Concert Ben van den Dungen Quartet UITGESTELD

In verband met de maatregelen die de overheid treft in de strijd tegen het coronavirus en de sluiting van Theater De Kampanje t/m 6 april, zijn wij genoodzaakt om het concert van Ben van den Dungen op 22 maart te verplaatsen naar zondag 18 oktober 2020.

Voor iedereen die al kaarten gekocht had; deze blijven gewoon geldig. Zij worden hierover ook ingelicht door De Kampanje.

Ons volgende concert is gepland op 3 mei IKARAI – MUHAMMAD.
Helaas kan dit concert ook niet doorgaan. Volgens de laatste berichten duurt de sluiting tot ten minste 1 juni 2020. Wij houden U op de hoogte van verdere ontwikkelingen.

Aankondiging

Ben van den Dungen Quartet – Tribute to John Coltrane

Jazzgenootschap Nieuw & Diep presenteert op zondag 22 maart a.s. een Tribute to John Coltrane door het Ben van den Dungen Quartet in het KeyKeg Jazzcafé. Dit is het tweede concert in deze zaal; de eerste keer met pianist Jasper van ’t Hof was een groot succes.

Ben van den Dungen

John Coltrane (1926-1966) wordt alom gezien als een van de allergrootste jazzmusici aller tijden, wiens invloed zelfs steeds groter lijkt te worden. Deze tenor- en sopraansaxofonist geldt als een vernieuwer pur sang, die steeds nieuwe muzikale wegen insloeg. Zo was hij een der eersten die oosterse invloeden integreerde in de moderne jazz, maar hij scoorde ook een hit met zijn magistrale vertolking van My Favourite Things uit de musical (en film) The Sound Of Music. Coltrane bracht als geen ander de spiritualiteit terug in de jazz.

Ben van den Dungen is als weinig andere Nederlandse saxofonisten geknipt voor een doorleefde hommage aan ‘Trane’, zoals deze door zijn fans, waar ook ter wereld, eerbiedig en liefdevol wordt genoemd. Hij speelt professioneel vanaf 1982 en gaf ruim 5000 concerten in zo’n zeventig landen. Hij studeerde in 1988 cum laude af bij het Koninklijk Conservatorium in De Haag en studeerde verder in New York, Cuba, Colombia en India. Samen met de uit Den Helder afkomstige trompettist Jarmo Hoogendijk vormde hij vanaf 1983 een illuster duo in de jazz, eerst in de fameuze Latin jazz formatie Nueva Manteca en hun eigen Jarmo Hoogendijk/ Ben van den Dungen Quintet, waarmee ze wereldwijd grote successen boekten. Als componist heeft van den Dungen meer dan 80 composities op zijn naam staan en hij speelde met een keur van internationale grootheden.

Het Tribute to John Coltrane blijkt een groot succes te zijn en er zijn al meer dan veertig uitvoeringen geboekt, hetgeen tegenwoordig ongekend is in de jazz. Het is een overtuigend bewijs dat er nog steeds een grote behoefte is aan de muziek van Trane, misschien wel meer dan ooit.
Het Ben van den Dungen Quartet bestaat naast de naamgever op sopraan- en tenorsax uit de Spaanse pianist Miguel Rodriguez en de gelouterde ritmetandem Marius Beets op contrabas en Gijs Dijkhuizen op drums. Ze spelen geïnspireerde vertolkingen van Coltrane klassiekers als Wise One, Mr. Sims, Afro Blue, Spiritual en een verkorte versie diens magnum opus A Love Supreme.

Gezien het grote succes elders en het beperkte aantal zitplaatsen in de zaal raden wij liefhebbers en belangstellenden aan om snel kaarten te kopen bij de Kampanje.

Zondag 22 maart 2020 I KeyKeg Jazzcafé open 14:00 uur I Aanvang 15:00 uur I Kaarten € 15 , jongeren tot 23 jaar € 10, verkrijgbaar bij De Kampanje en op 22 maart aan de zaal (voor zover beschikbaar).

Tribute to John Coltrane – Ben van den Dungen Quartet

Recensie Jasper van ‘t Hof 1/4Tet

Zondag 2 februari 2020 I JazzCafé KeyKeg

Na het concert van het Broken Brass Ensemble op 29 december 2019 kon jazzgenootschap Nieuw & Diep terugkijken op een zeer geslaagde afsluiting van een prachtig tijdperk van jazzconcerten in Galerie Windkracht 13.

Nu, na het eerste concert in JazzCafé KeyKeg, een optreden van het Jasper van ’t Hof ¼ Tet voor ruim tachtig bezoekers, kunnen we constateren dat de opening van een nieuw muzikaal tijdperk ook dat predicaat verdient. Het was even wennen aan de akoestiek, het geluid, de nieuwe zaal, maar het voelde al snel vertrouwd. Ja, het geluid van een volledig uit versterkte band was harder, dan in WK 13 gebruikelijk bij dergelijke jazz kwartetten. Dat werd nog versterkt door het gebruik van samples en synthesizers, dat soms nogal schrille klanken opleverde.

Het concert werd geopend met een aanzwellende repeterende cadans van elektronische klanken, waarin steeds in intensiteit toenemende synthesizerakkoorden werden gemengd, uitmondend in een onrustige, hectische groepsimprovisatie, die direct de toon aangaf: dames en heren, het wordt geen gezapige zondagmiddag met een potje loungejazz op de achtergrond. Ongemakkelijke muziek, maar in het direct doorgespeelde tweede stuk Sister Joanna – een modaal werk met een thema van krachtig aangeslagen pianoakkoorden – brak al snel de zon door bij een heerlijk snelle hardbop swing. ‘

Bassist Stefan Lievestro joeg zijn kompanen op in een moordende drijfjacht, terwijl van ’t Hof met ogenschijnlijk satanisch genoegen zijn razendsnelle notenexercities afwisselde met dwarse meerklanken die met kracht uit het klavier van de Kawai-vleugel werden gehamerd. Poeh, zo was het wellicht aanwezige laatste restje pastoraal zondagochtend gevoel nu wel helemaal weg.

Na deze heftige opening greep Jasper van ’t Hof de microfoon om te vertellen over drummer Jamie Peet, die hem ’s ochtends om vier uur had gebeld vanuit Canada met de mededeling: ik kan niet op tijd komen! Hij zat vast in een sneeuwstorm. Paniek in huize van ’t Hof. Hoe vind je zo vroeg een geschikte vervanger? Jamie Peet vervangen is sowieso al geen sinecure, want dat is een slagwerker van de buitencategorie. Maar, wonderen bestaan en wel in de persoon van Ruud Voeste. Van ’t Hof had hem nog nooit gezien en verstond zijn naam ook nog verkeerd, maar het was werkelijk wonderbaarlijk hoe goed deze jonge drummer zich presenteerde. Alsof hij al jaren met deze groep speelt. En het betrof hier niet twee sets met overbekende Standards, maar allemaal origineel werk van van ’t Hof, dat niet bepaald makkelijk is te noemen.

Jasper vertelde dat dit zijn eerste optreden in Den Helder was, dat hij de onderzeeboot Tonijn bezocht had en ‘hij het Helderse publiek veelbelovend vond omdat het elders meestal na zo’n opening, snel de zaal verliet’. Hierna kondigde hij The Quiet American aan, gebaseerd op de roman van Graham Greene. Dit bleek een prachtige jazzwals te zijn, met fraai inleidende piano, waarop Dick de Graaf op zijn tenorsax kon excelleren met een prachtig opgebouwde lange solo.

Aha, toch weer een beetje zondagmorgen. Maar, daarna werd de sfeer weer totaal anders; draaiend aan allerlei knopjes liet van ‘t Hof zijn elektronica weer los op het publiek. Het leek wel een filmscore, maar dan van een horrorfilm. Geluiden uit het knekelkwartier, rammelende schedels, uit het niets opdoemende halfdoden……tergend langzaam belandden we vanuit dit spookhuis in een free jazz achtige collectieve uitspatting waarin zich lange, complexe, strak unisono gespeelde notenriffs openbaarden……

Wat is dit? Free jazz? Jazzrock on speed? Dit was echter geen ‘piep en knor’, maar meer ‘blieb en bloeb’. Jasper, spelend met een onstuitbare drive, steeds wisselend tussen vleugel en keyboard, opspringend, signalen gevend, kreten slakend – was helemaal in zijn element. Staande achter het elektronische keyboard, het notenblaadje met een hand vasthoudend, keek hij bij elke aanslag alsof hij die noten voor het eerst zag, met de verbaasde blik van: hè, heb ik dat geschreven? Soms deed hij me denken aan scenes uit de Klokkenluider van de Notre Dame, met zijn welig wapperende grijze haardos als een bezetene het klavier bewerkend. Het ging alle kanten op, swing, soundscape, wals, jazzrock. Vooral de passages met vette Rhodes-achtige klanken uit het keyboard riepen herinneringen op zijn jazzrockverleden van de jaren zeventig.

Het einde van de tweede set bracht weer de nodige rust met een prachtige ballad in een knap verschuivende vierkwartsmaat, waarbij de geweldige bassist Liefestro samen met zijn jonge ritmepartner een heerlijk luchtige, maar dwingende groove uitspreidden, waarop het heerlijk soleren was voor van ’t Hof, die het hele bereik van zijn klavier benutte en prachtige twinkelende arpeggio’s afwisselde met ronkende trillers in het laag.

Dick de Graaf speelde hierin een prachtige, kippenvel opwekkende solo op zijn tenorsax, zo mooi uitgebalanceerd, zo mooi van toon en opbouw, dat je hem zou willen inlijsten…De band sloot af met een heel fijne, feestelijke deun, die de het enthousiaste publiek in opperbeste stemming bracht en ja……er werd gedanst in het KeyKeg Jazz Café. Van ’t Hof en zijn partners in crime voelden het allemaal heel goed aan, stopten en lieten het applaus weldadig over zich heen komen, waarop ze weer olijk doorgingen tot het mooi was geweest. Mooi? Het was top!

Tekst Gerard Hoekmeijer     Foto’s Fred Geldermans     

Jazz in de KeyKeg – Jasper van ‘t Hof 1/4tet

Na 17 jaar en 113 jazzconcerten in harmonische samenwerking met en in Galerie Windkracht 13, betreedt jazzgenootschap Nieuw & Diep in 2020 een nieuw tijdperk op een nieuwe locatie, met een nieuwe partner en een nieuw podium: JazzCafé KeyKeg in Theater de Kampanje.

Het jazzseizoen wordt afgetrapt door niemand minder dan Jasper van ’t Hof, pianist uit de buitencategorie, die met zijn ¼ Tet het nieuwe JazzCafé KeyKeg op passende wijze zal inwijden.

Foto Jasper van 't Hof
Amke Fotografie

Vorig jaar ging zijn optreden in Den Helder nog wegens ziekte niet door, maar nu is de pianoleeuw er helemaal klaar voor om het publiek aan zijn voeten te krijgen. Van ’t Hof is nog een echte autodidact en dat is zeldzaam tegenwoordig. Hij heeft zichzelf het pianospelen aangeleerd en maakte al vroeg in de jaren zeventig van de vorige eeuw naam als virtuoos bespeler van de elektrische Fender Rhodes piano en de toen nog nieuwe synthesizers. Het was het tijdperk van de jazzrock en Jasper van ’t Hof wordt gezien als een van de belangrijkste architecten van de Europese variant hiervan.

Hij speelde met veel grote musici als Archie Shepp, Bob Malach en Ernie Watts en vormde in 1974 met de Amerikaanse saxofonist Charly Mariano en de Belgische gitaargrootmeester Philip Catherine de succesvolle band “Pork Pie”. Hij behoorde ook tot de pioniers van de wereldmuziek en ging al vroeg in de jaren tachtig naar Afrika, waarna hij met de band “Pili Pili” dit genre in Europa op de kaart zette. Jasper ziet zichzelf als een ‘romantische wereldburger’ en paart zijn virtuoze techniek aan een onstuitbare zucht naar avontuur, waarbij hij alle uithoeken van de piano aan doet in muzikale reizen naar onbekende verten. Hij werd meermaals door internationale vakbladen (Downbeat/Melody Maker) uitgeroepen tot beste pianist van Europa en heeft na een Edison en een Bird Award vorig jaar ook de Boy Edgar Prijs gewonnen. Van t Hof speelde niet vaak in Nederland, maar des te meer in Duitsland, Oostenrijk en Frankrijk, landen waar hij een grote naam is.

Maar nu komt hij voor het eerst spelen voor de liefhebbers in Den Helder. Zijn ¼ Tet bestaat uit louter toppers: Dick de Graaf (tenorsax), Stefan Lievestro (contrabas) en Jamie Peet (drums).

Zondag 2 februari 2020 I JazzCafé KeyKeg – Theater De Kampanje I Zaal open 14.00 uur I Aanvang 15.00 uur I Toegang €15,– <23 jaar €10,–

Kaartverkoop via de kassa / website van de Kampanje of na aanvang aan de zaal.

Recensie Broken Brass Ensemble

Zondag 29 december 2019 I Windkracht 13

Broken Brass Ensemble
Broken Brass Ensemble

In een lekker volle Galerie Windkracht 13 sloot het 9-koppige Broken Brass Ensemble op zeer passende wijze een tijdperk af. Een periode van ruim 17 jaar met enorm veel muziek en andere podiumkunsten: rock, pop, folk, funk, soul, R&B, americana, cabaret en klassiek. En bovenal maar liefst 113 jazzconcerten, die in samenwerking met jazzgenootschap Nieuw & Diep plaats vonden. Els en Leo Ellen werden op bescheiden wijze geëerd en bedankt met een cadeaubon, heel toepasselijk voor het bezoeken van een podium. In een korte terugblik werd nog even met de nodige verbazing gememoreerd dat ‘dit kloppend hart van het Helderse culturele leven’, ondanks de bizarre tegenwerking van de Helderse gemeentebestuurders toch zo lang kon floreren. Het einde van iets moois zou aanleiding kunnen zijn voor het weg pinken van een traantje, maar daar was niet veel van te merken, want er hing een verwachtingsvolle sfeer in de zaal, er was meer behoefte aan een feestje.

Daar heb je dan met het jeugdige Broken Brass Ensemble de juiste band voor. Want vanaf de eerste maten was het ook feest! Het was vuurwerk, zoals vuurwerk altijd zou moeten zijn: hard, mooi en niet schadelijk voor de luchtwegen.

Voortgestuwd door de ritmesectie van Pieterklaas de Groot op drums, percussionist Reinaldo Gaia en sousafoonspeler Hendrik Baarda, leverde het zeskoppige blazerscollectief de ene snoeiharde en vlijmscherpe riff na de andere, waarbij de heren continue in beweging bleven en in wisselende setjes naar voren en naar achteren schoven.

We hebben het hier over de brassband cultuur, afkomstig uit New Orleans, waar tijdens Mardi Gras festivals de marching bands uit alle hoeken en gaten op straat hun muze eren. Aardig is dat, deze nu onder andere door Trombone Shorty uit The Big Easy zo populaire stroming, zo mooi aansluit op de traditionele fanfarecultuur in de Lage Landen. BBE komt voort uit de bloeiende fanfare scene in Friesland. Hopelijk wordt zo het bespelen van blaasinstrumenten weer hip onder de jongeren. Want hip en cool dat is dit BBE zeker. De band toert al jaren met groot succes door heel Europa en is met name in het Verenigd Koninkrijk zo populair, dat ze al een paar keer live door BBC Radio 6 zijn uitgezonden. De muziek van BBE is niet alleen feestelijk en dansbaar, maar bij kritische beluistering ook erg goed. De blazers, drie trombones, twee trompetten en een altsax (de sousafoon buiten beschouwing latende) spelen fraaie arrangementen in wisselende combinaties, waarbij het enige rietinstrument, de altsax – tevens het minst luide – soms heel mooi hier tussendoor klinkt. De heren spelen zonder bladmuziek en vandaag ook geheel akoestisch. De beheersing van de dynamiek is indrukwekkend.

Saxofonist en tevens spreekstalmeester Nik Feenstra – we kennen hem ook als lid van Kruidkoek – speelde een paar prachtige intro’s en een paar sterke, bloedstollende solo’s, waarbij hij tegen een aanzwellende kopermuur in het gillendste hoog triomfeerde.
De kracht van BBE zit hem in de kwaliteit van de arrangementen en de strakke uitvoering hiervan door de blazers, maar er was ook veel ruimte voor solo-escapades.

Trompettist Luc Hudepohl ontpopte zich in Sweet Candy als een zeer begenadigd rockzanger met een übercoole podiumuitstraling. De uit Brazilië afkomstige percussionist Reinaldo Gaia bleek over fijne raps te beschikken waarbij hij als een jong veulen over het podium huppelde. Het was allemaal heel aanstekelijk en het optreden verveelde geen moment.

De uit New Zeeland afkomstige trombonist Isaac McCluskey bleek aan het einde nog een ‘geheim wapen’ van de band: ook hij bleek een uitstekende vocalist te zijn, hetgeen de potentie van deze band alleen maar nog groter maakt.

Rots in de branding is sousafonist Hendrik Baarda, die exact de juiste attitude van de Mannen Van Het Laag heeft: onverstoorbaar op de achtergrond zijn baslijnen producerend met zijn imposante hoorn. Zijn instrument was als enige versterkt en hij triggerde er een kleine synthesizer mee om voldoende fundament te realiseren voor zijn hard blazende kompanen van het koper. Samen met de fantastisch trommelende de Groot en Gaia produceerde hij een keur aan fijne, funky grooves voor de dansvloer, die gaandeweg het optreden dan ook steeds voller werd.

Het ‘verplichte’ potje public participation bleek enige hilarische momenten op te leveren, toen de dansende meute vooraan van links naar rechts bewoog en daarbij een ‘dwaalgast’ dreigde op te slokken. Intussen stond heel Windkracht 13 te swingen en steeg de temperatuur tot tropische hoogten. Het enthousiaste publiek liet zich lekker gaan en het kostte nauwelijks moeite om een toegift af te dwingen, want de heren van het BBE hadden net zo veel plezier als zij. Een passender afscheid hadden Els en Leo zich niet kunnen wensen.

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Fred Geldermans