RECENSIE “RAMON VALLE & EFRAIM TRUJILLO”

Zaterdag 24 september 2016 | Windkracht 13

24092016-edit-valle_trujillo_0008Voor de vijfde keer trad de Cubaanse pianomaestro in Windkracht 13 voor het voetlicht. Nu samen met rietblazer Efraïm Trujillo. Zijn eerdere concerten op dit podium waren bijna allemaal van hoog niveau, maar desondanks kwamen zaterdag slechts een kleine vijftig 24092016-edit-valle_trujillo_0002liefhebbers opdagen, waarvan zeker de helft van ver kwam. Ik sprak zelfs een echtpaar uit Elst! Ramon Valle lijkt het niet te deren, want hij is een meester in het creëren van een intieme sfeer en met een duo bezetting als deze, zonder drums, is hij als een vis in het water. Net zoals tijdens zijn eerdere optreden met trompettist Eric Vloeimans werd een optimaal gebruik gemaakt van de dynamische mogelijkheden van deze bezetting: in de zachtste passages kon Trujillo zijn sax ritmisch inzetten door stacatto lucht langs het riet te blazen of zijn sopraansax in de klankkast van de vleugel te laten resoneren met de snaren. Ook bleek daarbij dat de pianopedalen nodig doorgesmeerd moeten worden, want er openbaarde zich een piep, die op zijn best nogal grappig overkwam, maar op sommige momenten ook wel storend was. Het zijn dergelijk details, die muziek echter ook menselijk houdt, want stel je toch eens voor dat het perfect zou zijn?

24092016-edit-valle_trujillo_0016_bw Efraïm Trujillo bleek de perfecte partner te zijn voor Valle, die als geen andere musicus improviseert in interactie met zijn muzikale partners. Dat leverde in het verleden fantastische momenten op met drummers als Owen Hart Jr. en Jamie Peet en de reeds genoemde Vloeimans, maar hier was sprake van een bijna perfecte symbiose. Het samenspel was als een sensuele tango tussen twee geliefden, soms in elkaar verstrengeld met langs elkaar heen kronkelende notenreeksen, dan weer plagend afstotend en aantrekkend. Dat kwam heel sterk naar voren in de geweldige uitvoering van de toch behoorlijk uitgekauwde jazzstandard “Caravan” van Duke Ellington en Juan Tizol. Het duurde even voor het stuk zich openbaarde, want Valle begon met de constructie van onderop, als het ware vanuit het niets, waarbij hij langzamerhand steeds weer wat harmonische componenten toevoegde. Pas na het invallen van de tenorsax van Trujillo kwam de herkenning, maar ook de verbazing wat je allemaal met dat toch vrij eenvoudige thema kan doen. Na de constructie werd er weer even vrolijk en vaardig gewerkt aan de sloop van de caravan. Dat leverde een proeve van ongeëvenaard en adembenemend samenspel op. Bravo heren! Direct daarna was er tijd voor contemplatie met een fraai in mineur getoonzet stuk met een prachtige sopraansaxpartij van Trujillo. Zeer geschikt voor de ‘uitvaart top tien’ met koffie en cake. Valle speelde hier fraai beheerst, hetgeen een verstilde melancholie opriep. In andere stukken geselde hij het klavier met ferme uithalen in het lage register, waarbij de Bechstein zich bijna kreunend gewonnen gaf. Heel sterk was ook hun interpretatie van Coltrane’s “Giant Steps”, waarbij de heren duelleerden op het scherpst van de snede, met een continue spel van plaagstootjes en tegenzetten, waarbij de kleine Cubaan, onder het slaken van vreugdekreten, herhaaldelijk opsprong van achter zijn instrument. Ja, zo zit er ook humor in muziek. In de tweede set ging Valle nog lekker los met heerlijk overdadig pianospel ‘latin style’; rumba met swingende, maar stevig neergezette grote akkoorden, waarbij ook Trujillo zich heerlijk kon laten gaan. Het publiek liet deze muzikale warmte met genoegen over zich uit storten en beloonde de heren met een even warm applaus. Uiteraard kwamen ze nog even terug om het concert een passende afsluiting te geven met een virtuoos en in hoog tempo gespeeld ‘encore’. Ramón Valle en Efraïm Trujillo zien we ongetwijfeld wel weer terug in Windkracht 13. Uw recensent begaf zich in een goed gemoed huiswaarts in de zwoele zomernacht.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

PERSBERICHT “OPSTIJGEN MET RAMON VALLE EN EFRAIM TRUJILLO”

Zaterdag 24 september 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 15, <23jr: € 10.

De herfst staat voor de deur: het moment voor jazzgenootschap Nieuw & Diep om Den Helder weer van een gezonde dosis jazzvitaminen te voorzien. Het programma begint op zaterdag 24 september in Windkracht 13 met een concert, dat we vooraf met een gerust hart al als onvergetelijk kunnen benoemen. Want de kleine Cubaanse klavierreus Ramón dsc1700Valle heeft in de vier voorafgaande optredens in Windkracht 13 een onuitwisbare indruk achtergelaten. Hij kwam hier met zijn trio’s met geweldige drummers als Owen Hart jr en Jamie Peet, met een kwartet met gitarist Jesse van Ruller en als duo met trompettist Eric Vloeimans, allemaal behorende bij de absolute top van de jazz in ons land. In al die concerten wist hij zijn muzikale en levens motto “Levitando”(opstijgen, verheffen) waar te maken met bloedstollend virtuoos en emotioneel pianospel, waarbij hij zijn medemusici wist te inspireren tot gelijkwaardig tegenspel. Deze keer komt hij wederom als duo met tenorsaxofonist Efraïm Trujillo(1964, Californië, USA). Ook Trujillo is een bekende muzikant in Den Helder. Hij liet ons al eerder kennismaken met zijn krachtige en verfijnde spel met formaties als Fra Fra Sound en The Ploctones. Trujillo groeide op in de States, waar hij op zijn zesde klarinet leerde spelen. Later wisselde hij deze in voor de saxofoon. Hij kwam in 1980 naar Nederland, waar hij les nam aan het Conservatorium van Amsterdam, alwaar hij in 1989 afstudeerde. Sindsdien speelde en speelt hij in verschillende samenstellingen, naast bovengenoemden bijvoorbeeld ook in de New Cool Collective Big Band en The Ob6sions.Hij stond op alle podia, die er toe doen, uiteraard North Sea Jazz, maar ook op festivals als het Tokyo Jazz Festival en in Zuid Afrika. Hij deelde het podium met artiesten als Oletta Adams, Gregory Porter en Dr. Lonnie Smith.

ramon valleRamón Valle(1964, Holguin, Cuba) studeerde klassiek piano in zijn geboorteland, maar ging rond de eeuwwisseling naar Europa(Amsterdam) om daar zijn eigen stijl te ontwikkelen. En dat is hem gelukt. Hij wordt internationaal door critici beschouwd als een technisch en virtuoos grootmeester met een expressieve en emotionele zeggingskracht. Hij wordt vergeleken met niet de minsten: Mcoy Tyner, Chick Corea en Herbie Hancock. Zijn eigen stijl is een mix van jazz, flamenco, klassiek(Bach) en Cubaanse invloeden. Ook Valle stond op de grote podia in de wereld: o.a. London Jazz, Havanna Jazz en Montreux. Wat bij zijn optredens in onze stad steeds weer opviel, was de grote intensiteit en passie in zijn spel, waarbij hij zich soms verheft van de pianokruk(Levitando!), waarbij zijn dansende dreadlocks hem mee lijken te helpen om op te stijgen. Charmant is bovendien zijn presentatie met een ontwapenend en meestal onverstaanbaar mengseltje van Nederlands, Engels en Spaans. Maar als hij zijn schitterende vertolking van Leonard Cohens “Hallelujah” ten gehore brengt, bestaat er geen enkele (taal)grens meer: dan spreekt een kunstenaar van hart tot hart.

Zaterdag 24 september 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 15, <23jr: € 10.

poster-valle-trujillo

RECENSIE “THE JIG”

Zaterdag 18 juni 2016; Windkracht 13

18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0110.webVoor de derde keer in successie trad de Amsterdamse zevenkoppige funkformatie The Jig in Windkracht 13 voor het voetlicht tijdens het Helderse jazzweekend. Een succesformule! Want er waren nog meer mensen op af gekomen, dan vorig jaar, toen de galerie al stampvol was. Nu puilde de zaak helemaal uit van het volk, zowel binnen als 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0575_bw.webbuiten. Het was maar goed dat het buiten nogal koel was, want binnen steeg de temperatuur tot tropische hoogte. Wellicht staan de heren voor een publieke doorbraak, want in het Parool van deze dag stond een twee pagina’s groot artikel met een uitgebreid bandportret en hadden in de vooravond al een optreden gegeven voor de AVRO/TROS-radio. In ieder geval heeft The Jig in Den Helder de nodige indruk gemaakt, want ik sprak veel mensen, die er de vorige keer ook bij waren. Opvallend is ook dat de band vanaf de eerste maten een ‘positive drive’ te weeg brengt: allemaal lachende, vrolijke mensen – jong en oud – die losjes uit de heupen staan te wiegen. Hoe doen ze dat toch? Het antwoord ligt bezonken in de hoofdletter ‘F’: Funk is feelgood music!

Want ja hoor, meteen is er die groove. De bas van Arry Niemantsverdriet leidt het bal, Niels van Groningen op drums en Martijn Smit op gitaar zijn z’n secondanten. Bas Grijmans levert met romige vegen op zijn hammondorgel hand- en spandiensten en het feest is compleet als het kopertrio zijn vlijmscherpe interrupties en chorussen over de menigte uitblaast. De band speelt strak en geconcentreerd, drie sets en een ruime toegift tot in de kleine uurtjes en zonder een spoor van sleet: dit is topsport, dit is een top band! 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0271_bw.webHet zwarte muzikale erfgoed van Bootsie, George en James is bij deze witte Mokummers beslist in goede handen. Ze kunnen putten uit materiaal van vier albums, voornamelijk eigen werk, maar het is vrijwel allemaal inwisselbaar, met hooguit wat wisselende ritmiek, tempo’s en de altijd lekker smeuïge, geile koperlijnen. Afwisseling is er wel in sommige intro’s, waarbij de blazers fraai harmoniëren en ons direct naar New Orleans brengen, de bakermat van alles van blues, jazz, soul, r&b tot funk. Uiteraard trekken Koen Schouten en zijn riet- en koperkompanen weer al knorrend en shoutend de meute in, als in een echte streetparade. Schouten is met zijn imposante baritonsaxofoon ook de echte leider, die naast zijn vlotte babbels her en der lekker lage ‘rietscheten’ uit zijn buizenstelsel laat ontsnappen. Want juist dat maakt deze band zo goed: zo strak als een deur en toch ook weer zo lekker…….los. Bassist Niemantsverdriet maakte ook deze keer weer veel indruk, ook met een fenomenale solo, terwijl zijn besnaarde collega Martijn 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0487.webSmit niet voor hem onderdoet, zowel solistisch als begeleidend. Hun samenspel is geraffineerd en een genot om te beluisteren. De invallende trompettist, Floris Windsey, speelde trouwens beslist verdienstelijk en voegde met fraai omfloerst spel op zijn flügelhorn een scheutje melancholie toe aan de verder toch heerlijk gekruide ‘southern Jigmix’. Hier en daar was er ook enige solistische ruimte voor toetsenist Grijmans en tenorsaxofonist Jeroen van Genuchten, die smaakvol werden benut, terwijl Schouten zijn baritonsax lekker lang liet gillen als een speenvarken. Hij beloofde het publiek ook een speciale verrassing; dat bleek Ruben Seyferth te zijn, niet de door sommigen verwachtte ‘rondborstige zwarte soulzangeres’ maar een meer ‘Jet Rebelachtig’ type, uitgerust met een strot van jewelste. Van Prince tot AC/DC, dat kon je er allemaal in horen. Hij kwam met gemak boven de op ‘vol orgel’ spelende band uit! Zijn krachtige falset herinnerde ons aan de onlangs opgestegen purperen koningszoon, terwijl op andere momenten zijn voordracht zelfs enigszins aan Dr. John deed denken. De hele avond bleef Windkracht 13 zo vol dat er eigenlijk te weinig ruimte om te dansen was, maar na middernacht ging iedereen los: band en publiek in een dampend en uitgelaten samenzijn: een waardige eredienst in de heilige Funktempel!

