NIEUW&DIEP BEGINT 2018 MET MISTHOORN

Zondag 18 februari 2018 I Windkracht 13

Jazzgenootschap Nieuw & Diep begint 2018 met ‘een misthoorn, die de dichtste mist in een paar ademteugen doet verschrompelen’. Althans, zo wordt het spel van Tini Thomsen op de bariton sax omschreven, in de linernotes van haar album “The Long Ride”. Het is bijzonder dat een vrouw het grootste exemplaar van de saxofoonfamilie bespeelt, want de meest bekende rietgrieten bespelen de alt.

Zij heeft haar eigen band “MaxSax” samengesteld uit musici, die haar passie delen. Op drums heeft zij ‘mastermetronoom’ Joost Kroon weten te strikken, die samen met bassist Mark Haanstra garant staat voor een krachtige groove. Gitarist Tom Trapp is hier nog niet zo bekend, maar is een klasbak eerste klas, die steeds met zijn gitaar de confrontatie opzoekt: wie knort en scheurt hier het hardst, lijkt hij te willen zeggen. Als toefje op deze hete brij heeft Thomsen Nigel Hitchcock in de band opgenomen, die – geloof het of niet – op de altsax speelt.

Tini Thomsen houdt van improvisatie, maar zij is niet het type van de virtuoze, toonladders vretende muzikant. Zij houdt van de klare lijn van de bariton sax: laag, grondig en gemeen. Bovendien mag er gewoon gedanst worden. En die altsax….

Zondag 18 februari 2018 I Windkracht 13 I Zaal open 14.00 uur I Aanvang 15.00 uur I Entree €15,– I <23 jr € 10 I Voorverkoop €2,50 korting

RECENSIE KRUIDKOEK

Zondag 24 december 2017; Windkracht 13; ca 50 bezoekers

Een ‘kruidige kerst met Kruidkoek’ had stichting Nieuw & Diep ons beloofd, en – om met de deur in huis te vallen – het was zeker kruidig, het optreden van het bandje Kruidkoek uit Amsterdam en omstreken. Jonge gasten nog, met alle leuke kanten die daar bij horen. Want vanaf het begin brachten zij het publiek in Windkracht 13 in de juiste sfeer, wat dat ook moge zijn.

De middag begon natuurlijk al goed toen bekend werd gemaakt dat Nieuw & Diep weer twee jaar vooruit kan als jazzpodium door de toekenning van een subsidie van het Nederlands Fonds voor Podiumkunsten.

De voorzitter van de club sprak in zijn aankondiging van de band de hoop uit weer even verlost te zijn van ‘slappe kerstliedjes’, maar werd door drummer en bandspreekstalmeester Bram Knol direct van zijn illusie verlost met de mededeling dat ‘we speciaal voor vandaag wat kerstliedjes hebben ingestudeerd’. Dat bleek echter alleszins mee te vallen. De heren waren overigens wel passend gekleed in truien met rendieren en aanverwanten.

 

Els Ellen van Windkracht 13 had de sfeer trouwens goed ingeschat en overal schaaltjes met kruidkoek neergezet, die gretig aftrek vonden bij de bezoekers, hoewel ik wel een klacht hoorde over het ontbreken van de roomboter. Maar ja, zoiets kun je altijd wel verwachten in ons Hollandse laagland……..
De smaken kunnen verschillen over kruidkoek, maar over de verrichtingen van deze band waren vrijwel alle verzamelde liefhebbers het eens: die waren top! Het is heerlijk om zo’n stel jonge gasten ogenschijnlijk ongedwongen te zien musiceren. Lekker los en vrij, zo straalden ze het uit….maar ondertussen werd er wel degelijk loei strak gespeeld in toch vooral ook ritmisch behoorlijk gecompliceerde liedjes. Want dat is het meest opvallende kenmerk van Kruidkoek: het continu wisselen van maatsoort en tempo.

Daardoor ook speelde de uitstekende drummer Bram Knol een hoofdrol, als dirigent, die zijn bandleden steeds uitdaagde hem te volgen. En dat deden ze met flair en het leek wel of ze onder elkaar steeds een feestje vierden als het ook weer was gelukt: ‘…ha, ha, we zijn nog steeds bij de les, ons krijg je niet gek…..’zoiets.

