RECENSIE JEROME HOL TRIO 

Zondag 22 oktober 2017; Windkracht 13; ca 70 bezoekers

Op een druilerige herfstzondag in oktober kan een mens wel een lekker stukje muziek gebruiken om wat op te vrolijken. Daarvoor had jazzgenootschap Nieuw & Diep het Jerome Hol Trio uitgenodigd. Een voltreffer! Want vanaf de eerste maten hadden gitarist Jerome Hol en zijn kompanen het bijna zeventigkoppige publiek ‘bij de kladden’. Fijne grooves, goede songs, uitgevoerd op hoog muzikaal niveau.

We hadden Jerome Hol, wiens voorkomen mij deed denken aan Jeroentje uit de stripserie Jan, Jans & De Kinderen, al in 2011 ‘gespot’ als revelatie, toen hij in de formatie Cry Baby! grote indruk maakte in Windkracht 13. Het is heerlijk om naar hem te luisteren: hij heeft een vloeiende melodieuze stijl, bij vlagen virtuoos snel, maar soms ook mooi gedoseerd met lange noten, die de vrije ruimte krijgen. Zijn gitaargeluid is puur elektrisch, licht vervormd, maar ook warm en je hoort heel duidelijk zijn inspiratiebronnen voorbij komen: Robben Ford, Jeff Beck en vooral Jimi Hendrix zijn altijd wel in de buurt. Maar dat stoort niet, integendeel, het geeft ook herkenning en het past hem als een strakke handschoen. Hij gebruikt zijn gitaareffecten heel beheerst en smaakvol, net zoals de tremoloarm van zijn Stratocaster en het is toch best lekker om het weer eens  een ‘kwaakpedaal’ (vrij naar Jan Akkerman) te horen. Zijn composities zijn eigenlijk best toegankelijk en liggen heel dicht bij de rockmuziek; soms opgebouwd rond een eenvoudige riff en soms gevormd uit een mooie akkoordenreeks.

Zijn trio bestond deze middag uit drummer Cyril Directie en bassist Jeroen Vierdag. Nota bene invallers voor deze gig, want vaste krachten Boudewijn Lucas en Eric Koger bleken op tournee in Italië. Ongelofelijk eigenlijk, hoe deze twee dat invulden: super strak en zonder enige hapering.

 

Directie, was hier eerder met Candy en Hans Dulfer en is natuurlijk een uitstekende drummer, maar pas nu in deze kleine bezetting komen zijn formidabele kwaliteiten pas goed tot uiting. Fenomenaal in dynamisch opzicht, van vederlicht cimbaal getingel tot knalharde intercepties op de trommels van zijn mooie – zelfgebouwde! –  maar qua omvang bescheiden kit. Al in het tweede nummer gaf hij een adembenemende solo in een ostinato van gitaar en bas! Heerlijke rimshots en riddims in het reggaestuk erna.

Het is ook leuk om hem bezig te zien als hij met een uitdagende grijns om zich heen kijkt tijdens zijn spel en regelmatig zijn collega’s en het publiek met vrolijke kreten aanvuurt.

Jeroen Vierdag kennen we hier vooral als lid van The Ploctones met Martijn Vink en Anton Goudsmit. In dit trio speelde hij alleen op zijn twee meegebrachte Fender basgitaren. Die knorden bij vlagen onbedaarlijk of knalden bij het slappen. Als vanzelf smeedde hij met Directie in het ritmische vuur strakke grooves. Zijn solo’s waren van uitzonderlijk niveau: nooit eerder zongen Fender bassen zo mooi.

In Trip, van hun laatste album Sneak Peek kende de eerste set een fraai relatief rustpunt. Jerome Hol schilderde mooie verfstreken op het doek in dit beeldend sferische stuk, waarin bij vlagen zelfs Pink Floyd (David Gilmour) door het ijle firmament weerklonk. Mooi! Daarvoor liet hij in een lekkere – riff gedreven – rocksong horen ook als zanger behoorlijk uit de voeten te kunnen.

In de laatste twee nummers voor de pauze werd het gaspedaal stevig ingetrapt voor een potje geraffineerde jazzrock waar de vonken vanaf vlogen. Hier was het samenspel van het trio weergaloos.

Na de pauze werd het hoge niveau voortgezet, zoals bij een geweldige uitvoering van Billy Cobhams Stratus, waarbij de drie heren zich ook solistisch op hun best betoonden. Leuk was de ontspannen reggaejam, waarin Bob Marley eer werd betoond, met het thema van I Shot The Sheriff.

 

Er was een stuk met een langzame en ingehouden opbouw, dat tergend langzaam naar een climax toe werkte, naar een orgasme dat toch een keer moest komen, bijna hypnotisch met een meanderende puls van bas en drums, dat uiteindelijk in een krachtige apotheose, de verlossing bracht.

Het publiek vond het allemaal prachtig en liet de band pas na een – door een ovationeel applaus afgedwongen – toegift  gaan. Het was wederom een muzikaal feest in Windkracht 13. Het Jerome Hol Trio is een topper!  Zegt het voort.
Tekst Gerard Hoekmeijer