JASPER VAN ‘T HOF 1/4 TET

Amke Photography

Jazzgenootschap Nieuw & Diep presenteert op 31 maart 2019 vol trots de winnaar van de Boy Edgar Prijs 2018, Jasper van ’t Hof, die met zijn ¼ Tet een bijzonder optreden zal verzorgen in Windkracht 13.

Pianist Jasper van ’t Hof (Enschede, 1947) is vooral populair in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk, waar hij al decennialang voor volle zalen optreedt. Van ’t Hof is nog een echte autodidact, wat zeldzaam is tegenwoordig. Hij heeft het pianospelen zichzelf aangeleerd en maakte al vroeg in de jaren zeventig van de vorige eeuw naam als bespeler van elektrische piano’s en synthesizers in de toen zeer populaire jazzrock. Hij wordt hierbij gezien als de architect van een meer Europese vorm van elektrische jazz, die zich van de Amerikaanse fusion onderscheidde door meer nadruk op muzikaal avontuur en minder op virtuositeit alleen. Daaraan heeft hij ook zijn bijnaam te danken: de Europese Joe Zawinul (die trouwens een Oostenrijker was). Hij richtte met drummer Pierre Courbois ‘Association P.C.’ op die jarenlang veel gevraagd was in heel Europa. Hij speelde met vele internationale jazzgrootheden als Archie Shepp, Charly Mariano, Bob Malach en Ernie Watts. In 1974 vormde hij met de Amerikaanse saxofonist Charly Mariano en de Belgische gitaargrootmeester Philip Catherine de succesvolle jazzrockband ‘Pork Pie’.

In de jaren tachtig ging hij naar Afrika op zoek naar nieuwe muzikale wegen en ontdekte daar de nu wereldvermaarde zangeres Angelique Kidjo, waarmee hij de wereldband ‘Pili Pili’ stichtte, dat een instituut werd voor de wereldmuziek. ‘Pili Pili’ is nog steeds zeer populair, vooral in Duitsland en Frankrijk. Jasper van ’t Hof beheerst een heel breed muzikaal spectrum: bebop, freejazz, groovejazz, jazzrock, fusion en pop.

Zijn huidige ‘¼ Tet’ bestaat naast hemzelf op piano uit Dick de Graaf (tenorsax), Stefan Lievestro (contrabas) en Jamie Peet (drums). Allemaal top krachten op hun instrument. Met dit kwartet maakte hij in 2016 het sterke album ‘No Hard Shoulder’. Een goede reden voor een tournee in Nederland. Jasper van ’t Hof kan gerekend worden tot de absolute top van de Europese jazz en is een vernieuwer pur sang: altijd op zoek naar nieuwe muzikale uitdagingen. Hij bracht niet minder dan 78 albums uit en schreef ruim 500 composities en het is dan ook niet meer dan terecht dat hij nu de Boy Edgar Prijs heeft gekregen.

Het is de eerste keer dat deze ‘pianoreus’ in Den Helder voor het voetlicht treedt. Dit concert is dan ook een must voor de muzikale fijnproever!

Zondag 31 maart 2019 I Windkracht 13 I Aanvang 15:00 uur I Zaal open 14:00 uur I Entree € 15 I Voorverkoop bij WK 13 € 12:50 I Jongeren tot 23jr € 10

RESERVEER KAARTEN

RECENSIE KIM HOORWEG BAND

Zondag 3 februari 2019 I Windkracht 13

Band

Dat gebeurt niet vaak, dat je al bij de eerste tonen weet: dit is top!
Maar het trof mij direct toen Kim Hoorweg haar eerste regels zong in het prachtige nummer Dream On. Haar stem is warm met een heerlijk hees randje en zij zingt volkomen puur, zonder overbodige opsmuk en maniertjes. Haar uitstraling is ontwapenend, ongedwongen en hartverwarmend en je weet meteen: dit is er een!
Een topper in de dop.

