RECENSIE PETER BEETS TRIO & BENJAMIN HERMAN  

Zaterdag 13 mei 2017; Windkracht 13; 120 toeschouwers

Jazzpodia in het land hebben het moeilijk, maar dat is eigenlijk geen nieuws. Ook Nieuw & Diep kende zijn dip bij het afsluiten van het vorige jaar. Maar zie, het bestuur is vernieuwd en afgelopen zaterdag startte het onlangs 15 jaar geworden Helderse  jazzgenootschap een nieuwe serie concerten met een spetterend optreden van het Peter Beets Trio met steraltist Benjamin Herman als gast. Een betere doorstart kun je niet bedenken, want de zaal was bomvol en iedereen had er zin in.

Dat gold zeker ook voor de musici, want het spelplezier spatte er vanaf de eerste tel van af met het onstuimig swingende Rollo van Misha Mengelberg. Dit zette de toon van de avond, want werd niet alleen een feestelijke wederopstanding van Nieuw & Diep, maar tevens  een eerbetoon aan de onlangs overleden ICP-hoofdman. Peter Beets merkte nog op dat ‘hij niets met de pianist Mengelberg’ heeft, maar wel met diens composities. En inderdaad, Peter Beets is tenslotte een echte ‘Peterson’. Een virtuoso pur sang, met een flitsende rechterhand, die ondersteund wordt met krachtig gehamerde akkoorden op links. Muzikaal mijlenver verwijderd van het hoekige, spaarzame Monkiaanse spel van Mengelberg. Tot waarschijnlijk veler verrassing, ontpopten zijn composities zich als toegankelijke en soms vrolijke wijsjes. Dat was uiteraard ook de verdienste van de musici: Beets soleerde dat het een lieve lust was en geselde het ivoor tot in de verste uithoeken, van oor tot oor grijnzend en het lange lijf als een roofdier gekromd voor de aanval. Hermans spel was frivool, luchtig, heerlijk ongedwongen en vrij.

De heren werden op de hielen gezeten door een ritmesectie, die er geen gras over liet groeien: in Hypochristmutreefuz van Mengelbergs LP met Eric Dolphy (Last Date) werd een nieuw wereldrecord swing gevestigd! Broer Beets, Marius – de koning van de walking bass – vuurde het kwartet onverstoorbaar aan met een dwingende oerkracht. Zonder mededogen met zijn kompanen en schijnbaar onbewogen plukte hij door en door en door. Fantastisch! Ook de uit Italië afkomstige drummer Roberto Pistolesi liet zich hierin niet onbetuigd en bleek zeer aan de bassist gewaagd.

 

Aardig was hun interpretatie van het bijna onvermijdelijke Caravan. Bij een intro van tribale drums begon Herman op uiterst ingehouden wijze aan een verkenning van het landschap. Met vervreemdende vegen uit zijn altsax schilderde hij de woestijn, terwijl Pistolesi er een lichte kamelendraf bij sloeg tot het overbekende, maar bijna bevrijdende thema van de Ellington hit werd bereikt en de band los ging in een Formule 1 gang. Het stuk mondde uit in een spontaan ostinato, waarin drummer Pistolesi zich heerlijk mocht uitleven, zeer tot genoegen van het enthousiaste publiek, dat de heren aanmoedigde met kreten, gefluit en geklap.

 

De tweede set begon juist weer ingetogen met een prachtige uitvoering van de Ellington classic Sophisticated Lady. ‘Dan hebben we de ballad alvast maar gehad’, zei Peter Beets schertsend. Benjamin Herman speelde een lange en werkelijk adembenemend mooie eerste solo: omfloerste, met veel ‘valse’ lucht omgeven tonen, met soms onbeschaamd lang aangehouden vibrato – schmierend bijna, zo vlak langs de afgrond van het sentiment. Ook Peter Beets deed het stuk eer aan door een knap opgebouwde improvisatie, die uiteraard leidde naar een explosieve apotheose met ferme akkoordaanslagen, waaronder de Bechstein vleugel bijna leek te bezwijken. Hierna was het weer onverbiddelijke swing wat de klok sloeg!

Beestachtig goed, deze Beetsband en de beste reclame voor de jazz, die je maar kunt bedenken. Een staande ovatie in een tot kookpunt gebrachte Windkracht 13 was hun terechte deel. De heren lieten zich graag verleiden voor een toegift alvorens af te reizen. Het publiek bleef nog lang na genieten. Inderdaad: een betere doorstart had Nieuw & Diep zich niet kunnen bedenken.

Tekst Gerard Hoekmeijer   /   Foto’s Fred Geldermans