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

RECENSIE: NEW YORK ROUND MIDNIGHT

Zaterdag 21 mei 2016; Theater De Kampanje

21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0001_44.resizedDe jazzers van Nieuw & Diep hebben in de loop der jaren naast hun thuisbasis Windkracht 13 diverse andere podia in Den Helder ‘beproefd’. Zo waren er optredens in voormalig Stadscafé De Keizerskroon, de voormalige bioscoop Rialto, Studio 62, de Oranjerie, Nogal Wiedus en in het zeer kortstondig bestaande jazzcafé Monk. Nu, na 14 jaar dan eindelijk een samenwerking met de Kampanje. De reden lag voor de hand: het door saxofonist Ben van den Dungen geïnitieerde project New York Round Midnight, een moedige poging om de jazz weer voor een groter publiek voor het voetlicht te brengen. Opgezet als theatershow met een verteller en beeldprojecties op 2 beeldschermen. Voor de muziek bracht hij vier blazers mee, een driekoppige ritmesectie en twee vocalisten, voor het verhaal jazzrecensent, Volkskrantjournalist en schrijver Koen Schouten.

21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0185.resizedDe show is landelijk een behoorlijk succes met behoorlijk grote aantallen toeschouwers. Voor Den Helder hadden de organisatoren rekening gehouden met maximaal 150 toeschouwers, ze kennen zo langzamerhand hun pappenheimers. Dat aantal werd echter niet gehaald, maar toch was de zaal goed gevuld met ruim 130 belangstellenden. Al bij binnenkomst zag je dat hier juiste keuzes waren gemaakt: de voormalige ‘Kathedraal’ was onherkenbaar veranderd in een sfeervolle nightclub. Met een beetje goede wil waande je je al in Manhattan! Alleen miste ik een beetje de rook, die ooit zo fraai kringelend figureerde in de zwart-wit jazzfotografie. Wat je met dikke zwarte gordijnen allemaal kan doen, bleek toen de eerste tonen van de Art Blakey klassieker “Moanin’”, 21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0281.resizedvan de hand van pianist Bobby Timmons, weerklonk: de voormalige galmbak bleek nu een prima akoestiek te hebben! Die eerste tonen werden gespeeld door de Spaanse pianist Miguel Rodriguez, die in feite de hele voorstelling droeg, met zijn lichte, warme touché en virtuoze solo’s. Vooral ook tijdens de vertellingen van Koen Schouten, die het publiek door het koortsachtige nachtleven van ‘The Big Apple’ leidde, subtiel terzijde gestaan door drummer Gijs Dijkhuizen, die zijn vellen zachtjes met de brushes beroerde. Schouten deed het overigens voortreffelijk en groeide gaandeweg in zijn rol als verteller van vaak sappige jazzanekdotes: zagen we hier de geboorte van een conferencier? Uiteraard reden we allemaal met hem mee in de metrolijn van Brooklyn, via Harlem naar noordelijk Manhattan, terwijl de band op stoom kwam met de jazzkraker “Take The A Train”, geschreven door Billy Strayhorn voor Duke Ellington, waarin hij zijn eerste indrukken van New York in noten had gevat. Ach, wat klinkt dat toch lekker met vier blazers, die de chorussen super strak de zaal in bliezen. Voor de jazzliefhebbers was deze avond ook een feest van herkenning, ook als je niet alle titels kent. Dit zijn niet voor niks jazzstandards; het zijn hits, die onverslijtbaar zijn. Ook als je geen jazzcat bent, klinken ze toch vaak vertrouwd. Alsof ze na al die jaren gewoon voor altijd in de ether hangen.

