Recensie Jazz at the Dockyard

29 mei 2022 – Theater De Kampanje

New Cool Collective
New Cool Collective

De dappere musici van de lokale bigband Frankie Goes To., die op de kade van Willemsoord Jazz At The Dockyard openden, trotseerden niet alleen een bijzonder koude lentewind, maar ook nog een regenbuitje. Dat deden zij met verve en de verwarmende koperklanken trokken al snel flink wat publiek dat de band beloonde met verdiend applaus. Dat ook de zon hierna af en toe doorbrak was uiteraard ook hun verdienste. Het was natuurlijk wel perfect weer voor een indoorfestival zoals dit.

Frankie goes to..
Op de kade Bigband Frankie goes to…

Jazz At The Dockyard, georganiseerd vanwege het 20-jarig bestaan van stichting Nieuw & Diep, was – dankzij een goed gevulde subsidie- en sponsorpot – voor het publiek gratis toegankelijk, mede in de hoop de mogelijke drempel voor jazzconcerten bij een groter publiek te slechten.

Exact op half twee ’s middags begonnen in de Kleine Zaal en de serre van Restaurant Stoom de eerste twee acts hun eerste set. Bij Stoom betrad niet de aangekondigde Dorona Alberti met Los Dos Baritonos de denkbeeldige planken, maar bespeelde Frits Landesbergen zijn ‘flessen’, zoals hij zijn vibrafoon liefdevol noemt. Hij was bereid gevonden om zangeres Dorona, die door haar twee blazers in de steek was gelaten, te vervangen. Landesbergen, die in het verleden heel vaak in Nieuwediep heeft gespeeld (café De Boei, ’t Gat van de Stier, de Citadel en Windkracht 13) had twee al even gelouterde musici meegenomen: Edwin Corzilius op contrabas, die jarenlang bij Toon Hermans speelde en Martien Oster op gitaar, die Den Helder voor het laatst aandeed als lid van de Original Grooves, begeleidingsband van de legendarische, vorig jaar overleden jazzorganist Dr. Lonnie Smith. Bij deze heren ben je aan het goeie adres voor heerlijke swing, soepel en schmalz gespeeld en geput uit het grote Amerikaanse liedboek.

Henry Hey's Waterfront
Henry Hey

In de Kleine Zaal was het echt een eerste kennismaking met de New Yorkse pianist Henry Hey, die samen met de Nederlandse bassist Mark Haanstra en drummer Mark Schenk het trio Henry Hey´s Waterfront vormen. Zij hadden elkaar ontmoet tijdens de realisatie van de Nederlandse uitvoering van David Bowie’s musical Lazarus, waarvan hij de arrangementen heeft geschreven. Hey bleek een fantastische pianist te zijn, die een subtiel touché combineert met een verfijnde techniek. Maar vooral zijn timing en dosering in de veelal poli-ritmische eigen composities waren adembenemend. Het samenspel van dit trio was werkelijk indrukwekkend. Prachtig waren de vloeiend en subtiel gespeelde overgangen naar weer andere maatsoorten en tempowisselingen, waarbij de heren voortdurend oogcontact hadden. Hey prees zijn ritmesectie terecht (The best I ever played with), want de beide Marken gaven Hey op fenomenale wijze partij. Henry Hey’s Waterfront oogstte na beide sets een staand ovationeel applaus van het publiek op de volgepakte tribune.

Ondertussen was de Stadshal lekker volgelopen met publiek en speelde New Cool Collective haar heerlijk weg swingende wereldmix van salsa tot boogaloo. Oprichter en bandleider Benjamin Herman had afgezegd omdat hij ergens over de grens een beter betaalde gig kon krijgen. Zo gaat dat soms in de jazz, maar netjes is het niet. Overigens maakte het niet veel uit, want hij mag dan niet, zoals Herman, de ‘best geklede jazzartiest’, zijn, Efraïm Trujillo bespeelt zijn saxen misschien wel beter! (Lekker puh, Ben). Overigens was er niets mis met de kleding van Trujillo, die Herman met gemak deed vergeten. Voor de rest was alles vanouds bij NCC. Chef machinekamer, drummer Joost Kroon hield de gang er strak in en samen met de twee percussionisten, Jos de Haas en Frank van Dok en bassist Leslie Lopez en gitarist Rory Ronde legde hij een heerlijk spetterende ondergrond neer, waarop Trujillo en trompettist/trombonist David Rockefeller hun chorussen en solo’s konden spelen. Willem Friede vulde het allemaal aan met fijne akkoorden op de Fender Rhodes en veel synthesizer solo’s. En het mag gezegd worden: het geluid was bij André Woestenburg en zijn mannen in goede handen; alles klonk als een klok, ook in de grote Stadshal.

In de Kleine Zaal kreeg het trio Montis Goudsmit & Directie al meteen het publiek mee in een dolle rit, waarbij drummer Cyril Directie de show stal met zijn clowneske presentatie. Ja, laat dat maar aan Cyril over, hij lult het publiek helemaal suf, onderwijl kick en high-hat bedienend. Terwijl het orgeltrio gewoon doorstoomt organiseert hij ook nog een kleine popquiz: wie schreef de hit Sunny? Nee, dus niet Boney M, beste Cyril, maar Bobbie H, Bobbie Hebb. Ken je klassieken. Het blijft natuurlijk een fijn stel met de heerlijke organist Frank Montis – let ook op z’n linkerhand: een fijne funky bas – en het tegendraadse gitaarspel van Anton Goudsmit. De Jimmy Smith klassieker Back At The Chickenshack was weer lekker vet en groovy en het publiek op de volle tribune smulde uit Cyril’s handen. Het aangekondigde nieuwe werk viel mij niet echt mee. Montis Goudsmit & Directie is in potentie een van de beste orgeltrio’s van ons land, maar een beetje minder lol van Cyril en wat meer aandacht en directie voor de muziek kan geen kwaad.


De Amsterdamse funkateers van The Jig bleven het vele publiek in de Stadshal goed bij de les te houden, want geswingd werd er nog steeds volop. Zij hadden de laatste jaren in Windkracht 13 natuurlijk een reputatie opgebouwd met hun volvette sound. Rond de strak pompende bas van Arry Niemantsverdriet en het stuwende drumwerk van Niels van Groningen klinken de chorussen van het koper lekker scherp. Het Funktijdperk met groten als Sly, James, Bootsy en George ligt natuurlijk al ver achter ons, maar het genre heeft nog veel liefhebbers, zo bleek ook gisteren weer in Den Helder. The Jig speelt overigens overal in de wereld, dus funk is nog steeds alive and kickin’. Helaas daalden de blazers deze keer niet af van het podium (was ook wel behoorlijk hoog) om samen met het publiek een New Orleans Street Parade uit te voeren, maar je kan niet alles hebben op zo’n dag.

In de tot de glazen nok gevulde serre van Stoom had het Rinus Groeneveld Kwartet een ook werkelijk stomende eerste set neergelegd, waarbij de temperatuur tot grote hoogten werd opgejaagd. Good Old Rinus, geen grammetje vet zit eraan en zijn kleren ogen allemaal een maatje te groot, maar wat een geluid komt er uit die hoorn van hem. Een echte Hoorn des Overvloeds. Coltrane, Rollins, Gordon, ze kwamen allemaal wel een keer langs en met wat een gemak speelt deze oude vos zijn improvisaties. En wat een lekker bandje had hij mee! Nou ja bandje mag ik niet zeggen eigenlijk, dit was een band met grote B. Een ritmesectie met Steve Altenberg(drums) en Cees van de Laarse (basgitaar), die kan swingen maar ook zo funky is als de neten. En pianist Cajan Witmer, die van elke solo een prachtig verhaal maakte op zijn heerlijk klinkende Fender Rhodes. Standards als Filthy McCarthy, maar ook Pull Up To The Bumper van Grace Jones werden vol verve en fris van de lever gespeeld, waarbij het spelplezier ervan afspatte. Prima bas- en drumsolo’s. Niks geen ‘ouwe meuk’, zoals sommige dit noemen, dit is jazz zoals jazz moet zijn: vitaal en uitdagend. Het publiek hield in de tweede set haar hart vast, als Rinus al spelend een stoel beklom, want niet alleen fantastisch blazen, maar ook nog show maken – laat dat maar aan hem over. Zelfs een Jimi Hendrix parodie – ook leuk met een tenorsax – of gillende hoge noten met losse handen minutenlang vol houden, Rinus Groeneveld draait er zijn hand niet voor om. Nu nog met je tanden en op je rug, dacht ik nog even. Maar even later werd ik alweer ingepakt door een ontroerend mooie solo van Cajan Witmer. Rinus nam die prachtig over op zijn houten dwarsfluit.

Met Henry Hey´s Waterfront vond ik dit Rinus Groeneveld Kwartet het hoogtepunt van dit geslaagde jubileum festival. Ook is de locatie Theater De Kampanje uiterst geschikt gebleken voor dit soort evenementen. Nieuw & Diep kan terugkijken op een zeer geslaagde 1e(?) editie van Jazz At The Dockyard.

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Joop van de Water en Fred Geldermans

Jazz at the Dockyard

Aanstaande zondag 29 mei is The Jig de uitsmijter van het festival Jazz at the Dockyard!

Voor de 2 sets van Montis, Goudsmit en Directie zijn gratis kaarten af te halen bij de infobalie in de Stadshal. Hier zijn ook kaarten voor de 2 sets van Henry Hey met zijn Waterfront verkrijgbaar. Wees er snel bij!

Henry Hey’s met Bush Song
Henry Hey @ Forq shoot at Diamond Dog Studio
Frits Landesbergen

Door onvoorziene omstandigheden kan het concert van Los dos Baritonos y Dorona Alberti helaas niet doorgaan. Vervanger is Frits Landesbergen Trio.
Zij openen het programma in de serre van Restaurant Stoom.

Festival Jazz at the Dockyard

Het 20-jarig jubileum van Stichting Nieuw & Diep is een mooie aanleiding voor een muzikaal feest: Jazz at the Dockyard op 29 mei 2022. Een klein festival met grootse, avontuurlijke muziek op een locatie waar het North Sea Jazz Festival in Rotterdam jaloers op zal zijn: Willemsoord, de oude Rijkswerf, waar ooit klinkhamers knalden, stoomketels loeiden en ijzer werd gegoten, waar ruwe zeebonken samen kwamen met eeltige ambachtslieden – dat is de perfecte plek voor pure jazz, muziek toch die voortkwam uit de rauwe werkelijkheid van de mens en zijn ultieme zoektocht naar vertroosting en verlossing.      

New Cool Collective – Festivalband met Benjamin Herman

Het gratis te bezoeken festival vindt plaats in de Stadshal en in de Kleine zaal van Theater de Kampanje en in de serre van restaurant Stoom. Voor een bezoek aan de voorstelling in de Kleine zaal kunt u op de dag van het festival gratis een kaart halen bij de infobalie in de Stadshal.

Het programma met blokkenschema is te vinden in de flyer!

DOOR ONVOORZIENE OMSTANDIGHEDEN GAAT HET CONCERT VAN LOS DOS BARITONOS Y DORONA ALBERTI NIET DOOR.
VERVANGER IS FRITS LANDESBERGEN – VIBRAFOON, EDWIN CORZILIUS – BAS EN MARTIEN OSTER – GITAAR

Recensie Yoràn Vroom’s Group of Friends

Zondag 17 april I JazzClub Nieuw & Diep

Yoràbn Vroom’s Group of Friend’s

Beter laat dan nooit, moet je maar denken over het feit dat de op een week na 20-jarige Jazzstichting Nieuw & Diep in haar jubileumjaar, pas op 1e Paasdag, 17 april 2022 haar jazzseizoen opent. Maar met Yoràn Vroom’s Group Of Friends heb je dan wel een spectaculair begin van een hopelijk mooie jazzjaargang. Ruim 70 bezoekers verkozen vol verwachting een plek in de Kleine Zaal van de Kampanje boven het stralende voorjaarszonnetje.

De vriendengroep begon na een rustige introductie van de musici direct spetterend met een heerlijk opzwepende tune van hun debuutalbum ‘Across A Spectrum’. Rietblazer Itai Weissman opent met het thema en een fijne solo het bal op zijn ‘electronic woodwind instrument’ (EWI), waarop hij tal van klanken elektronisch kan bewerken, zodat het de ene keer klinkt als een fluitsectie, dan weer een gedubbelde koperpartij en soms als een misthoorn. Hij geeft het improvisatiestokje door aan pianist Timothy Blanchet, die na een fraaie pianosolo de verdere eer gunt aan de drie percussionisten, die een geraffineerd samenspel aan de dag leggen, waarin ze elkaar voortdurend uitdagen, opnaaien en tegenspelen, maar ondertussen ragfijne percussiepatronen weven, die onverwacht super strak onderbroken worden door krachtige breaks, op aangeven van bandleider Yoràn Vroom. Pfft, wat een power! En wat zijn dat voor maatsoorten?

Op een knikje van dirigent Vroom krijgt Jeroen Vierdag alle ruimte om zijn 5-string basgitaar te laten ronken en grommen. Onvoorstelbaar, dat hij zo maar invalt voor de afwezige Nathaniël Klumperbeek, de vaste bassist van de groep. Vierdag speelt echter professioneel, af en toe een partituur raadplegend, zijn partijen, alsof hij al jaren in dit gezelschap meespeelt.

Jeroen Vierdag

Wat bij zo’n band als dit opvalt, is dat het vooral gaat om het oogcontact, zo communiceer je dus, zodat het allemaal lijkt op telepathie. Hoewel nog jong is Yoràn Vroom al in ‘every inch’ een echte bandleider, die vanachter zijn kit, zittend, staand of wandelend over het podium zijn vrienden aanstuurt. Hij dirigeert met subtiele hoofdknikjes, handklapjes of door het aangeven van tempowisselingen met houten of metalen handpercussie.
Het deed me een beetje denken aan de manier waarop Frank Zappa zijn musici aanspoorde. Vroom oogt ook ongedwongen in zijn presentatie en de introductie van zijn songs. Of die van zijn voorbeelden. Zo werd in de eerste set eer betoond aan een van de allergrootste jazzrock groepen ooit, Weather Report met Joe Zawinul’s ‘Procession’. Er viel heel wat te genieten in deze eerste set, waarin heftige percussie battles gedoseerd werden afgewisseld met fraaie filmische stukken met ‘kleine zoektochten’ op de vleugel met sprankelende arpeggio’s in de allerhoogste registers – zo klinken de vogels in het voorjaar – en elektronische soundscapes van Weissman’s EWI. Daarbij bleek ook de beheersing van de dynamische ruimte van de afdeling percussie groot: er is meer dan Animal uit de Muppet Show.


De tweede set begon met een prachtige prelude van Timothy Blanchet op de vleugel. Tot driemaal toe verzocht hij geluidsman André, die het geluid overigens prima onder controle had, om de piano zachter te zetten. Zo klein begon hij zijn solo en zo kreeg hij de zaal muisstil en oogstte daarmee een dankbaar applaus. Hoog tijd nu voor een waar percussiefeest, beginnend met een intense drumsolo van Yoràn, dat door zijn broer Yariv Vroom op zijn arsenaal aan percussiespul en zijn kompaan op West-Afrikaanse Mandika percussie (o.a. djembè), Fantison Arabyde werd overgenomen. Een feest, inderdaad, want het is ook fantastisch om te zien, hoe ze gedrieën op elkaar reageren. Het spel van vraag en antwoord, het elkaar uitdagen, plagen, het elkaar opjagen tot erupties en explosies van percussief geratel en gedonder. Geweldig ook om het spelplezier te zien, vooral als de lach bij de heren losbreekt.

Fantison Arabyde

De vriendengroep werd in deze set ook nog uitgebreid met de Alkmaarse pianist Danny van Kessel, die collega Blanchet op toetsen en piano bijstand verleende. Een ander hoogtepunt was de compositie met de haast onuitsprekelijke titel: Haitsapparalla (In Further Praise Of Suomi). Fins? Enfin, maakt niet uit, het bleek een prachtig eenvoudig volksliedje te zijn, waarvan het thema, gespeeld door Itai Weissman op zijn rietsynthesizer steeds weer terugkwam na talloze percussieve uitspattingen en virtuoos gesoleer op piano en bas, uitmondend in een feestelijk finale, die je mee kon zingen. Yoràn Vroom zat ondertussen breeduit te lachen achter zijn kit en terecht: zij hadden plezier en zo ook het publiek dat graag nog wel een toegift wilde en ook kreeg. Uw recensent vond wel dat het tot driemaal toe introduceren van zijn vriendengroep iets te veel van het goede was, maar zeiken hoort er nou eenmaal bij….

Tekst Gerard HoekmeijerFoto’s Joop van de Water en Fred Geldermans

Yoràn Vroom’s Group of Friends

JazzClub Nieuw & Diep presenteert op zondag 17 april1e Paasdag, een sensationele topact: Yoràn Vroom’s Group Of Friends.

Yoràn Vroom
Yoràn Vroom – Foto Les Adu

Alle echte muziekliefhebbers van Den Helder en wijde omgeving zullen dit optreden niet willen missen. Yoràn Vroom (1991) begon al heel jong achter de ‘potten en de pannen’ en ontwikkelde zich snel tot een drumtalent van de buitencategorie.

Op 12-jarige leeftijd ontdekte hij de vermaarde jazzrockdrummer Billy Cobham, die zijn grote inspirator werd. Hij studeerde af aan het Conservatorium van Amsterdam, waar hij les kreeg van o.a. Eddie Veldman, de legendarische Surinaams-Nederlandse slagwerker en werd onderricht in de West Afrikaanse percussie door Ponda O’Bryan. Al snel werd hij ontdekt als een bijzonder musicus en speelde hij met internationale grootheden als Frank McComb, Ed Motta en de van Snarky Puppy bekende organist Cory Henry. In Nederland speelde hij o.m. met Waylon en met zangeres Kim Hoorweg- met groot succes ook in Windkracht 13 in Den Helder in 2019. Yoràn is wekelijks te zien op TV als één van de twee vaste huisdrummers in Matthijs Draait Door. Hij is pas begin dertig en behoort nu al tot de Nederlandse en Europese top.

Hij komt naar Den Helder als leider van zijn eigen band Group Of Friends, met daarin zijn jongere broer, percussionist Yariv Vroom. De groep bestaat verder uit de West-Afrikaanse Fantison Arabyde, die ‘Mandika’ percussie speelt en de Israëlische saxofoonvirtuoos Itai Weismann op de EWI, een ‘rietsynthesiser’. Samen met basgitarist Nathaniel Klumperbeek en Timothy Blanchet op piano en elektronische keyboards, maakt deze band prachtige, vitale muziek, waarin uiteraard de groove een zeer belangrijke rol speelt, maar die ook veel subtiele momenten kent. Dampende ritmiek wordt afgewisseld met sferische, filmische intermezzo’s. De beheersing van de dynamiek en het fantastische samenspel maken elk optreden tot een feest voor hoofd, heup en hart.

Yoràn Vroom’s Group Of Friends I Zondag 17 april 2022 I JazzClub Nieuw & Diep, Theater de Kampanje I Aanvang 15.00 uur I Kleine Zaal open 14.45 uur I Kaarten verkrijgbaar bij Theater De Kampanje voor € 15.