vaak stomende groove van de drums en bassist Sean Faciani nog meer kleur op de wangen geven. Deze laatste speelde de hele avond gedegen, stuwende baslijnen zonder op de voorgrond te treden.

Ook de twee drummers verschillen in stijl. Kruger, vooral bekend van Zuco 103, is de man van de strakke grooves, terwijl Patocka een meer losse swing in de polsen heeft. Het mooie van deze bijzondere samenstelling is dat ze ook fijn complementair is. Als de snare van Kruger knalt door de ferme stokslagen, roerbakt Patocka het velletje vrolijk met zijn brushes om zo als het ware wat lucht toe te voegen.

Prominent – ook op het podium – in de groep is de rol van de twee rietblazers Maarten Hoogenhuis en Jasper Blom. Fantastisch klinken de alt- en tenorsaxen samen als zij lange, vaak complexe en zeer strak uitgevoerde, unisono lijnen spelen. Het blijft een genot om naar zulke uitstekende blazers te luisteren. Van de zachte subtiel aangeblazen passages met veel lucht tot aan de hectische carrousel trip in ‘de hel’, alwaar ze tegen elkaar in krijsen en gillen……. en weer terug. Opvallend was het zichtbare spelplezier van de heren, vooral ook van de toch meestal ingetogen spelende Jasper Blom. Al in het eerste prima stuk van en over ‘de poes van’ Hoogenhuis viel hij al op als zanger. Maar dan wel met een door enige elektronica vervormde stem. Ook Maarten Hoogenhuis had een bezoek gebracht aan de snoepwinkel vol met elektronica en draaide ter afwisseling van zijn sax spel met de kleppen enthousiast aan de knopjes.

Het goed met publiek gevulde Windkracht 13 was getuige van een lekker los spelende band, die veel heerlijk hypnotiserende grooves voortbracht. De muziek is verhalend, filmisch en blijkt bij geconcentreerde beluistering ook rijk aan fijne details. Zo speelde Anton Goudsmit geweldige – soms contrapuntige – lijnen, vooral ten dienste van het geheel. Hij soleerde maar een paar keer kort en, zoals we van hem gewend zijn: uitstekend. Dat is trouwens ook wel opvallend bij deze eigentijdse jazz: weinig individuele solo’s, maar vooral inventief collectief samenspel. Wel was er een heel stuk lang ruimte voor de spacegitaar van Vanoli, die heerlijk gedijde in de bijna sensuele ritmiek van zijn kompanen. Krupa & The Genes speelt louter eigen composities van vrijwel alle bandleden.

Zo ontpopte Jasper Blom zich ook nog als beginnend cabaretier met een lange en grappige inleiding over een muzikale ‘guilty pleasure’ uit zijn jeugd, disco! Zijn stuk daarover bevatte inderdaad een enigszins gecamoufleerde ‘four at the floor’ beat. Spreekstalmeester Joost Patocka noemde ook nog Duke Ellington als inspiratiebron van een van zijn songs, maar ik nam dat maar voor kennisgeving aan, want ik hoorde het niet.

 

 

Goudsmids’ Kriminal Polizei’ was wat mij betreft een van de hoogtepunten van dit heerlijk avondje, een opwekkend, vrolijk swingend stuk. Ook zijn compositie opgedragen aan Donald Trump, treffend getiteld Droplul (is dat niet het beledigen van een bevriend staatshoofd?) bleek een opgewekt lied te zijn met zijn lichtvoetige, Afrikaans getinte groove.

Het publiek vond het allemaal prachtig en liet de band nog terugkomen voor een toegift. Het was al met al een prima optreden van een heel fijne band. Op naar het volgende concert!

Gerard Hoekmeijer 

KRUPA & THE GENES IN WINDKRACHT 13

Zaterdag 15 september I Windkracht 13

Jazzgenootschap Nieuw & Diep trapt het najaar van 2018 muzikaal heftig af met het zevenkoppige collectief, dat onder de fraaie naam Krupa & The Genes de afgelopen jaren met groot succes de laaglandse podia afstruint.

Krupa & The Genes, vernoemd naar de legendarische swingdrummer Gene Krupa, is opgericht door de slagwerkers Joost Patocka en Stefan Kruger en heeft een nogal ongebruikelijke dubbelbezetting: twee drummers, twee saxofonisten en twee gitaristen! Alleen bassist Sean Faciani moet het in zijn eentje doen. Stefan Kruger, bekend van New Cool Collective en Caro Emerald, staat voor de strakke ritmiek en zijn partner in crime Joost Patocka (Rita Reijs/Benjamin Herman) weeft zijn meer ‘spacy’ riddims en roffels er doorheen. Het is ook een ‘all star group’ trouwens met Maarten Hoogenhuis op altsax (Bruut!) en Jasper Blom op de tenorsax, twee saxofonisten uit de buitencategorie. En wat dacht u van het gitaristentandem Anton Goudsmit (o.a. The Ploctones) en Raphael Vanoli (Zuco 103); de eerste is altijd goed voor verrassende en tegendraadse gitaarerupties, terwijl Vanoli zijn gitaar inzet voor meer elektronische soundscapes.

Nieuw & Diep is zeer benieuwd wat we van deze bijzondere band mogen verwachten. ‘Kermis in de hel’, zo lazen we in een recensie en ook ‘een tombola van stijlen’, ‘filmisch, Afrikaans opzwepend, Ellington swing, hypnotiserend, ronkende riffs’? Nou, we zullen het zien en horen, maar zeker is dat het een heel bijzondere avond wordt.

Het wordt voor Nieuw & Diep financieel steeds lastiger om zulke uitgebreide bands met topmusici naar Den Helder te halen. Dit concert wordt daarom mede mogelijk gemaakt door de steun van lokale ondernemers: dit concert is gesponsord door Jan Dozy van Jachtwerf Den Helder.

Krupa & The Genes; zaterdag 15 september 2018; Windkracht 13; aanvang: 20:30 uur; zaal open 19:30 uur; entree: € 15; kaarten zijn in de voorverkoop bij Windkracht 13 verkrijgbaar voor € 12,50; jongeren tot 23 jaar: € 10

RESERVEER KAARTEN