 

Ondertussen konden we genieten van lange messcherp unisono gespeelde notenlijnen van gitarist Tijmen Kooiker en altsaxofonist Nick Feenstra. Imponerend uitgevoerd en bovendien fraai klinkend. Ondertussen speelde bassist Reindert Kragt een perfecte verbindingspartij tussen de drums en de anderen, heel melodieus ook, soms contrapuntisch, maar soms ook fraai tweestemmig met de altsax.
Zo is Kruidkoek niet alleen ritmisch spannend maar ook harmonisch gelaagd.

De ‘liedjes’ zoals Bram Knol ze steevast aankondigde waren vaak vrij kort, of ze leken zo vanwege de vele verrassende wendingen. Heel fraai was het lied “Twee Cowboys”, waarin de ontmoeting van twee ‘desperado’s in the dessert’ werd geschetst. De paarden liepen in een rustige galop totdat de twee elkaar plotseling in het oog kregen toen zij de kale en hete zandvlakte hadden bereikt…..het tempo plots vertraagde en met Morricoonse vegen de spanning werd ingebracht en tot grote hoogten werd opgevoerd. Filmisch, maar sommigen hoorden ook flarden Pink Floyd. Anderen hoorden zelfs symfonische rock a la Marillion….Deze referenties werden waarschijnlijk opgeroepen door het ruime gebruik van galm en echo effecten.

Kruidkoek speelt jazzrock, maar ondanks alle mogelijke referenties, klinkt de muziek anno 2017 tintelfris. Ook solistisch maakten de heren indruk, vooral saxofonist Feenstra liet zijn sax soms vervaarlijk langs het zwerk en de afgrond zwenken. Gitarist Kooiker is veruit de coolste gitarist van dit moment en bespeelt zijn lichtblauwe Telecaster met een jaloersmakend gemak.

Het werd toch nog een beetje kerstmis, bij de solo van bassist Kragt, toen zijn kompanen Knol en Feenstra hem begeleidden met de tamboerijn. Tingelingeling…..de arrenslee kwam toch nog even voorbij…….
De band speelde louter eigen composities, waarvan er flink wat van de hand van bassist Reindert Kragt. Zijn compositie “Vacuümcleaner” werd door de band passend vertaald als “Kruimeldief” en dat leverde een van de hoogtepunten op. Tja, die titels van Kruidkoek: “Pardon Mevrouw, Uw Snor Staat In Brand”, “De Vliegende Zweep”, “Luchtig Beslag”. Het is soms een beetje melig, studentikoos, HAVO humor, maar ach, we zijn allemaal jong geweest en in het geval van Kruidkoek mag het allemaal. Een heerlijke band deze Kruidkoek.

Uw recensent kan zo weer heel wat weeïge kerstdeunen aan…….en met een opgefrist gemoed de jaarwisseling ingaan

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Fred Gelderman

KRUIDKOEK

Zondagmiddag 24 december  – EEN KRUIDIGE KERST MET KRUIDKOEK 

Zondag 24 december worden in Windkracht 13 de kerstdagen feestelijk ingeleid door Kruidkoek. Kruidkoek zal niet vaak op het menu staan tijdens deze dagen, maar deze band van vier stel jonge branieschoppers is wel een echte aanrader voor mensen met een kruidige smaak, voor mensen met pit.

Het is een vriendenclub dit bandje, oorspronkelijk uit de omgeving van Zwolle, maar nu al een paar jaar actief vanuit Amsterdam. Jazzgenootschap Nieuw & Diep promoot al jaren jong talent en met Kruidkoek haalt ze wederom een echte topper in huis.

De jongeheren van Kruidkoek reppen zelf van Garage Jazz, een mix van ‘conceptuele, instrumentale, Rock, Jam, Funk, Ska, Afro, Disco grooves’. Ja hoor, zo weten we het wel: een mengsel van bijna alle muzikale genres, die je kunt bedenken. Maar ook blijken ze hun inspiratie op te doen uit soundtracks van Tarantino films en willen ze humor in hun muziek brengen. Het is nogal wat, maar getuige de titels van hun twee verschenen EP’s zijn ze op de goede weg. Het is nog geen “Pudding Van Gisteren”, maar “Luchtig Beslag” en “Snode Plannen” klinken wat dat betreft veelbelovend.
Het kwartet met drums, sax, gitaar en bas is echter hoe dan ook op het podium een ware belevenis. Met jeugdige flair, speelplezier en de energie van jonge, net uitgelaten honden wordt elk publiek ingepakt. Kruidkoek is een hecht collectief, dat fris en vrij staat te improviseren en……het swingt ook nog als de neten. Denk aan Snarky Puppy, denk aan Frank Zappa. Na een optreden van deze band kan men de hele wereld weer aan, verdwijnt elke sombere gedachte en ben je klaar voor de kerst!

