RECENSIE THE PREACHER MEN

Zaterdag 9 september 2017; Windkracht 13

Het hammondorgel van het type B3 is wellicht het enige muziekinstrument, dat alleen al door zijn geluid liefhebbers kent, ongeacht welke stijl van muziek er op voortgebracht wordt. Zij spreken altijd met enige devotie over dit ontwerp van Laurence Hammond uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Zaterdagavond waren er ruim zestig van hen uit vele uithoeken van ons lage land bijeengekomen om zich over te geven aan zijn pracht. Ik sprak mensen uit Zwanenburg, Heemstede, Hoorn en Amsterdam, volgelingen van The Preacher Men, die geen dienst overslaan. En….daar stond hij dan op het ‘podium’ van Windkracht 13, dat ‘450 pounds beast of joy’, geflankeerd door twee imposante Leslieboxen. Het is ook een pracht meubelstuk, geschapen uit fraai mahoniehout, met vier klassiek gedraaide poten.

De opening was mooi, met drummer Chris Strik, die solo een tribaal drumpatroon inzette, waarna organist van dienst Rob Mostert een ijl akkoord liet aanzwellen, waarna Efraïm Trujillo op zijn tenorsax het thema blies – het sein om over te gaan in een springerige R&B groove. Heel fijn hoor, maar het tempo werd in het 2e stuk, het passend getitelde Speeddate, van de hand van Trujillo, nog even lekker opgevoerd. Dat is natuurlijk fijn soleren op zo’n postbop thema. Mostert liet het publiek kennismaken met alle uithoeken en krochten van zijn instrument, van grommen naar gieren en liet zien en horen bij de absolute top van de orgelleague te horen. Zijn (blote) voetenwerk op de baspedalen is fenomenaal, zijn linkerhand speels en op rechts is hij een ware virtuoso. Eén van de aanwezige deskundige liefhebbers vertelde mij, dat zo spelen alleen mogelijk is als je beschikt over een derde hersenhelft! Ik nam dit onmiddellijk van hem aan, want anders zou het toch niet mogelijk kunnen zijn. Mostert houdt ook van de lekker ranzige geluiden, die de B3 kan voortbrengen en het aanslaan van gemene akkoordjes, zodat zijn spel nooit te wollig wordt. En o o, wat klinkt die harmonische vervorming uit al die elektronenbuizen van z’n Leslie versterkers heerlijk, en wat knorren die bassen weldadig! Rob Mostert weet als geen ander waar Abraham z’n spul haalt: Jimmy Smith bijvoorbeeld als hij minutenlang soleert rond z’n duim, die in een drone is blijven hangen.

Trujillo kennen we al wat langer, vorig jaar nog tijdens het geweldige optreden met Ramón Valle. Hij had nu geen sopraansax mee, maar liet vooral zijn tenor klinken, zoals dat hoort bij orgeljazz. Ruig spel dus in de traditie van de jazzcultuur in Chicago, van eind jaren vijftig, begin jaren zestig. Scheuren, honken en jiven, dat kan hij als de beste, hoewel bij Trujillo de Eastcoast toch altijd dichtbij is. Maar ook ingehouden en warm spel liet hij horen op de altsax in de ballad I Want A Little Girl, waarbij hij zich kon wentelen in een warm orgelbad, waarbij Mostert zich niet geneerde om zelfs wat romantisch te schmieren.

Natuurlijk zijn in zo’n trio alle ogen al gauw gericht op ‘Kwatta’: het hammondorgel zuigt als het ware de meeste aandacht op, maar slagwerker Chris Strik wist niet alleen door zijn stevige postuur, maar vooral door zijn fantastische, gedreven drummen het publiek te bekoren. Wat een oerkracht schuilt er toch in dat lichaam. We kenden hem al van zijn jarenlange samenwerking met de Azerbedjaanse pianiste Amina Figarova, maar dit is andere koek. Met zijn onstuimige drive pakt hij zijn kompanen bij de kladden en jaagt ze op tot grote hoogten. Zeer sterk was een openingssolo met de handen gespeeld. Ik voelde zelf mijn vingers plaatsvervangend tintelen, zo hard trof hij de vellen! Maar hij is ook een meester van de dynamiek: ook heel zacht met zijn vingers roffelend en dan tergend langzaam in kracht toenemend en weer terug en dan….baaaaam!! Als een donderslag trof zijn stick zijn snarentrommel. Later kreeg hij de handen van het enthousiast meelevende publiek weer op elkaar met nog een indrukwekkende solo. Mooi is ook de inzet van zijn gehele fysiek: hij drumt niet alleen met handen en voeten, maar met z’n hele lichaam, met inbegrip van zijn gezicht, waarin alles is af te lezen…..

Fijne en wat modernere grooves waren er ook in Grumpy Old Man, wederom een (autobiografisch?) eigen werk van Trujillo en de groepscompositie Stricks Tricks. Ook Mostert had als componist een goede inbreng met het fijn compacte Going Back To Memphis, wat een titel van Booker T. & The MG’s had kunnen zijn. Afgesloten werd er met The Show Has Begun van Horace Silver, waarna de groep een staande ovatie ten deel viel van het euforische publiek in de ondertussen bloedhete orgeltempel. Een terecht eerbetoon dat natuurlijk beantwoord moest worden.
Uw recensent kon geheel verlicht huiswaarts keren…..

Tekst Gerard Hoekmeijer

THE PREACHER MEN

Zaterdag 9 september hervat jazzgenootschap Nieuw &Diep de programmering met een eredienst aan de blues en de gospel onder leiding van The Preacher Men.


De dienst vindt plaats in Windkracht 13. Achter de kansel – de Hammond B3, het magistrale elektromechanische orgel – hamert dominee Rob Mostert de spirituele boodschap de wereld in, bijgestaan door de al even begeesterde ouderlingen Efraïm Trujillo op de tenorsax en Chris Strik achter de drums. Dit wordt een ode aan de pure rhythm & blues en de souljazz door een trio, dat gepokt en gemazeld is in de beginselen van deze muziek.

 

 

Rob Mostert,  afkomstig uit Edam studeerde nog af aan het Alkmaarse Conservatorium en liet zich vooral inspireren door de jazzgrootmeester van het hammondorgel, Jimmy Smith. Hij speelde samen met o.a. Jan Akkerman, Saskia Laroo en de Amerikaanse saxofonist Houston Person en maakte opnames in de legendarische Englewood Cliffs Studio in New Jersey(USA) van Rudi van Gelder. Zijn spel op het ‘bruine beest’ is doordrenkt van de blues en de tradities van de orgeljazz, waarbij de baspartijen met handen en voeten worden voortgebracht.
Efraïm Trujillo (1969, Lynwood California) is een regelmatige bespeler van de N&D podia in bands als Fra Fra Sound en The Ploctones. Hij is artistiek leider van het Amsterdam Funk Orchestra en heeft met mensen als Oletta Adams, Gregory Porter en George Duke opgetreden. Als saxofonist is hij een veelzijdig stilist, met een krachtige toon op zowel de tenor- als de sopraansax.
Chris ‘Buckshot’ Strik (Breda, 1967) is een echte ‘oerdrummer’, die met zijn grote lijf zeer fysiek aanwezig is achter een vaak klein drumkitje. Hij is een meester met de brushes maar kan ook flink uitpakken met de sticks en vooral ook swingen! Na jaren van (wereldwijd) toeren met de groep van pianiste Amina Figarova, was hij toe aan de oerjazz van The Preacher Men.

Het wordt zeer zeker een gewijde muzikale avond met The Preacher Men, zeer geschikt voor ervaren soul searchers, maar zeker ook voor (nog) ongelovige muziekliefhebbers. Laat het orgel grommen, kreunen, zuchten……

The Preacher Men; zaterdag 9 september 2017; Windkracht 13; aanvang: 20:30 uur; zaal open 20:00 uur; entree: € 15; <23jr: € 10; kaarten verkrijgbaar bij Windkracht 13; Voorverkoop €2,50 korting

Reserveer kaarten

PROGRAMMA NAJAAR 2017

Na de succesvolle concerten van het Peter Beets Trio & Benjamin Herman en The Jig in mei en juni gaat Nieuw & Diep met goede moed verder in het najaar. Er is een heel mooi programma samengesteld van vier concerten. Voor elk wat wils! Pak uw agenda of uw mobiel en noteer de volgende data:

Zaterdag 9 september 2017; aanvang 20:30 uur:
ROB MOSTERT & THE PREACHERMEN

Rob Mostert is een organist die alle geheimen van ‘het bruine beest’, de Hammond B3 kent. Bovendien weet hij hoe je dit prachtige instrument passend met handen en voeten bespeelt: met passie en met soul! Zijn Preachermen zijn ook al van die apostelen van de blues, gospel, soul en jazz. De kenner weet dan wat hij kan verwachten op deze avond: een opwindende swingende eredienst!

Rob Mostert: Hammond B3 orgel (de echte!); Efraïm Trujillo: tenorsax; Chris Strik: drums

Zondag 22 oktober 2017; aanvang 15:00 uur:
JEROME HOL TRIO

Jerome Hol is een jonge talentrijke gitarist, die hier met name bekend is geworden als prominent lid van de band van Hans Dulfer. Jerome is een veelzijdige stilist, die smaakvol zijn rock en jazzinvloeden laat samengaan en een origineel en krachtig gitaargeluid voort weet te brengen. Zijn Trio bestaat verder uit topkrachten: Cyriel Directie op drums en Boudewijn Lucas op de basgitaar. Het Jerome Hol Trio is een puur powertrio 3.0!

Jerome Hol: gitaar; Cyril Directie: drums; Jeroen Vierdag: basgitaar

Zondag 19 november 2017; aanvang 15:00 uur:
BRUUT!

Superjazz! Zo heet hun nieuwste album. En dat is het ook, nou ja, wat is het niet, die muziek van dit organieke kwartet, dat regelmatig DWDD frequenteert en festivals in binnen en buitenland ‘plat’ speelt. Het is rock, het is surf, het is bop, het is van alles, maar vooral vuig, verrassend, hectisch en toch ook gewoon lekker. Voor hipsters, punkers en hippies; kortom voor jong en oud; voor iedereen die jong van hart is.

Maarten Hogenhuis: altsax; Folkert Oosterbeek: Hammond XK3 orgel; Felix Schlarmann: drums; Thomas Rolff: contrabas

Zondag 24 december 2017; aanvang 15:00 uur:
KRUIDKOEK

Kruidkoek? Op deze zondagmiddag voor de Kerst trakteert N&D ons op kruidkoek? Inderdaad, kruidkoek, maar dan wel de muzikale: Kruidkoek, oorspronkelijk uit Zwolle, maar tegenwoordig opererend vanuit Amsterdam is een kwartet jonge lefgozers, dat beweert ‘Conceptuele Instrumentale Rock Jam Funk Jazz Ska Afro Disco Grooves’ te spelen. Ja hoor, zo kennen wij er nog wel een paar. Maar feit is dat deze gasten onbedaarlijk strakke funk en jazz mengen tot een lekker potje feestmuziek, opgediend als een ‘uitzinnige jonge honden performance’ . Garagejazz wordt het ook wel genoemd, soms mooi, vaak hard, maar altijd opwindend. Dat wordt wat! Gelukkig mag u daarna tijdens de Kerstdagen rustig bijkomen……

Nick Feenstra: altsax; Tijmen Kooler: gitaar; Reindert Kragt: basgitaar; Bram Knol: drums

Het leven kan mooi zijn, zeker met zo’n programma met fijne muziek. De zomer is nog lang maar N&D wenst u alvast een fijne Kerst en een prettige jaarwisseling!       

RECENSIE THE JIG

Zaterdag 17 juni 2017; Windkracht 13; ca 250 bezoekers

Jazzweekend 2017: Op naar Windkracht 13, waar zeker voor de vijfde maal alweer de Amsterdamse Funkband The Jig stond geprogrammeerd. Verander nooit een succesformule zal de gedachte zijn van de samenwerkende organisatoren Stichting Nieuw & Diep en Windkracht 13. Want deze Mokumse Funkatiers zijn alhier razend populair geworden en het was dan ook naar verwachting stampvol en bloedheet in de ‘tent’. Het is niet voor niets, dat deze band het zo goed doet, want het lijkt wel of ze elke keer weer een beetje strakker en beter worden. Het ‘stond als een huis’ vanaf de eerste maten: een hard maar transparant geluid.

De basis: de formidabele basgitaar van Arry Niemantsverdriet, die bij deze gekroond wordt tot ‘Koning Slap’. Samen met de al even goede gitarist Martijn Smit en de metronomisch strakke drummer Niels van Groningen legt hij een onverbiddelijke groove neer, waaraan door niemand te ontkomen is. Zelfs de grootste houten Klaas wordt zo los in de heupen. De unisono riffs van het strakke snarenduo vliegen je om de oren, terwijl toetsenist Bas Grijmans de ruimtes smakelijk dichtsmeert met volvette akkoorden van zijn Hammond. Ook zijn bijdragen – zowel solistisch als in het laag – op zijn Moog synthesizer dragen bij aan het avontuurlijke geheel.

 

Ja en dan daar nog bovenop die blazers! Wat is dat toch een genot: de schaamteloos laag knorrende baritonsax van de uitstekend voor Koen Schouten invallende Arnoud de Graaff, de voluit honkende tenorsax van Jeroen van Genuchten en de messcherpe interrupties van de nieuwe trompettist Robin Rombouts. De chorussen zijn precies en krachtig, de solo’s sterk. Een absoluut toporkest in dit genre!

 

 

 

En dan hebben ze sinds enige tijd ook een zanger in huis, die zich laat afficheren als Mr. Ruben Seyferth. Hij zingt nog maar een handvol songs maar met hem hebben ze wel een weer een bijzonder krachtige stem erbij. Een beetje tussen Prince en Bon Scott(de reeds lang overleden eerste zanger van AC/DC), wat mij betreft. Hij mist nog wat persoonlijkheid om uit te groeien tot een echte frontman, maar in potentie heeft hij veel in huis.

 

 

Het was dus wederom een onbedaarlijk dansfeest in WK 13. The Jig doet echt wat het belooft: iedereen naar huis met ‘sweat in the buttcrack’! Het feest werd nog in de kleine uurtjes voortgezet door het lokale duo Boem!

Tekst Gerard Hoekmeijer  Foto’s Bert van Eijk

JAZZWEEKEND THE JIG

Zaterdag 17 juni 2017 | Windkracht 13 | Jazzweekend: gratis entree!

Alweer The Jig? Ja hoor, op speciaal verzoek van Leo en Els Ellen en nog vele anderen.

DSC_4060_lzn.resized

Nou vooruit dan maar weer, nog één keer ‘zweten tot in de bilnaad’ dus. Want waar de Mokumse Funkateers verschijnen, daar wordt het feest. Een ware trip naar oorsprong van alles wat swingt en grooved: New Orleans. Streetparades! Knallende blazers en retestrakke grooves, bronstige baritons, eh, bassen als heipalen……..

DSC_3849_lzn.resized

Kortom funk met ‘the capital F’. U bent in ieder geval gewaarschuwd! Wat u doet mag u zelf weten, maar wij van N&D leggen alvast een schoon setje ondergoed klaar.

Zaterdag 17 juni 2017 | Windkracht 13 | Jazzweekend: gratis entree!