RECENSIE TEUS NOBEL LIBERTY GROUP

Zondag 29 april 2018 I Windkracht 13

Buiten was het perfect op de Lenteboktocht afgestemd, druilerig regenweer, maar binnen in Windkracht 13 verscheen op zondag 29 april de zon stralend aan het firmament, eh….nou ja….het systeemplafond…… Zo’n weerkundig onverklaarbaar fenomeen doet zich maar een enkele keer in een mensenleven voor, dus de kleine veertig aanwezigen konden zich met recht ‘the lucky few’ voelen. De oorzaak van dit alles lag bij de jonge trompettist Teus Nobel, die samen met zijn Liberty Group een magistraal optreden gaf, dat uw recensent nog lang zal heugen.

Al bij het tweede nummer sloegen de heren ongenadig toe: een onmogelijke, ongemakkelijke en tegendraadse ‘telganger’ riff van bas en drums, waarop de jonge – nog lekker blozende – pianist Alexander van Popta een waterval van fraaie arpeggio’s liet neerdalen, waarop de bandleider subtiel zijn solo kon opbouwen.

Deze ritmesectie, met de Belgische drummer Tuur Moens en Jeroen Vierdag, afwisselend op contrabas en basgitaar, bleek een ware revelatie te zijn. Moens speelt met ogenschijnlijk groot gemak en met een ongekende dynamiek de meest waanzinnige polyritmische partijen en zijn partner in crime, Vierdag volgt hem probleemloos.

Ook hij beheerst zijn instrument als een verlengstuk van zijn lichaam en speelt bovendien fraaie solo’s, waarbij hij zijn contrabas fluisterend laat zoemen, maar af en toe ook ongenadig laat knallen. Hij is natuurlijk wel wat gewend door zijn jarenlange samenwerking met Martijn Vink in The Ploctones, maar in deze Liberty Group lijkt hij zijn plek echt gevonden te hebben.

‘Dit bandje moet ik bij elkaar zien te houden‘, liet Nobel zich tegenover het publiek ontvallen. Dat is hem geraden ook, zo iets moois moet je koesteren. Niet alleen de ritmesectie, maar ook pianist van Popta gaf een visitekaartje af om U tegen te zeggen. Alles klopte aan zijn spel. Speels, licht, gedoseerd, verfijnd. Hij kreeg gelukkig ook alle ruimte om zijn beeldende verhalen te vertellen. Beginnend met kleine eenvoudige melodische miniatuurtjes, construeerde hij met impressionistische vegen van zijn rechterhand op het klavier spannende ontwikkelingen, steeds toewerkend naar filmische apotheosen, die na talloze verrassende cliffhangers werden bereikt. Adembenemend!

In de tweede set werd het allemaal nog mooier. Het openingsnummer was een ‘wereldpremière voor Den Helder’ en dat kan de stad wel gebruiken, nu we opgezadeld zijn met lokale politici, die het gemeentebestuur tot een lachwekkende farce degraderen. En wat voor een nummer! Een geweldig dwingende puls van de ritmetandem dwingt de andere heren tot het uiterste van hun kunnen. Chapeau!
De hoogtepunten volgden elkaar op en hielden het publiek op ‘het puntje van de stoel’.

Teus Nobel excelleerde in een prachtig intro, waarbij hij à la Eric Vloeimans mooie omfloerste lange noten met ‘valse lucht’ aanblies in een – naar zich liet aanzien – sfeervolle ballad. Maar de atypische drumsolo, die hierop volgde transformeerde geleidelijk in een onstuitbare hectische riff van bas en drums, waarop eerst van Popta en daarna Nobel schitterend soleerden. In dit stuk – alles van eigen hand – voelde je de band loskomen, opstijgen van planeet aarde (‘groundcontrol to major Tom!’), en het publiek ging mee.
Teus Nobel beschikt over een uitstekende beheersing zowel op trompet als flügelhorn. Zijn frasering en zijn timing zijn perfect en hij behoud in alle registers een fraaie toon. Moeiteloos schakelt hij van lage naar hoge versnellingen en steekt zo zijn leermeester, Jarmo Hoogendijk naar de kroon. Maar buiten zijn excellente spel mag ook zijn podiumuitstraling er zijn. Hij maakt met zijn ongedwongen presentatie makkelijk contact met het publiek en geniet zichtbaar mee van de verrichtingen van zijn band.

Ook in de ballads excelleert de band. Zo is er een fraaie ode aan Shuggie Otis met een bewerking van diens cult hit uit de seventies, Strawberry Letter 23, die uw recensent overigens nauwelijks meer herkende. Het afsluitende stuk dampt tenslotte aan alle kante over van intensiteit en klasse en zo krijgt de band het Helderse publiek aan zijn voeten met een staande ovatie. Ook de toegift was weer een hoogtepunt.
Een eenvoudig, zeventonig thema op de piano ingezet, na een paar maten strak gevolgd door de basgitaar, dat door deze Liberty Group bijna wellustig tot een zinderend einde wordt gebracht.

Teus Nobels Liberty Group is nu al een uitstekende band, die zich – zeker als ze langer bijeen blijven – kan meten met elke buitenlandse topact!

Recensie Gerard Hoekmeijer / Foto’s Fred Geldermans