Zondag 24 december I Windkracht 13 I Zaal open 14.00 uur I Aanvang 15.00 uur I Entree €7,50  <23jr: €5,–  Voorverkoop bij Windkracht 13  €2,50 korting 

Reserveer kaarten

RECENSIE BRUUT!

Zondag 19 november 2017; Windkracht 13; 100 bezoekers

Het was een feestje in Windkracht 13, afgelopen zondagmiddag. De geprogrammeerde band Bruut! alleen al is daar goed voor, maar op deze druilerige novembermiddag viel er nog meer te vieren: de symbolische overhandiging van het 1e exemplaar van het Jubileumboek van Nieuw & Diep aan de 1e sponsor, Jan Dozy.  

Windkracht 13 was lekker vol en iedereen leek er zin in te hebben. Bruut! nog wel het meest, want zij betraden al om half drie enthousiast en in vol ornaat – strak in het pak! – het ‘WK podium’. Communicatiefoutje van hun boekingsbureau Dox……Bruut! is al een paar jaar een van de populairste jazzacts van ons land, vooral dankzij hun frisse en ongedwongen aanpak van deze muziek, maar ook omdat de band met enige regelmaat bij DWDD in de spotlights staat. Het was ook alweer de derde keer dat de heren in WK 13 voor het voetlicht traden.

Deze middag begonnen ze echter toch wat stroef, wat zeker in de hand werd gewerkt door het wat tamme, nieuwe materiaal waarmee ze de eerste set openden. Gelukkig begon het in de loop van deze set steeds meer te grooven en groeiden ze langzaam naar hun gebruikelijke niveau. In de pers werd gesteld dat Bruut! als een van de weinige eigentijdse jazzformaties ‘…de jazz – oude meuk toch! – geschikt maakt voor de iPhone generatie…’ Hoe ze dat doen, hoor je eigenlijk meteen: gebruik elementen – vooral ritmische – uit pop en rock en ga daaroverheen gewoon lekker hard boppen. Maak de nummers ook niet te lang zou een ander bruut credo kunnen zijn. En ja, het werkt, de muziek blijkt toegankelijk te zijn voor een bredere doelgroep, dan die voor jazz gebruikelijk is.

Saxofonist Maarten Hogenhuis blijkt, naast zijn grote kwaliteiten als musicus, ook een entertainer in spé te zijn, die weet hoe hij zijn publiek kan bespelen. Hij is ook eigenlijk de ‘grote man’ van het gezelschap, die de meeste thema’s en solo’s speelt. Al eerder zag ik hem als de nieuwe ‘Piet Noordijk’, een meesterlijk improvisator op de altsax. Nu speelt hij ook tenor en op beiden excelleert hij. Hij beheerst op beide instrumenten alle registers in bereik, maar vooral in sfeer: hij kan romig en fluwelig spelen, maar ook vuig en gemeen, maar steeds is zijn toon krachtig en fraai. Een mooi voorbeeld daarvan was er op het eind van de 2e set: een lange solo-intro op de altsax, dat een subtiele en dynamisch knappe opbouw kende waarin hij vrijwel het gehele geluidspalet van het instrument benutte, van mierzoet tot bruut…..een virtuoze glijbaan vol steeds sneller gespeelde toonreeksen, uitmondend in een werkelijk smerige freejazz climax, waarop de band wellustig losbarstte in een heftige en dampende groove. Ja, zo lusten we er wel pap van! Midden in deze solo, die geïnspireerd was door een van zijn saxofoon helden, Eddie Harris, weigerde een van zijn kleppen…’rot ding!’, riep hij luid, tot hilariteit van het publiek, dat hij zo nog meer voor zich innam. Ik sluit trouwens niet uit dat dit een ‘act’ was.                                          Een van de bezoekers vertelde me dat hij de muziek op enig moment  ‘..wel wat vond weg hebben van de soundtrack van een Tarantino film..’ Nou je het zegt: soms zag ik ook beelden van heftige achtervolgingsscènes uit Hawaï 5 ‘O’. Maar ook waande ik me zelfs – bij een lange orgelsolo van Folkert Oosterbeek – in een Duitse pornofilm uit de zeventiger jaren; het zal ongetwijfeld Freudiaans te duiden zijn. En ik verwachtte elk moment Franse zuchtmeisjes te zien en te horen bij een eenvoudig orgelintro, waarbij de akkoordjes op de tel met de linkerhand, mooi door een fraai met de rechter geslagen ‘gitaar’ accent werden geaccentueerd. De hijgerig ingevallen altsax was natuurlijk niemand minder dan een gereïncarneerde Serge Gainsbourgh, die ketting rokend….met Jane tussen de lakens……….nou ja……

Bruut! is gewoon een heel lekker bandje met de verder uitstekend spelende bassist Thomas Rolff en slagwerker Felix Schlarmann, die beiden bescheiden soloruimten kregen toebedeeld, die ze prima invulden.

 

 

Organist Oosterbeek is  een beetje een buitenbeentje in de jazz organ scene. Hij is pas laat in aanraking gekomen met de grote helden van deze branche en dat is te horen: hij heeft een volkomen eigen stijl en ook geluid. Bij hem hoor je vaak ‘lullige Farfisa of Philicordia geluidjes’ uit zijn Hammond XK3 komen, hetgeen hem door hammondpuristen vast niet in dank afgenomen wordt. Hij lijkt af en toe wel een beetje op een stripfiguur, zoals hij onverstoorbaar zijn klavieren bespeelt. Zijn spel is er niet om te imponeren, maar is eigenlijk heel relativerend van karakter: let niet te veel op mij, lijkt hij te willen zeggen, maar wel weer met een knipoog……
Met hun hitje Surf kwam een fijne jazzmiddag tot een heet einde. Het enthousiaste publiek – er waren zelfs mensen uit Apeldoorn! – wilde de heren echter niet zo maar laten gaan…..
Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Fred Gelderman

 

BRUUT!

Zondag 19 november presenteert jazzgenootschap Nieuw & Diep vol trots Bruut!
BRUUT!-door-Maarten-van-der-Kamp-zwart-wit_groot

Het is de derde keer dat deze band het unieke Helderse jazzpodium Windkracht 13 betreedt. Alle vorige edities smaakten naar meer.

Bruut! is een band die, als geen andere jazz (‘ouwe meuk’ toch?) kan verbinden met de I Phone generatie. De heren verschijnen regelmatig in de DWDD en ze zijn het favoriete bandje van Wilfried de Jong. In feite is Bruut! gewoon een mod bandje, zoals je er zo veel in de jaren zestig had in Engeland en ook hier. Ach ja, de Mods. Nu heten het hipsters met rare baardjes, gekke hoedjes, tattootje hier, tattootje daar…. allemaal leuk en aardig, maar wel: déjà vu!

Bruut! mixt gewoon schaamteloos en hondsbrutaal ogenschijnlijk onverenigbare muziekgenres als bebop en surf. Zeg maar Dick Dale meets Pete Noordijk. Een lekker vuige surfgroove met een boppend saxofoontje….tja…dat gaat er altijd wel in. Ja, het is waar: de wereld draait door, als je maar lang genoeg wacht is oud weer nieuw en hip weer out en vet weer cool en wreed weer mieters en ga zo maar door. In de tussentijd is Bruut! wel een band met pieken en ballen.

Folkert Oosterbeek bespeelt het hammondorgel op eigenzinnige wijze met lak aan de grote namen. Felix Schlarmann is een veelzijdige drummer, die feilloos weet uit welke hoek Abraham de ritmische mosterd haalt. Bassist Thomas Rolff plukt in alle omstandigheden door, of het nou gaat om Led Zeppelin of Prince, bebop of blues…en saxofonist Maarten Hogenhuis is een van de beste rietblazers van zijn generatie; hij speelt altijd alsof er een engel op zijn schouder zit, terwijl de duivel in zijn nek hijgt.

Eén ding is zeker: met Bruut! gebeurt er iets en is er feest.
Dat komt mooi uit ook, want op deze zondagmiddag wordt ook het eerste exemplaar van het Nieuw & Diep jubileumboek ’t Moet Weer Swingen Hier overhandigd aan de man die het mogelijk maakte dat de jazz weer terugkwam in Den Helder, Nieuw & Diep’s eerste sponsor, Jan Dozy.

Windkracht 13 I Zaal open 14.00 uur I Aanvang 15.00 uur I Entree €15,– I <23 jr € 10 I Voorverkoop €2,50 korting

Reserveer kaarten