RECENSIE THE JIG

Zaterdag 17 juni 2017; Windkracht 13; ca 250 bezoekers

Jazzweekend 2017: Op naar Windkracht 13, waar zeker voor de vijfde maal alweer de Amsterdamse Funkband The Jig stond geprogrammeerd. Verander nooit een succesformule zal de gedachte zijn van de samenwerkende organisatoren Stichting Nieuw & Diep en Windkracht 13. Want deze Mokumse Funkatiers zijn alhier razend populair geworden en het was dan ook naar verwachting stampvol en bloedheet in de ‘tent’. Het is niet voor niets, dat deze band het zo goed doet, want het lijkt wel of ze elke keer weer een beetje strakker en beter worden. Het ‘stond als een huis’ vanaf de eerste maten: een hard maar transparant geluid.

De basis: de formidabele basgitaar van Arry Niemantsverdriet, die bij deze gekroond wordt tot ‘Koning Slap’. Samen met de al even goede gitarist Martijn Smit en de metronomisch strakke drummer Niels van Groningen legt hij een onverbiddelijke groove neer, waaraan door niemand te ontkomen is. Zelfs de grootste houten Klaas wordt zo los in de heupen. De unisono riffs van het strakke snarenduo vliegen je om de oren, terwijl toetsenist Bas Grijmans de ruimtes smakelijk dichtsmeert met volvette akkoorden van zijn Hammond. Ook zijn bijdragen – zowel solistisch als in het laag – op zijn Moog synthesizer dragen bij aan het avontuurlijke geheel.

 

Ja en dan daar nog bovenop die blazers! Wat is dat toch een genot: de schaamteloos laag knorrende baritonsax van de uitstekend voor Koen Schouten invallende Arnoud de Graaff, de voluit honkende tenorsax van Jeroen van Genuchten en de messcherpe interrupties van de nieuwe trompettist Robin Rombouts. De chorussen zijn precies en krachtig, de solo’s sterk. Een absoluut toporkest in dit genre!

 

 

 

En dan hebben ze sinds enige tijd ook een zanger in huis, die zich laat afficheren als Mr. Ruben Seyferth. Hij zingt nog maar een handvol songs maar met hem hebben ze wel een weer een bijzonder krachtige stem erbij. Een beetje tussen Prince en Bon Scott(de reeds lang overleden eerste zanger van AC/DC), wat mij betreft. Hij mist nog wat persoonlijkheid om uit te groeien tot een echte frontman, maar in potentie heeft hij veel in huis.

 

 

Het was dus wederom een onbedaarlijk dansfeest in WK 13. The Jig doet echt wat het belooft: iedereen naar huis met ‘sweat in the buttcrack’! Het feest werd nog in de kleine uurtjes voortgezet door het lokale duo Boem!

Tekst Gerard Hoekmeijer  Foto’s Bert van Eijk

JAZZWEEKEND THE JIG

Zaterdag 17 juni 2017 | Windkracht 13 | Jazzweekend: gratis entree!

Alweer The Jig? Ja hoor, op speciaal verzoek van Leo en Els Ellen en nog vele anderen.

DSC_4060_lzn.resized

Nou vooruit dan maar weer, nog één keer ‘zweten tot in de bilnaad’ dus. Want waar de Mokumse Funkateers verschijnen, daar wordt het feest. Een ware trip naar oorsprong van alles wat swingt en grooved: New Orleans. Streetparades! Knallende blazers en retestrakke grooves, bronstige baritons, eh, bassen als heipalen……..

DSC_3849_lzn.resized

Kortom funk met ‘the capital F’. U bent in ieder geval gewaarschuwd! Wat u doet mag u zelf weten, maar wij van N&D leggen alvast een schoon setje ondergoed klaar.

Zaterdag 17 juni 2017 | Windkracht 13 | Jazzweekend: gratis entree!

RECENSIE PETER BEETS TRIO & BENJAMIN HERMAN  

Zaterdag 13 mei 2017; Windkracht 13; 120 toeschouwers

Jazzpodia in het land hebben het moeilijk, maar dat is eigenlijk geen nieuws. Ook Nieuw & Diep kende zijn dip bij het afsluiten van het vorige jaar. Maar zie, het bestuur is vernieuwd en afgelopen zaterdag startte het onlangs 15 jaar geworden Helderse  jazzgenootschap een nieuwe serie concerten met een spetterend optreden van het Peter Beets Trio met steraltist Benjamin Herman als gast. Een betere doorstart kun je niet bedenken, want de zaal was bomvol en iedereen had er zin in.

Dat gold zeker ook voor de musici, want het spelplezier spatte er vanaf de eerste tel van af met het onstuimig swingende Rollo van Misha Mengelberg. Dit zette de toon van de avond, want werd niet alleen een feestelijke wederopstanding van Nieuw & Diep, maar tevens  een eerbetoon aan de onlangs overleden ICP-hoofdman. Peter Beets merkte nog op dat ‘hij niets met de pianist Mengelberg’ heeft, maar wel met diens composities. En inderdaad, Peter Beets is tenslotte een echte ‘Peterson’. Een virtuoso pur sang, met een flitsende rechterhand, die ondersteund wordt met krachtig gehamerde akkoorden op links. Muzikaal mijlenver verwijderd van het hoekige, spaarzame Monkiaanse spel van Mengelberg. Tot waarschijnlijk veler verrassing, ontpopten zijn composities zich als toegankelijke en soms vrolijke wijsjes. Dat was uiteraard ook de verdienste van de musici: Beets soleerde dat het een lieve lust was en geselde het ivoor tot in de verste uithoeken, van oor tot oor grijnzend en het lange lijf als een roofdier gekromd voor de aanval. Hermans spel was frivool, luchtig, heerlijk ongedwongen en vrij.

De heren werden op de hielen gezeten door een ritmesectie, die er geen gras over liet groeien: in Hypochristmutreefuz van Mengelbergs LP met Eric Dolphy (Last Date) werd een nieuw wereldrecord swing gevestigd! Broer Beets, Marius – de koning van de walking bass – vuurde het kwartet onverstoorbaar aan met een dwingende oerkracht. Zonder mededogen met zijn kompanen en schijnbaar onbewogen plukte hij door en door en door. Fantastisch! Ook de uit Italië afkomstige drummer Roberto Pistolesi liet zich hierin niet onbetuigd en bleek zeer aan de bassist gewaagd.

 

Aardig was hun interpretatie van het bijna onvermijdelijke Caravan. Bij een intro van tribale drums begon Herman op uiterst ingehouden wijze aan een verkenning van het landschap. Met vervreemdende vegen uit zijn altsax schilderde hij de woestijn, terwijl Pistolesi er een lichte kamelendraf bij sloeg tot het overbekende, maar bijna bevrijdende thema van de Ellington hit werd bereikt en de band los ging in een Formule 1 gang. Het stuk mondde uit in een spontaan ostinato, waarin drummer Pistolesi zich heerlijk mocht uitleven, zeer tot genoegen van het enthousiaste publiek, dat de heren aanmoedigde met kreten, gefluit en geklap.

 

De tweede set begon juist weer ingetogen met een prachtige uitvoering van de Ellington classic Sophisticated Lady. ‘Dan hebben we de ballad alvast maar gehad’, zei Peter Beets schertsend. Benjamin Herman speelde een lange en werkelijk adembenemend mooie eerste solo: omfloerste, met veel ‘valse’ lucht omgeven tonen, met soms onbeschaamd lang aangehouden vibrato – schmierend bijna, zo vlak langs de afgrond van het sentiment. Ook Peter Beets deed het stuk eer aan door een knap opgebouwde improvisatie, die uiteraard leidde naar een explosieve apotheose met ferme akkoordaanslagen, waaronder de Bechstein vleugel bijna leek te bezwijken. Hierna was het weer onverbiddelijke swing wat de klok sloeg!

Beestachtig goed, deze Beetsband en de beste reclame voor de jazz, die je maar kunt bedenken. Een staande ovatie in een tot kookpunt gebrachte Windkracht 13 was hun terechte deel. De heren lieten zich graag verleiden voor een toegift alvorens af te reizen. Het publiek bleef nog lang na genieten. Inderdaad: een betere doorstart had Nieuw & Diep zich niet kunnen bedenken.

Tekst Gerard Hoekmeijer   /   Foto’s Fred Geldermans

DOMINIC J. MARSHALL & FRIENDS

zaterdag 29 oktober 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 15; <23jr: € 10