Kim

Nou ja, ‘in de dop’ is niet helemaal het juiste beeld van haar, want ze heeft ondertussen al zes albums op haar naam staan en heeft al heel wat ‘vlieguren’ op de podia gemaakt. Dat is het voordeel als je al op 14-jarige leeftijd begint. Het kan niet anders of zij wordt vroeg of laat ook door het grote publiek in het hart gesloten. Tijdens het concert verontschuldigt ze zich een paar keer aan het publiek, dat al lang uit haar hand eet, dat ze eigenlijk geen jazz speelt. Het is tenslotte een jazzclub. Maar wat maakt het uit wat voor etiket je op muziek plakt, als de kwaliteit zo hoog is. Want het moge dan popmuziek zijn, maar dan wel van grote klasse. Maar ook voor de jazzliefhebbers is er volop te genieten van deze zangeres en haar band.

Bill en Yoran

Ja, haar band is inderdaad een ‘All Star Band’, zoals stond aangekondigd. Zo is daar een ritmesectie van heb ik jou daar, met de onverstoorbaar steady, 5-snaars elektrieke bas van Bill Mookhoek en de geweldige drumpartijen van Yoran Vroom.
Deze speelde zijn originele drumstijl op een origineel drumstel met twee dikke snarentrommels, zonder een enkele floor tom. Hij lijkt ook een oude drumtrend eer aan te doen, door zijn grote ride cymbalen hoog in de lucht te hangen, zoals Keith Moon dat ooit deed. Dit tandem verzorgde een heerlijk, stevig groovend ritmisch fundament, dat soms deed denken aan een band als de Crusaders.

Timothy

Pianist Timothy Blanchet is perfect in zijn begeleidende rol, met mooi geplaatste akkoordenreeksen, die de liedjes een fijne harmonieuze flow gaven. Maar ook solistisch maakte hij grote indruk met prachtig opgebouwde lyrische exercities. Hij is geen virtuoso pur sang, maar vertelt steeds smaakvol en melodieus zijn verhaal. Prachtig, die lange impressionistische solo in het fraaie Soar. De oude Bechstein vleugel leek inderdaad op te stijgen…

Anton

Anton Goudsmit, in dit jeugdige gezelschap al een oude rot in het vak, lijkt ook steeds beter te worden. Want uiteraard waren daar zijn solo’s, hoekig en weerbarstig, signatuur Goudsmit: de Monk van de gitaar. Maar wat speelt deze kanjer toch ook geweldig als begeleider. Subtiele gebroken akkoorden, prachtige melodieuze lijntjes, alles ter ondersteuning van de zang, van het liedje. Of zijn fluwelen strummen in het fraaie walsje For Free. En wat weefden hij en Blanchet prachtige ragfijne patronen, die elke compositie kleur gaven. Briljant! Vooral Goudsmit kreeg veel ruimte om loos te gaan. Zo werd eer betoont aan de Britse band Radiohead, waarin hij en de band zich in een helse groove naar een geweldige climax werkten, en dat was nog pas het derde liedje!

Kim

Kim keek tijdens het hele concert met een grote lach naar haar muzikanten, zo blij als een kind, verdwaald in een snoepwinkel – zij genoot méé met het publiek.
Yoran Vroom kreeg slechts één solospot, maar wat voor een! In Taste Of Me bracht hij het publiek in extase met een furieuze tour de force in een door zijn kompanen perfect getimed ostinato, waarbij heel geraffineerd in de tijd werd geschoven. Kim keuvelde gezellig over de vrolijke autorit samen met Anton naar Den Helder, waarbij ze keihard Queens Of The Stoneage en Metallica draaiden, ook een beetje om het publiek te waarschuwen als Anton weer eens met zijn Gretsch de beest ging uithangen. Dat gebeurde dan ook regelmatig, gelukkig.

Kim en Anton

Hun jazzy duet was adembenemend mooi, Kim neuriede fraai mee met de fraaie getokkelde arpeggio’s van haar held.
De band speelde vrijwel alleen eigen materiaal van het laatste album Untouchable, allemaal goede tot uitstekende liedjes. En dan te bedenken dat ze de hand heeft in alle liedjes! Sommigen heeft ze geschreven samen met anderen, vooral met de befaamde, blinde Amerikaanse zanger en gitarist Raul Midón. Ze blijkt daarmee niet alleen een ras performer te zijn, maar ook een begenadigd songwriter.

Het enthousiaste publiek liet haar en haar mannen na het laatste nummer niet zomaar gaan. Na een lange, spontane, staande ovatie speelde een dankbare band nog een reprise van de potentiele hitsingle Everybody, waarbij de hele zaal uit volle borst meezong: ‘everybody can be somebody……’

Gerard Hoekmeijer
Foto’s Fred Geldermans

KIM HOORWEG ALL STAR BAND

Foto Karel Sanders

Op zondagmiddag 3 februari 2019 start jazzgenootschap Nieuw & Diep het nieuwe jazzseizoen met een optreden van de jonge zangeres Kim Hoorweg en haar All Star Band in Windkracht 13.                                 

Kim Hoorweg kreeg de muziek met de bekende paplepel opgediend door haar pa, Erwin Hoorweg, pianist van onder andere de Houdini’s. Ze was de jongste artiest ooit, die al op 14-jarige leeftijd bij het fameuze platenlabel Verve een contract tekende. Ze is muzikaal behoorlijk productief en heeft samengewerkt met talloze toppers uit binnen- en buitenland. Zo deed ze een project met Shirma Rouse met als thema de muziek van Ella Fitzgerald en Aretha Franklin en een theatertour met de Houdini’s getiteld: ‘Remember Peggy’, waarin de liedjes van de legendarische zangeres Peggy Lee centraal stonden. Haar muzikale horizon is behoorlijk breed, gezien ook haar rol bij de oprichting van de band Bongomatic, die een mix van Latin, pop en jazz speelt en toerde (en toert) met artiesten als Robin Nolan, Benjamin Herman, Hans Dulfer en Jerome Hol.                                                                                                  
In de tussentijd heeft ze al zes albums afgeleverd met muziek die varieert tussen funk, jazz, soul en pop. Op haar laatste plaat ‘Untouchable’ zingen en spelen o.a. Raul Bidón en Gino Vanelli mee en wordt ze begeleid door een ‘all star’ band met Niels Broos op keyboards (bekend van o.a. Kiteman), drummer Yoran Vroom (speelde met Michael League en Cory Henry van de superband Snarky Puppy), bassist Glenn Gaddum (Sven Hammond Soul/Dominic J. Marshall) en gitarist van de buitencategorie Anton Goudsmit (New Cool Collective/Ploctones).                                                                                                           
Met Kim Hoorweg en haar All Star Band beleven we ongetwijfeld al een vroeg hoogtepunt van het muzikale jaar in Den Helder!  

Zondagmiddag 3 februari 2019 I Windkracht 13 I aanvang 15:00 uur I zaal open 14:00 uur I entree € 15 I voorverkoop WK13 € 12,50 I tot 23jr € 10    

RESERVEER KAARTEN

RECENSIE GROOVE JUICE

Zondag 30 december 2018 I  Windkracht 13

Het was weliswaar geen derde kerstdag, maar toch wist het publiek massaal de weg naar Windkracht 13 te vinden. De zaal puilde uit en de temperatuur steeg al naar grote hoogte nog voordat er één noot gespeeld was. Er was een zekere gretigheid te bespeuren.. ‘Er hing iets in de lucht’, als het ware. Waarom het nu opeens zo druk was? Wie het weet, mag het zeggen. Deze zondag tussen de kerstdagen en oud en nieuw lag er misschien een beetje verloren bij en was dus bij uitstek geschikt voor een feestje, met wat muziek erbij.

Wellicht scheelde het dat er een oud nieuwendieper voor het voetlicht trad. Vincent Koning vervulde zijn rol als ‘verloren zoon’ bekwaam en bespeelde zijn gitaar zoals we dat van hem verwachten, altijd in de traditie en stijl van grootheden als Wes Montgomery. Bij Vincent geen gitaareffecten of andere nieuwerwetse elektronische fratsen; zijn gitaar zal nooit scheuren of schuren maar de virtuoos gespeelde noten gewoon zuiver en helder laten weerklinken.

Misschien is Carlo de Wijs de publiekstrekker, of zijn instrument, het hammondorgel.
De liefhebbers van het ‘bruine beest’ – de ‘300 pounds of Joy – vormen immers een nogal sekteachtig verbond, waarvan de leden alleen nog uit hun holen komen als er een ‘echte’ Hammond op het toneel verschijnt. Want er zijn nog maar een paar puristen, die het met ‘the real thing’ – de Hammond B3 met een Leslie van het type 147 of 122 – doen. En van hen is Carlo de Wijs met voorsprong de beste. Hoewel, een purist pur sang is de Wijs juist niet, want als geen andere Hammond adept is hij al jaren bezig het oude toonwielorgel geschikt te maken voor de moderne tijd. Voor Carlo dus geen – makkelijk te vervoeren – digitale Hammond kloon. Nee, in het hart van zijn instrument zitten géén chips, daar blijven de elektromechanische toonwielen uit voorbije tijden lustig analoog draaien, en de voortgebrachte sinus signalen door heerlijk warm vervormende vacuümbuizen sturen, die via de roterende Leslie trommel en hoorn zo prachtig ronkend de trommelvliezen bereiken en onze gehoorpapillen strelen. En ja, wat ziet zijn Hammond setje er toch imposant uit: het orgel op wielen en op twee hydraulisch, pneumatisch of tandwiel-gewijs op hoogte gebrachte futuristische poten. In plaats van één zwelpedaal tellen we er maar liefst een stuk of vijf – een formule 1 wagen is er niets bij. Het nodigt uit tot ‘scheuren’. Het lijkt ook wel een cockpit of een spacecabin met al die knipperende blauwe en rode lichtjes van de Moogapparatuur bovenop. En het beest is niet langer bruin, maar prachtig diepblauw, zo ook de Leslie box, die een prominente plaats op de monumentenlijst verdient. Het koningsmodel van Laurens Hammond, de B3, ‘de Rolls Royce der toonwielorgels’ is nu helemaal van nu: B3.0. Maar spelend tapt de Wijs gelukkig nog steeds uit het klassieke vaatje Jimmy Smith, de grootmeester en aartsvader van de orgeljazz. En dat kan hij als weinig anderen, akkoorden op het onder klavier, accenten en solo’s op het boven klavier en vloeiend, of funky bassend met zijn blote linkervoet op de 32 grote houten staken onder hem. De Wijs soleert beheerst, met een zorgvuldige opbouw. Maar waar de meeste organisten dan toewerken naar een climax, die steevast uitmondt in een ‘vol op het orgel’ – alle voetmaten uitgetrokken – register, laat hij dat vaak weg, hetgeen zijn solo’s juist spannender maakt.

Groove Juice is een gelegenheidsband, die een paar jaar geleden in Brabant een paar gigs speelden met werk van George Benson als thema. De jonge Sander Smeets bleek een prima drummer te zijn, die de nummers een lekkere schwung meegaf, ingehouden begeleidend met de brushes, maar in de solospots keihard vol op de vellen!

Toch wel bijzonder als aanvulling van het klassieke orgeltrio is de bariton sax, bespeeld door Rik van de Bergh. Deze gaf met zijn donkerbruine geknor een lekker ruig randje aan de muziek. Ook hij kreeg veel soloruimte, waarbij hij naast de lage registers ook rafelige scherpe noten uit zijn imposante hoorn liet weerklinken.

Hij bleek heel verrassend ook lekker te kunnen croonen als een Michael Buble.
Veel bekende en wat minder bekende deunen uit het souljazz en boogaloo repertoire kwamen voorbij, waaronder Bobby Hebbs Sunny, die een lekker funky uitvoering kreeg.

Carlo de Wijs gaf nog een educatief exposé over Jimmy Smith en het hammondorgel, hetgeen een groot deel van het publiek echter ontging omdat met name uit de achterhoede daarvan – ‘hangend’ aan de bar – gezellig door geklept werd. En zo kwam het aloude schisma van de jazz – en tegenwoordig ook bij popconcerten – tussen luisteren en meebeleven, tussen concertzaal en bordeel aan het eind van jazzjaargang 2018 toch weer even om de hoek kijken.

Maar het bleef gelukkig een vreedzaam en sfeervol concert, waar zelfs J.S. Bach en Procol Harum, geëerd werden door de Wijs, die een prachtige instrumentale versie van A Whiter Shade Of Pale uitvoerde. ‘Ah…Focus!’ hoorde ik iemand uitroepen en ja, inderdaad – al werd er niet gejodeld – het had zomaar Thijs van Leer kunnen zijn of wijlen Rick van der Linden van het al even legendarische Eksepsion. De band sloot twee lange sets van een fijn concert passend af met het heerlijk swingende Groove Merchant: het publiek was intussen helemaal klaar voor de oliebollen.

Gerard Hoekmeijer 
Foto’s Ad Bak               

SWINGEND HET JAAR UIT MET GROOVE JUICE

Zondag 30 december 2018 I Windkracht 13

Jazzgenootschap Nieuw & Diep sluit het jaar passend en dus feestelijk af met een optreden van Groove Juice.

Groove Juice is een nieuwe formatie waarin ‘onze eigen’ Vincent Koning zich heerlijk kan uitleven op zijn gitaar. Hij neemt niemand minder dan ‘Hammond Wizard’ Carlo de Wijs mee, die uiteraard nooit op een podium verschijnt zonder zijn vintage Hammond B3 orgel. De band wordt gecomplementeerd met baritonsaxofonist Rik van den Bergh en drummer Sander Smeets.

Ze spelen een swingende mix van souljazz en boogaloo, muziek (en dans) stijlen, die in de late jaren vijftig en vroege jaren zestig hot waren in de nachtclubs van New York.
De heren hebben zich met name laten inspireren door gitarist George Benson, die in zijn jonge jaren furore maakte met deze stijl veelal met orgeltrio’s.

Oud-Nieuwedieper Vincent Koning behoeft in Den Helder nauwelijks introductie. Hij is hier opgegroeid en leerde hier gitaarspelen. Hij verliet de stad om op het Conservatorium van Den Haag verder te studeren en speelt nu al jarenlang op topniveau in allerlei formaties over de hele wereld. Uiteraard komt hij nog regelmatig in zijn geboortestad ‘buurten’ om te laten zien hoe goed hij geworden is.
Carlo de Wijs behoort tot de beste organisten en Hammond specialisten van ons land en heeft ook in de rest van Europa een grote reputatie bij collega musici. Hij deelde het podium met rockbands als Toto, Procol Harum en toerde samen met zijn inspiratiebron, de befaamde jazz- en gospel organiste Rhoda Scott door Europa. Hij trad eerder in Den Helder voor Nieuw & Diep op met zijn eigen soulfunk band D’Wys en het Benjamin Herman Quartet, waarbij hij grote indruk maakte met zijn virtuoze spel op de klavieren (en met zijn blote voeten op de baspedalen) van zijn machtige B3 orgel. Hij is bovendien een vernieuwer, die voortdurend zijn vintage orgel, waarvan het ontwerp stamt uit de jaren dertig, update met de modernste midi- en computertechnologie.

Groove Juice belooft zo een perfecte afsluiter van het jazzseizoen te worden. Zo kunnen we de kerstdagen lekker van ons af dansen en ons geestelijk opladen voor een goede jaarwisseling en een nieuw jaar!

Groove Juice; Aanvang: 15:00 uur; zaal open: 14:00 uur; entree: € 15; kaarten zijn in de voorverkoop bij Windkracht 13 verkrijgbaar voor € 12,50; jongeren tot 23 jaar: € 10

RESERVEER KAARTEN