RECENSIE “RAMON VALLE & EFRAIM TRUJILLO”

Zaterdag 24 september 2016 | Windkracht 13

24092016-edit-valle_trujillo_0008Voor de vijfde keer trad de Cubaanse pianomaestro in Windkracht 13 voor het voetlicht. Nu samen met rietblazer Efraïm Trujillo. Zijn eerdere concerten op dit podium waren bijna allemaal van hoog niveau, maar desondanks kwamen zaterdag slechts een kleine vijftig 24092016-edit-valle_trujillo_0002liefhebbers opdagen, waarvan zeker de helft van ver kwam. Ik sprak zelfs een echtpaar uit Elst! Ramon Valle lijkt het niet te deren, want hij is een meester in het creëren van een intieme sfeer en met een duo bezetting als deze, zonder drums, is hij als een vis in het water. Net zoals tijdens zijn eerdere optreden met trompettist Eric Vloeimans werd een optimaal gebruik gemaakt van de dynamische mogelijkheden van deze bezetting: in de zachtste passages kon Trujillo zijn sax ritmisch inzetten door stacatto lucht langs het riet te blazen of zijn sopraansax in de klankkast van de vleugel te laten resoneren met de snaren. Ook bleek daarbij dat de pianopedalen nodig doorgesmeerd moeten worden, want er openbaarde zich een piep, die op zijn best nogal grappig overkwam, maar op sommige momenten ook wel storend was. Het zijn dergelijk details, die muziek echter ook menselijk houdt, want stel je toch eens voor dat het perfect zou zijn?

24092016-edit-valle_trujillo_0016_bw Efraïm Trujillo bleek de perfecte partner te zijn voor Valle, die als geen andere musicus improviseert in interactie met zijn muzikale partners. Dat leverde in het verleden fantastische momenten op met drummers als Owen Hart Jr. en Jamie Peet en de reeds genoemde Vloeimans, maar hier was sprake van een bijna perfecte symbiose. Het samenspel was als een sensuele tango tussen twee geliefden, soms in elkaar verstrengeld met langs elkaar heen kronkelende notenreeksen, dan weer plagend afstotend en aantrekkend. Dat kwam heel sterk naar voren in de geweldige uitvoering van de toch behoorlijk uitgekauwde jazzstandard “Caravan” van Duke Ellington en Juan Tizol. Het duurde even voor het stuk zich openbaarde, want Valle begon met de constructie van onderop, als het ware vanuit het niets, waarbij hij langzamerhand steeds weer wat harmonische componenten toevoegde. Pas na het invallen van de tenorsax van Trujillo kwam de herkenning, maar ook de verbazing wat je allemaal met dat toch vrij eenvoudige thema kan doen. Na de constructie werd er weer even vrolijk en vaardig gewerkt aan de sloop van de caravan. Dat leverde een proeve van ongeëvenaard en adembenemend samenspel op. Bravo heren! Direct daarna was er tijd voor contemplatie met een fraai in mineur getoonzet stuk met een prachtige sopraansaxpartij van Trujillo. Zeer geschikt voor de ‘uitvaart top tien’ met koffie en cake. Valle speelde hier fraai beheerst, hetgeen een verstilde melancholie opriep. In andere stukken geselde hij het klavier met ferme uithalen in het lage register, waarbij de Bechstein zich bijna kreunend gewonnen gaf. Heel sterk was ook hun interpretatie van Coltrane’s “Giant Steps”, waarbij de heren duelleerden op het scherpst van de snede, met een continue spel van plaagstootjes en tegenzetten, waarbij de kleine Cubaan, onder het slaken van vreugdekreten, herhaaldelijk opsprong van achter zijn instrument. Ja, zo zit er ook humor in muziek. In de tweede set ging Valle nog lekker los met heerlijk overdadig pianospel ‘latin style’; rumba met swingende, maar stevig neergezette grote akkoorden, waarbij ook Trujillo zich heerlijk kon laten gaan. Het publiek liet deze muzikale warmte met genoegen over zich uit storten en beloonde de heren met een even warm applaus. Uiteraard kwamen ze nog even terug om het concert een passende afsluiting te geven met een virtuoos en in hoog tempo gespeeld ‘encore’. Ramón Valle en Efraïm Trujillo zien we ongetwijfeld wel weer terug in Windkracht 13. Uw recensent begaf zich in een goed gemoed huiswaarts in de zwoele zomernacht.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie