RECENSIE “THE JIG”

Zaterdag 18 juni 2016; Windkracht 13

18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0110.webVoor de derde keer in successie trad de Amsterdamse zevenkoppige funkformatie The Jig in Windkracht 13 voor het voetlicht tijdens het Helderse jazzweekend. Een succesformule! Want er waren nog meer mensen op af gekomen, dan vorig jaar, toen de galerie al stampvol was. Nu puilde de zaak helemaal uit van het volk, zowel binnen als 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0575_bw.webbuiten. Het was maar goed dat het buiten nogal koel was, want binnen steeg de temperatuur tot tropische hoogte. Wellicht staan de heren voor een publieke doorbraak, want in het Parool van deze dag stond een twee pagina’s groot artikel met een uitgebreid bandportret en hadden in de vooravond al een optreden gegeven voor de AVRO/TROS-radio. In ieder geval heeft The Jig in Den Helder de nodige indruk gemaakt, want ik sprak veel mensen, die er de vorige keer ook bij waren. Opvallend is ook dat de band vanaf de eerste maten een ‘positive drive’ te weeg brengt: allemaal lachende, vrolijke mensen – jong en oud – die losjes uit de heupen staan te wiegen. Hoe doen ze dat toch? Het antwoord ligt bezonken in de hoofdletter ‘F’: Funk is feelgood music!

Want ja hoor, meteen is er die groove. De bas van Arry Niemantsverdriet leidt het bal, Niels van Groningen op drums en Martijn Smit op gitaar zijn z’n secondanten. Bas Grijmans levert met romige vegen op zijn hammondorgel hand- en spandiensten en het feest is compleet als het kopertrio zijn vlijmscherpe interrupties en chorussen over de menigte uitblaast. De band speelt strak en geconcentreerd, drie sets en een ruime toegift tot in de kleine uurtjes en zonder een spoor van sleet: dit is topsport, dit is een top band! 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0271_bw.webHet zwarte muzikale erfgoed van Bootsie, George en James is bij deze witte Mokummers beslist in goede handen. Ze kunnen putten uit materiaal van vier albums, voornamelijk eigen werk, maar het is vrijwel allemaal inwisselbaar, met hooguit wat wisselende ritmiek, tempo’s en de altijd lekker smeuïge, geile koperlijnen. Afwisseling is er wel in sommige intro’s, waarbij de blazers fraai harmoniëren en ons direct naar New Orleans brengen, de bakermat van alles van blues, jazz, soul, r&b tot funk. Uiteraard trekken Koen Schouten en zijn riet- en koperkompanen weer al knorrend en shoutend de meute in, als in een echte streetparade. Schouten is met zijn imposante baritonsaxofoon ook de echte leider, die naast zijn vlotte babbels her en der lekker lage ‘rietscheten’ uit zijn buizenstelsel laat ontsnappen. Want juist dat maakt deze band zo goed: zo strak als een deur en toch ook weer zo lekker…….los. Bassist Niemantsverdriet maakte ook deze keer weer veel indruk, ook met een fenomenale solo, terwijl zijn besnaarde collega Martijn 18602016-RAW-The_Jig_Jazzweekend_0487.webSmit niet voor hem onderdoet, zowel solistisch als begeleidend. Hun samenspel is geraffineerd en een genot om te beluisteren. De invallende trompettist, Floris Windsey, speelde trouwens beslist verdienstelijk en voegde met fraai omfloerst spel op zijn flügelhorn een scheutje melancholie toe aan de verder toch heerlijk gekruide ‘southern Jigmix’. Hier en daar was er ook enige solistische ruimte voor toetsenist Grijmans en tenorsaxofonist Jeroen van Genuchten, die smaakvol werden benut, terwijl Schouten zijn baritonsax lekker lang liet gillen als een speenvarken. Hij beloofde het publiek ook een speciale verrassing; dat bleek Ruben Seyferth te zijn, niet de door sommigen verwachtte ‘rondborstige zwarte soulzangeres’ maar een meer ‘Jet Rebelachtig’ type, uitgerust met een strot van jewelste. Van Prince tot AC/DC, dat kon je er allemaal in horen. Hij kwam met gemak boven de op ‘vol orgel’ spelende band uit! Zijn krachtige falset herinnerde ons aan de onlangs opgestegen purperen koningszoon, terwijl op andere momenten zijn voordracht zelfs enigszins aan Dr. John deed denken. De hele avond bleef Windkracht 13 zo vol dat er eigenlijk te weinig ruimte om te dansen was, maar na middernacht ging iedereen los: band en publiek in een dampend en uitgelaten samenzijn: een waardige eredienst in de heilige Funktempel!

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie