|
RECENSIE ‘THE PLOCTONES’
Zaterdag 29 mei 2010; Studio 62
Een kleine tweehonderd liefhebbers bezochten zaterdagavond het gratis concert van de als ‘Neerlands beste jazzrockband van dit moment’ aangekondigde band The Ploctones.
Hoewel het kwartet bestaat uit aan elkaar gewaagde, gelijkwaardige musici staat vooral gitarist Anton Goudsmit in de ‘schijnwerpers’. Had hij al eerder dit jaar de prestigieuze Boy Edgar prijs in de wacht gesleept, is hij deze week ook nog uitgeroepen tot de ‘beste popgitarist’ van ons land, voor wat dat ook waard moge wezen – wat is trouwens een popgitarist?
In ieder geval is er in de muziek van The Ploctones geen spoortje pop te ontdekken, getuige dit concert in de sfeervolle Studio 62 (wat is dat toch een mooie zaal!). Sterker nog, zelfs uw recensent had grote moeite om de voortgebrachte muziek ‘bij te benen’.
Het begon veelbelovend met een robuust rockende opener, maar de heren namen direct gas terug door de overwegende ingetogenheid van de volgende gespeelde stukken.
Je moet – om deze muziek te kunnen waarderen – ‘er echt in gaan zitten’, want waar de muziek naar toe gaat en via welke plekken valt slechts te ontwaren bij opperste concentratie. Dan is er ook veel schoonheid te ontdekken in de ragfijne polyritmiek van drummer Martijn Vink en bassist Jeroen Vierdag, waarover de tenorsax van Efräim Trujillo en de gitaar van Goudsmit hun subtiel opgebouwde klankenweefsels heen spreidden.
Maar zelfs bij geconcentreerd luisteren viel er soms nog geen structuur in het authentieke materiaal te ontdekken. Voeg daarbij dat het in hun complexe muzikale opvattingen ook nooit echt tot onbedaarlijk swingen of grooven komt en is het ook begrijpelijk dat na de pauze een deel van het publiek het voor gezien hield………
Stichting Nieuw & Diep had het zich blijkens de toonzetting van de publiciteit toch iets anders voorgesteld. Want deze ‘hotste’ band van nu brengt niet bepaald een ‘lekkere pot’ snel weg te happen jazzrock, die ook voor een niet-jazzpubliek te pruimen valt. Daarom was het opvallend, dat er een flink aantal jongeren – voornamelijk jongeheren – aanwezig was én bleef.
De Ploctones spelen haast ongrijpbare muziek, die mij in de verte deed herinneren aan John McLaughlin’s Mahavishnu Orchestra; soms doemde King Crimson op – zonder ‘frippertronics’ weliswaar - en ook kwam wijlen Frank Zappa af en toe om de hoek kijken, waarbij overigens zijn humor node werd gemist. Ik moest zelfs even terugdenken aan een concert van impromeister David Kweksilber enkele jaren geleden, wat leidde tot nogal filosofische beschouwingen aan de bar over wat muziek zoal vermag……………
Want wat willen de heren Ploctones? Louter zichzelf verrassen met verdergaande complexiteit? Of ook trachten publiek te bereiken – meer publiek?
Goudsmit is zich waarschijnlijk wel van dit dilemma bewust, want hij zei mij na afloop enigszins verontschuldigend, dat ‘het niet echt commercieel is’.
Deze heren hebben echter alles in huis om een ware topband te zijn, waarover men over twintig jaar nog spreekt. Anton Goudsmit is een begenadigde en eigenzinnige gitarist en heeft bovendien op de planken de uitstraling van een prettig gestoorde autist, zoals hij kronkelend als een gewond dier zijn instrument bespeeld. Saxofonist Trujillo is een geweldenaar op de tenorsax – waar was de sopraansax trouwens? – met een stijlvolle podiumpresentatie en een betere ritmesectie is er niet te vinden in de lage landen en verder…………..Spelen kunnen ze, de mannen, maar nu weten we het wel hóé goed, nu wordt het tijd voor sterke songs, opzwepende beats en onweerstaanbare grooves……
|