RECENSIE “DOMINIC J. MARSHALL & FRIENDS”

Zaterdag 29 oktober 2016; Windkracht 13

29102016-edit-marshall_peet_gaddumNa het fantastische optreden van Ramón Valle en Efraïm Trujillo van afgelopen maand, stond deze zaterdagavond de piano wederom centraal in het concert van het trio van de jonge Engelse pianist Dominic J. Marshall en zijn ‘Friends’. Dit was tevens het moment van het terugzien van Jamie Peet, de wonderdrummer, die in Windkracht 13 in korte tijd de status heeft bereikt van cultheld. De andere vriend betrof Glenn Gaddum Jr., die hier onder andere al eerder furore heeft gemaakt als bassist van Sven Hammond Soul. Marshall is nog pas 26 en heeft piano gestudeerd aan de conservatoria van Leeds(UK) en Amsterdam, eerst klassiek, later jazz. Hij schrijft al zijn eigen materiaal en heeft nu al twee albums daarvan uitgebracht, de laatste met de titel “The Triolithic”, waarop zijn huidige vrienden meespelen. Van deze CD werden deze avond dan ook alle stukken gespeeld. De Brit is nog jong, maar heeft zich toch al in de kijker gespeeld van niemand minder dan Jamie Cullum, collega toetsenist en zanger, maar ook radiomaker bij de BBC, waarin hij hem een optreden gunde. Een succesvolle muzikale carrière lijkt daarom voor hem open te liggen. Afgaande op zijn sterke optreden in Windkracht 13 van deze avond kunnen we beslist nog veel van hem verwachten. Wel is het hem geraden door te gaan met deze ‘Friends’, want zij lijken voor elkaar te zijn voorbestemd.

29102016-edit-marshall_peet_gaddum_0006Marshall schrijft stukken met een nogal klassieke opbouw, ver weg van de traditionele vorm van A’tjes en B’tjes, couplet en refrein, die in de jazz van oudsher gebruikelijk is. Zijn aanpak is veeleer gebed in de uit de Amerikaanse jazz ontstane Europese vormen van structuur en improvisatie. Meestal begint hij op de vleugel met het neerzetten van een basisthema, van waaruit hij met vloeiende lijnen verder improviseert, met een voortdurende veranderende ritmiek en met afwisselend sferische, bijna meditatieve momenten tot soms verrassend tegendraadse fraseringen, waarbij de rol van zijn partners cruciaal is. Glenn Gaddum stuwt voortdurend met prachtig lijnen op zijn 5-snarige Fender basgitaar en Peet is onnavolgbaar in zijn soms bizarre interrupties. Ondanks de complexiteit van de ritmiek leveren ze vaak een dwingende groove op. Dominic Marshall is geen virtuoos, die zich steeds als zodanig laat gelden, maar bouwt zijn muziek eigenlijk heel logisch en organisch op. Geslaagd is ook zijn gebruik van een kleine synthesizer, die op zijn vleugel ligt en waarop hij zich zelf ondersteunt met dragende akkoorden, die soms klinken als ‘blokfluiten onder water’ en mij bij vlagen deed denken aan het neuzelige geluid van het orgeltje van Robert Wyatt(de voormalige drummer en zanger van Soft Machine). Of andersom: soleren op de synth en krachtige baslijnen hamerend op het vleugelklavier. Hij gunt Gaddum ook zijn momenten om solistisch uit te blinken; diens spel op de basgitaar imponeert en zijn toon is fraai, zingend in het hoog.

29102016-edit-marshall_peet_gaddum_0001Na de twee eerste stukken waarbij band en het bijna vijftigkoppige publiek elkaar als het ware aftastten, kwam in “Free Palestine” de muziek echt tot bloei. Het spel van het trio riep bij mij beelden op van een autorit door een onbekend landschap met steeds wisselende fraaie vergezichten; steeds als je in dromerijen dreigde te vervallen, ontstond er enige onrust door een plotseling opdoemende tegenligger op de smalle weg, als Jamie Peet de orde plotsklaps verstoorde met een keiharde cymbaalslag of een tegenmatige roffel op zijn opvallend overmatige hi-hat bekkens. In “Windermere” mondde het uit in een erg knap gespeelde, maar plagerig ongemakkelijk klinkende groove – als een compagnie dienstplichtige matrozen, die expres uit de maat marcheren om de bevelvoerende korporaal der mariniers te pesten. Domenic J. Marshall & Friends spelen als een drie-eenheid, met ongelofelijk strak samenspel, waarbij de musici elkaar voortdurend uitdagen om weer een ander spannend pad te volgen.

29102016-edit-marshall_peet_gaddum_0009Hoogtepunten waren er genoeg, vooral als de linkerhand van de pianist in volkomen symbiose die van de bassist raakte en met stuwende basriffs de muziek tot grote hoogten voerde. Het absolute hoogtepunt van het concert werd bereikt in “Blue Lotus”, dat na een fraaie thematische opbouw uitmondde in een basso ostinato, waarin Jamie Peet een furieuze drumsolo ten beste gaf, die het publiek verleidde tot een staande ovatie. Zo willen we het horen! Zo willen we het zien!

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie