RECENSIE TINI THOMSEN MAXSAX

Zondag 18 februari 2018; Windkracht 13; ca. 120 bezoekers.

Een betere opening van het jazzseizoen had Nieuw & Diep zich niet kunnen wensen. Het was zondagmiddag lekker vol in Windkracht 13 en in het opgewekte geroezemoes van het publiek vooraf weerklonk een gevoel van hoge verwachting.

Misschien was het vroege voorjaarszonnetje hier debet aan, als een voorbode van nieuw leven. Niet geheel toevallig – zo leek het – liepen er zomaar ook veel vaders, moeders, opa’s en oma’s rond met hun prille nazaten, die zo al vroeg werden ingewijd in de geheimen en rituelen van livemuziek.

Vanaf de eerste maten al, wist je dat het goed zat met deze band. De frêle frontvrouw stak maar net uit boven haar grote hoorn, maar gaf met een paar donker ronkende riffs direct haar visitekaartje af. Tini Thomsen vormt met haar barritonsax een twee-éénheid, die met klare noten haar uitstekende band leidt naar grote hoogten. MaxSax bleek een veelzijdige band en vooral een echte groove squad te zijn. De voortstuwing wordt geleverd door drummer Joost Kroon, die samen met basgitarist Mark Haanstra een krachtige funky fundering legt onder het zelfgeschreven materiaal van de groep.

Tijdens een als ‘wereldpremière’ aangekondigde blues wals, bleken ze trouwens ook subtiel te kunnen spelen en tijdens de fraai meeslepende altsaxsolo van Nigel Hitchcock had de band veel lol met de strak getimede breaks, die ook nog een keer (expres?) fout ging. In dit nieuwe stuk etaleerde Thomsen haar nieuwe speeltje, een loopstation, waarmee je frasen ingespeelde noten kunt laten doorspelen, terwijl je daar weer een laag overheen speelt. Dit resulteerde in fraai harmonisch gelaagde orkestrale passages, voortgebracht door slechts één bariton sax. Heel mooi wordt het dan als de ingespeelde riffs plotseling gaan swingen: daar kan Hitchcock dan weer lekker overheen soleren.
Omdat Thomsen en Hitchcock privé ook partners zijn, is er niet veel fantasie voor nodig om ze deze duetten in de slaapkamer te zien repeteren.

De Amerikaanse gitarist Tom Trapp bespeelde zijn Gretch gitaar vooral ten dienste van de groep, maar kreeg gelukkig veel ruimte om ook solistisch uit te pakken. Dat deed hij met verve, met zijn uit dampige moerassen door galm en echo opgetrokken geluid, gierde hij al wah wah-end langs verre spacy einders om pas na lange virtuoze vluchten te landen.
Ondertussen zijn we allang overtuigd van het meesterschap van Tini Thomsen, die een eerste klas ambassadeur is voor haar instrument. Want wat een prachtige geluiden komen er uit die grote toeter! Zij knort en ronkt gemeen en donker en samen met het ritmetandem levert dat pure stonerrock op. Solistisch speelt zij kort en bondig, maar zeer inventief en met veel smaakvol gedoseerde kracht. De Engelse altsaxofonist Hitchcock is wat mij betreft een ware revelatie op zijn instrument, dat fraai contrasteert, maar ook prachtig mengt met dat van zijn partner. Je hoort in zijn spel flarden Coltrane en in enkele ingehouden passage doemde bij mij herinneringen op aan zijn legendarische landgenoten van Soft Machine.

Bijzonder overtuigend was Joost Kroon tijdens deze ‘thuiswedstrijd’ bij zijn schoonouders Els en Leo in Den Helder. Hij is niet voor niets een van de meest spelende slagwerkers van ons land. Maar op deze mooie zondag leek hij er nog een schepje bovenop te doen. Misschien was hij extra geïnspireerd door de aanwezigheid van zijn jonge zoontje, dat met blozende wangetjes en – heel verstandig ouderschap – oor beschermers, de verrichtingen van pa onderging. Wat een ongenaakbare en soms brute power! In zijn solo’s balt al die kracht zich samen om in een reeks feilloos virtuoze fills en breaks tot ontlading te komen.

Tini Thomsen’s MaxSax is een heerlijke band, die stevige, toegankelijke, ‘aardse’ en ook dansbare muziek voortbrengt: jawel, muziek voor body & soul. Het was trouwens aardig en ook veelzeggend, dat jazzscribent en collega baritonsaxofonist Koen Schouten (The Jigg) met zijn (schoon)ouders en kinderen naar Nieuwediep was afgereisd om MaxSax te beluisteren. Hij was er mede getuige van dat Tine Thomsen – naast haar uitstekende spel – ook een charmante podiumpersoonlijkheid bleek te zijn, die op ongedwongen wijze haar band leidde. En nu maar afwachten of er meer baritonsax meisjes op de podia zullen verschijnen.

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Joop van de Water en Fred Geldermans