cinematic-orchestra-live-hammersmith-ninja-tune-dan-medhurst-2015-9709Zaterdag 29 oktober a.s. heeft jazzgenootschap Nieuw & Diep het trio van de jonge Britse pianist Dominic J. Marshall weten te strikken voor een concert in Windkracht 13. Dominic J. Marshall(1990) studeerde eerst klassiek, maar verlegde zijn muzikale belangstelling al gauw in de richting van jazz en hiphop. Hij wordt beschouwd als een van de grootste talenten van de afgelopen jaren. De Britse wereldster Jamie Cullum is fan van hem en heeft hem al in zijn BBC radioshow laten optreden. Marshall studeerde aan de conservatoria van Leeds en Amsterdam en beschouwt zichzelf als pianist, componist en beatmaker. Met zijn Friends presenteerde hij in september zijn nieuwste album “The Triolithic”, dat lovende recensies kreeg in o.a. de Volkskrant. Zijn pianospel is energiek en inventief, terwijl hij heel gemakkelijk de akoestische piano afwisselt met moderne elektronische keyboards en ook gebruik maakt van loops. Het is jazz, maar zijn composities zijn toch toegankelijk. Duidelijk zijn de invloeden van soul en hiphop te horen, wat nog versterkt wordt door het spel van zijn Friends, bassist Glenn Gaddum jr. en slagwerker Jamie Peet. Deze mannen moesten wel samenspelen! Het strakke, virtuoze funky basspel van Gaddum jr. geeft de piano nog meer diepte, terwijl de altijd eigenzinnig drummende Peet steeds weer de juiste groove weet te pakken.

dainis-kaulins-i Glenn Gaddum jr. (1982) is geboren in Alkmaar en heeft al een joekel van een CV: hij speelde o.m. bij Anouk, Candy Dulfer, New Cool Collective en is vast lid van Sven Hammond Soul. Hij toerde door Europa met de befaamde Amerikaanse zanger en toetsenist Frank McComb. Hij stond al diverse keren op het N&D podium. Jamie Peet(1991) is een van de grote ontdekkingen van de laatste jaren. Hij is een drummer van de buitencategorie, met een zeer eigen, expressieve stijl. ‘Broken beats’, onverwachte wendingen, vreemde verschuivingen en razendsnelle interrupties kenmerken zijn drumspel. Ook Jamie Peet speelde hier al eerder en maakte steeds een geweldige indruk.

Nieuw & Diep verwacht veel van dit concert, dat wel eens het hoogtepunt van het muzikale jaar 2016 zou kunnen worden.

Dominic J. Marshall & Friends; zaterdag 29 oktober 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 15; <23jr: € 10

Recensie Ensemble du Verre

Outis: if you took away the brand name what would you have left?

DSC_3521_lzn_webÉén van de avontuurlijkste concerten in tijden bracht slechts een kleine groep liefhebbers op de been. Gelukkig geldt voor muziek dat de opkomst niet altijd wat zegt over de kwaliteit van het gebodene.
Was windkracht 13 vorige maand nog afgeladen vol om te luisteren naar Hans Dulfer (wat in de ogen van uw recensent volslagen onbegrijpelijk is), zo was het deze keer dus opvallend rustig.

DSC_3549_lzn_webEnsemble du Verre is het project van Sönke Düwer (Hamburg). In 2010 trakteerde hij ons al eens op een weergaloos concert met als noviteit: twee drummers. Vanavond liet hij het drummen over aan de piepjonge Silvan Strauss. Hij betoverde ons met een waanzinnig enthousiasme en maakte zichzelf ondergeschikt aan de geluiden uit de ‘musicboxes’ van Düwer. Waarbij in de jazz vaak de electronica schoorvoetend wordt gebruikt als ‘leukigheid voor erbij’ was het nu andersom. De electronische ritmes, samples, effecten en baslijnen waren de hoofdlijn. Zorgde dit dan voor strak gecreërde structuren? Warempel nee! Düwer toonde met verve aan dat ook met computerritmiek er te improviseren valt.
Bovenop de electronica en drums was er nog plaats voor de eveneens zeer talentvolle jongeling Adrian Hanack. Hij gebruikte en misbruikte zijn tenorsaxofoon op een geweldige manier. Soms alleen maar hoorden we het geluid van de kleppen of de lucht. Soms schuurde het richting Coltranes psalm (a love supreme). Soms klonk het akelig glad als in een ballad.

Door de kakofonie die er af en toe ontstond werd de luisteraar soms wat verward wakker geschud uit de bij tijd en wijlen hypnotiserende en pulserende sets.
Was ieder nummer dan ook even geslaagd? Dat misschien niet. Maar opvallend genoeg werd de luisteraar wel iedere keer beloond met een hook of een curve. Wat het luistergenot uiteindelijk zeer ten goede kwam.

DSC_3489_lzn_webNa twee volle sets en een heerlijke toegift was, zover uw recensent kon overzien, het publiek verguld dat ze deze avond had bijgewoond. Avonturen zijn alleen mooi als het eindpunt bereikt wordt. Ensemble du Verre bereikte dat eindpunt met gemak. Ook al was het via ogenschijnlijke dwaalwegen.

Wat mij betreft het beste Nieuw & Diep-concert van het jaar.

Mennert

 Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Esther Sofie