Flyer Jutter Jazz Fest

Voor alle informatie over het tweedaagse festival met professionele muzikanten afkomstig uit Den Helder e.o. Van net afgestudeerd tot nu lesgevend aan het conservatorium. Van en voor jong en oud!

De flyer is ook af te halen bij o.a. Infocentrum, Triade, Galerie Windkracht 13

Kaartverkoop Jutter Jazz Fest

Op 13/14/15 en 20 september van 14.00-17.00 uur zijn de kaarten met korting te koop bij Windkracht 13 in Den Helder. Toegangsbewijs is een festival polsbandje.
Passe Partout zaterdag €5,00 korting
Passe Partout zondag €2,50 korting

Jutter Jazz Fest

Op zaterdag 21 en zondag 22 september 2019 organiseert Jazzstichting Nieuw & Diep het eerste Jutter Jazz Fest. Een festival met professionele jazzmuzikanten afkomstig uit Den Helder en de regio.

GUMBEAUX – Foto Jos van de Heuvel

Het Jutter Jazz Fest 2019: allemaal bands rond lokale of regionale talenten en musici. Misschien (nog) niet allemaal bekende namen, maar duidelijk is wel dat de voedingsbodem voor jazz in de Noordkop opmerkelijk goed is. Is het de zilte lucht? Is het de wind? Zijn het de oneindige wolkenluchten aan de horizon? Zijn het de vele zonuren, die het talent doet rijpen? Wij weten het niet, we kunnen slechts gissen, maar we tellen onze zegeningen.

Het Jutter Jazz Fest biedt overigens opvallend veel gitaar! Gewoon toeval waarschijnlijk, maar gezien de verschillende muzikale, smaken, leeftijden en invloeden verwachten wij toch veel variatie op dit unieke festival. Opvallend ook is het dat vrijwel alle jonge talenten ook en vooral actief zijn als componist. Zelf muziek creëren, dat is een van de mooiste uitdagingen van deze jonge artiesten. Helaas kunnen we nog geen vrouwen op dit festival programmeren. Hopelijk kan dat in de toekomst wel.  Wij rekenen op lekker veel belangstellenden.  

Programma
Zaterdagmiddag 17.00 uur – The Ghost, The King and I
Zaterdagavond 20.00 uur – JEFF met Tommy Sjef Koenen 
Zaterdagavond 21.30 uur – Gumbeaux met Coos Zwagerman 
Dj’s Quint & Remco vanaf 16.00 uur, tussen de acts en afterparty

Zondagmiddag 14.00 uur – Bart van Gemert Kwintet
Zondagmiddag 16.00 uur – Tim Langedijk Kwartet 

Podium: Windkracht 13 
Geluidstechniek: Daniël van Amersfoort / Foto en film: Jowan Zoutendijk
Zaterdag Antilliaans buffet voor de hongerige muziekliefhebber. 

Passe-partouts zaterdag €25,– I Voorverkoop €20,–
Passe-partouts zondag €17,50 I Voorverkoop €15,–
Voorverkoop / ophalen toegangsbandjes op 13/14/15 en 20 september van 14.00 – 17.00 uur bij Windkracht 13 – Weststraat 107-109 – Den Helder

Sena Performers
Logo Fonds Podium Kunsten

THE JIG

The Jig in Windkracht 13

Zaterdag 15 juni wordt Windkracht 13 omgebouwd tot Funkenstein als de Mokumse funkateers van The Jig wederom hun opwachting maken.

De 8-koppige band heeft in de loop der jaren een flinke fan -schare opgebouwd in Den Helder. Iedereen die ze het ooit gezien en gehoord heeft, weet ook heel goed waarom. The Jig maakt namelijk van elk optreden een feest – een funk feest! De heren leggen het fundament van hun muziek op hele dikke heipalen van diepe bassen en knallende kicks en daaroverheen plaatsen de drie blazers messcherpe chorussen. Met Ruben Seyferth hebben ze nu ook een zanger van grote klasse, waardoor het repertoire nog meer variatie kent. Naast hoofdbestanddeel P-funk en de uitstapjes naar de groovy New Orleans stijl van Meters en Marching bands, komen nu ook de liefhebbers van rock en soul aan hun trekken.

Gezien de ervaringen van voorgaande optredens van The Jig raden wij de liefhebbers aan om sjaals en truien thuis te laten, want het wordt gegarandeerd weer ‘sweat in the butt crack’. Funk is ook het beste middel om van overtollige lichaamsgrammen af te komen: het wordt al jaren met veel succes voorgeschreven door dr. G. Clinton en dr. B. Collins, hoogleraren in de P-funk. En het mooiste is nog, dat dit medicijn tegen alle kwalen geheel gratis is!

Zaterdagavond 15 juni 2019 ; Windkracht 13 ; Aanvang 21.30 uur ; Zaal open 20.30 uur; Entree gratis

RECENSIE MGD

Zaterdagavond 13 april 2019 I Windkracht 13

MGD
MONTIS GOUDSMIT & DIRECTIE

De beloofde lentebries was nog ijzig koud en het publiek zat lange tijd naar een leeg podium te kijken, zich wellicht afvragend ‘heb ik voor niets de kou getrotseerd?’ Iemand riep nog olijk ‘krijgen we nog overbruggingsbier?!’ Nee, dat zat er niet in, maar gelukkig, even na half tien kwam Anton Goudsmit binnen met zijn gitaar op zijn rug, zich met een grijns verontschuldigend voor zijn verlate binnenkomst. Niet veel later verschenen ook zijn bendeleden een voor een. De heren zetten zich schuldbewust direct aan de arbeid. We konden zo eens goed aanschouwen hoe je een Hammond onderstel in elkaar zet – ‘knap hoor, zonder Ikea handleiding’, grapte er een – maar ondertussen was de band binnen twintig minuten gereed en tikten direct af. Dat mag je professioneel noemen! De heren hadden vlak hiervoor een gig in een stampvolle Amsterdamse kroeg afgeleverd en waren stante pede richting Nieuwediep gereden en pakten de draad hier moeiteloos op met een stomende uitvoering van Ain’t It Funky van James Brown.

Funky was het zeker en dat bleef het gedurende het gehele optreden. Wat een energie! Wat een grooves! En vooral wat een dynamiek! Want de mannen maakten daar een waar kunstwerk van: van fluisterzacht tot knalhard, met grote precisie uitgevoerd.

Foto Anton Goudsmit en Frank Montis

Vooral het samenspel daarin van Hammond organist Frank Montis en drummer Cyril Directie was meesterlijk. Montis, die voor het eerst op dit podium verscheen, was zo wie zo een revelatie en wat mij betreft de fijnste bespeler van ‘het bruine beest’ van dit moment. Met ogenschijnlijk gemak speelde hij zijn solo’s en akkoorden en met de linkerhand vloeiende en strakke baslijnen, continu het geluidspalet van zijn orgel veranderend. Verbluffend!

Anton Goudsmit is in zo’n trio ook helemaal op zijn plaats: hier kan hij naar hartenlust soleren en dan weten de liefhebbers genoeg. John Scofield mag een invloed zijn, maar Goudsmit is minstens van gelijk niveau. Montis Goudsmit & Directie is echt ‘het kindje’ van de drummer en is helemaal op zijn lijf geschreven. Hij heeft de beste Nederlandse musici bijeengebracht in dit klassieke orgeltrio – orgel, gitaar, drums – om de souljazz uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw te revitaliseren. Want de stijl mag dan oud zijn, in de 3.0 versie van dit trio is het hotter dan hot, hipper dan hip, onverslijtbaar dus. Ja, er kwamen veel bekende krakers uit het genre langs: Bobby Hebbs Sunny, Al Greens Lets Stay Together. Maar ze kregen stuk voor stuk een kakelfris arrangement en dan zijn deze songs echt ‘for ever green’. De blues Back in The Chickenshack van Jimmy Smith kreeg een onstuitbare groove mee en er werd door Goudsmit en Montis in gesoleerd alsof het een lieve lust was – in de coulissen van Windkracht 13 werd er wild gedanst, want ja dat krijg je er van met deze muziek.

Adembenemend was ook hier weer zijn samenspel met de rest waarin hij zuiver geplaatste dynamische akkoord accenten afwisselde met zijn virtuoze improvisaties. Hij ontpopte zich op het eind van de tweede set in Ray Charles’ Georgia ook nog plotseling als begenadigd zanger: zat hier Al Green achter het orgel?

Foto Cyriel Directie

Cyril Directie is niet alleen een geweldige, strakke drummer, maar ook de charismatische voorman van het trio; een ongedwongen presentator, een vrolijke entertainer, de perfecte ceremoniemeester voor funky feestjes als dit. Hij pakt het publiek ook af en toe bij de kladden en daagt het uit: ‘…wat is er met jullie hier in Den Helder? We komen net uit een lawaaiige Amsterdamse kroeg, waar we moeite hadden om boven het publiek uit te komen en jullie zitten hier op zaterdagavond een beetje te suffen…? Dat was een beetje gemeen van hem, want dat was juist na een ingetogen stuk van eigen hand, een rustpunt midden in de overwegend swingende set.
En het was terecht dat het publiek muisstil was, want hierin openbaarde Goudsmit zijn veelzijdigheid opnieuw met een schitterend opgebouwde solo, met gebruik van z’n volumepedaal, die uitmondde in een prachtig fluitende gitaar. Was het een elektronisch effect, waren het flageoletten? Wat en hoe dan ook: het was fraai.

De gitarist bracht ook een ode aan de nationale gitaartrots Jan Akkerman: ‘Jan’ noemde hij zijn compositie treffend, die in een moordend rockend tempo werd uitgevoerd en eindigde met een als ostinato ingezette geweldige korte drumsolo. Opvallend trouwens dat Directie zichzelf in dit bandje weinig soloruimte geeft en alle ruimte gunt aan zijn kompanen. Misschien wel het hoogtepunt van de avond – al waren er vele – was hun vertolking van Stevie Wonders Livin’ In The City. Hierin kreeg met name Montis alle tijd om een schitterend opgebouwde solo neer te zetten.


Het concert eindigde met een massaal meeklappend publiek in gospel stijl: ja, dit was een ware eredienst aan de groove. Het was al na enen in de nacht, dat de band met een fraaie ballad als toegift afsloot. Van mij mogen ze morgen weer terugkomen……

Tekst Gerard Hoekmeijer
Foto’s Fred Geldermans