21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0001_146.resizedDe geboren Amerikaanse zangeres, Deborah J. Carter zong een fraaie versie van “I Loves You Porgy”, vooral bekend van de vertolking van Nina Simone, waarbij haar heldere dictie en loepzuivere intonering opvielen. Paul van Kessel bleek een echte 21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0166.resizedcrooner in de traditie van bijvoorbeeld Tony Bennett met een krachtige stem en swingende voordracht. Er waren solospots voor alle muzikanten met een kort en krachtig door Gijs Dijkhuizen geroffelde “Paradiddle” en een fraaie ode aan Julian ‘Cannonball’ Adderly op de altsax door de jonge Eveline Frank en een typische Mingusiaanse bassolo, sterk gespeeld door de jonge vervanger van Marius Beets(helaas is zijn naam bij mij niet goed doorgekomen) als eerbetoon aan de ‘meest gevreesde bassist’ van de jazz; ‘…met hem moest je geen ruzie krijgen….’ Aldus Koen Schouten, die zijn bewondering voor deze lastige, dwarse, maar strijdbare zwarte meestermuzikant ongegeneerd liet blijken. Dat gold voor trouwens alle jazzhelden, die in deze show werden geëerd: Thelonius Monk, de enigmatische pianist met de gekke hoofddeksels en filosofische wijsheden als: de mooiste noten zijn vaak de niet 21052016-RAW_New_York_Round_Midnight_0001_60.resizedgespeelde……uiteraard weerklonk diens “Round Midnight”, prima gezongen door van Kessel. Schouten bracht ons na de “Village Vanguard” (‘misschien wel de beroemdste jazzclub ooit’) ook naar “The 5 Spot Café” in de wijk “The Bowery”. Interessant weetje: die naam stamt van de Hollandse kolonisten: de boerderij, zo wist de verteller ons te melden. Hieraan verbond hij in een mooi verhaal vol met hoeren, junks en dronkaards over trompettist Kenny Dorham, hetgeen de band verleidde tot een sterke uitvoering van zijn beroemdste compositie “Una Mas”. Om Dizzy en Miles kun je dan niet heen, natuurlijk, wat uitgelezen kansen waren voor Ellister van Damme om op trompet of flügelhorn, met of zonder ‘toiletontstopper’, haar niet geringe kwaliteiten te demonstreren. Hoogtepunten waren echter de bijdragen op de tenorsax van Alexander Beets en Ben van den Dungen. Krachtige tonen, vol vuur gespeelde reeksen met als climax een echte tenorbattle! Heerlijk. Deborah Carter sloot passend af met “It Don’t Mean A Thing, If It Aint Got No Swing”. Zo is het, en niet anders.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

A NIGHT AT THE CLUB: NEW YORK ROUND MIDNIGHT

Zaterdag 21 mei; Theater de Kampanje | aanvang 21:30 uur | zaal open 20:30 uur | entree: € 17,50

DSC_0652_lzn_eTenorsaxofonist Ben van den Dungen bedacht dit thema om zo de jazz in de theaters terug te brengen. Hij bracht een groep topmusici bijeen, die ons zullen rondleiden in het New York van de jaren veertig en vijftig, naar clubs als The Village Vanguard. Een oktet met oa collega tenorist Alaxander Beets, bassist Marius Beets, altsaxofonist Rolf Delfos, pianist Miguel Rodriguez en vocalisten Deborah Carter en Paul van Kessel zal ons onderdompelen in de bebop en de swing, de hotte muziek van die dagen. Reisleider is Koen Schouten (jazzrecensent/schrijver/muzikant) en de muziek zal kracht worden bijgezet met film- en fotobeelden, geprojecteerd op drie beeldschermen.

round midnight foto josé eldering

N&D werkt in dit project voor het eerst samen met Schouwburg de Kampanje, die een zaal voor ca 150 liefhebbers sfeervol zal inrichten. Dit is een unieke kans om The Big Apple te beleven als in de zwart/wit-films uit die tijd. En het is absoluut veilig: the mob heeft toegezegd deze avond de vioolkoffers gesloten te houden!

Kaarten zijn reeds in de voorverkoop verkrijgbaar via de schouwburg.

Zaterdag 21 mei; Theater de Kampanje | aanvang 21:30 uur | zaal open 20:30 uur | entree: € 17,50