Recensie Jazz at the Dockyard

29 mei 2022 – Theater De Kampanje

New Cool Collective
New Cool Collective

De dappere musici van de lokale bigband Frankie Goes To., die op de kade van Willemsoord Jazz At The Dockyard openden, trotseerden niet alleen een bijzonder koude lentewind, maar ook nog een regenbuitje. Dat deden zij met verve en de verwarmende koperklanken trokken al snel flink wat publiek dat de band beloonde met verdiend applaus. Dat ook de zon hierna af en toe doorbrak was uiteraard ook hun verdienste. Het was natuurlijk wel perfect weer voor een indoorfestival zoals dit.

Frankie goes to..
Op de kade Bigband Frankie goes to…

Jazz At The Dockyard, georganiseerd vanwege het 20-jarig bestaan van stichting Nieuw & Diep, was – dankzij een goed gevulde subsidie- en sponsorpot – voor het publiek gratis toegankelijk, mede in de hoop de mogelijke drempel voor jazzconcerten bij een groter publiek te slechten.

Exact op half twee ’s middags begonnen in de Kleine Zaal en de serre van Restaurant Stoom de eerste twee acts hun eerste set. Bij Stoom betrad niet de aangekondigde Dorona Alberti met Los Dos Baritonos de denkbeeldige planken, maar bespeelde Frits Landesbergen zijn ‘flessen’, zoals hij zijn vibrafoon liefdevol noemt. Hij was bereid gevonden om zangeres Dorona, die door haar twee blazers in de steek was gelaten, te vervangen. Landesbergen, die in het verleden heel vaak in Nieuwediep heeft gespeeld (café De Boei, ’t Gat van de Stier, de Citadel en Windkracht 13) had twee al even gelouterde musici meegenomen: Edwin Corzilius op contrabas, die jarenlang bij Toon Hermans speelde en Martien Oster op gitaar, die Den Helder voor het laatst aandeed als lid van de Original Grooves, begeleidingsband van de legendarische, vorig jaar overleden jazzorganist Dr. Lonnie Smith. Bij deze heren ben je aan het goeie adres voor heerlijke swing, soepel en schmalz gespeeld en geput uit het grote Amerikaanse liedboek.

Henry Hey's Waterfront
Henry Hey

In de Kleine Zaal was het echt een eerste kennismaking met de New Yorkse pianist Henry Hey, die samen met de Nederlandse bassist Mark Haanstra en drummer Mark Schenk het trio Henry Hey´s Waterfront vormen. Zij hadden elkaar ontmoet tijdens de realisatie van de Nederlandse uitvoering van David Bowie’s musical Lazarus, waarvan hij de arrangementen heeft geschreven. Hey bleek een fantastische pianist te zijn, die een subtiel touché combineert met een verfijnde techniek. Maar vooral zijn timing en dosering in de veelal poli-ritmische eigen composities waren adembenemend. Het samenspel van dit trio was werkelijk indrukwekkend. Prachtig waren de vloeiend en subtiel gespeelde overgangen naar weer andere maatsoorten en tempowisselingen, waarbij de heren voortdurend oogcontact hadden. Hey prees zijn ritmesectie terecht (The best I ever played with), want de beide Marken gaven Hey op fenomenale wijze partij. Henry Hey’s Waterfront oogstte na beide sets een staand ovationeel applaus van het publiek op de volgepakte tribune.

Ondertussen was de Stadshal lekker volgelopen met publiek en speelde New Cool Collective haar heerlijk weg swingende wereldmix van salsa tot boogaloo. Oprichter en bandleider Benjamin Herman had afgezegd omdat hij ergens over de grens een beter betaalde gig kon krijgen. Zo gaat dat soms in de jazz, maar netjes is het niet. Overigens maakte het niet veel uit, want hij mag dan niet, zoals Herman, de ‘best geklede jazzartiest’, zijn, Efraïm Trujillo bespeelt zijn saxen misschien wel beter! (Lekker puh, Ben). Overigens was er niets mis met de kleding van Trujillo, die Herman met gemak deed vergeten. Voor de rest was alles vanouds bij NCC. Chef machinekamer, drummer Joost Kroon hield de gang er strak in en samen met de twee percussionisten, Jos de Haas en Frank van Dok en bassist Leslie Lopez en gitarist Rory Ronde legde hij een heerlijk spetterende ondergrond neer, waarop Trujillo en trompettist/trombonist David Rockefeller hun chorussen en solo’s konden spelen. Willem Friede vulde het allemaal aan met fijne akkoorden op de Fender Rhodes en veel synthesizer solo’s. En het mag gezegd worden: het geluid was bij André Woestenburg en zijn mannen in goede handen; alles klonk als een klok, ook in de grote Stadshal.

In de Kleine Zaal kreeg het trio Montis Goudsmit & Directie al meteen het publiek mee in een dolle rit, waarbij drummer Cyril Directie de show stal met zijn clowneske presentatie. Ja, laat dat maar aan Cyril over, hij lult het publiek helemaal suf, onderwijl kick en high-hat bedienend. Terwijl het orgeltrio gewoon doorstoomt organiseert hij ook nog een kleine popquiz: wie schreef de hit Sunny? Nee, dus niet Boney M, beste Cyril, maar Bobbie H, Bobbie Hebb. Ken je klassieken. Het blijft natuurlijk een fijn stel met de heerlijke organist Frank Montis – let ook op z’n linkerhand: een fijne funky bas – en het tegendraadse gitaarspel van Anton Goudsmit. De Jimmy Smith klassieker Back At The Chickenshack was weer lekker vet en groovy en het publiek op de volle tribune smulde uit Cyril’s handen. Het aangekondigde nieuwe werk viel mij niet echt mee. Montis Goudsmit & Directie is in potentie een van de beste orgeltrio’s van ons land, maar een beetje minder lol van Cyril en wat meer aandacht en directie voor de muziek kan geen kwaad.


De Amsterdamse funkateers van The Jig bleven het vele publiek in de Stadshal goed bij de les te houden, want geswingd werd er nog steeds volop. Zij hadden de laatste jaren in Windkracht 13 natuurlijk een reputatie opgebouwd met hun volvette sound. Rond de strak pompende bas van Arry Niemantsverdriet en het stuwende drumwerk van Niels van Groningen klinken de chorussen van het koper lekker scherp. Het Funktijdperk met groten als Sly, James, Bootsy en George ligt natuurlijk al ver achter ons, maar het genre heeft nog veel liefhebbers, zo bleek ook gisteren weer in Den Helder. The Jig speelt overigens overal in de wereld, dus funk is nog steeds alive and kickin’. Helaas daalden de blazers deze keer niet af van het podium (was ook wel behoorlijk hoog) om samen met het publiek een New Orleans Street Parade uit te voeren, maar je kan niet alles hebben op zo’n dag.

In de tot de glazen nok gevulde serre van Stoom had het Rinus Groeneveld Kwartet een ook werkelijk stomende eerste set neergelegd, waarbij de temperatuur tot grote hoogten werd opgejaagd. Good Old Rinus, geen grammetje vet zit eraan en zijn kleren ogen allemaal een maatje te groot, maar wat een geluid komt er uit die hoorn van hem. Een echte Hoorn des Overvloeds. Coltrane, Rollins, Gordon, ze kwamen allemaal wel een keer langs en met wat een gemak speelt deze oude vos zijn improvisaties. En wat een lekker bandje had hij mee! Nou ja bandje mag ik niet zeggen eigenlijk, dit was een band met grote B. Een ritmesectie met Steve Altenberg(drums) en Cees van de Laarse (basgitaar), die kan swingen maar ook zo funky is als de neten. En pianist Cajan Witmer, die van elke solo een prachtig verhaal maakte op zijn heerlijk klinkende Fender Rhodes. Standards als Filthy McCarthy, maar ook Pull Up To The Bumper van Grace Jones werden vol verve en fris van de lever gespeeld, waarbij het spelplezier ervan afspatte. Prima bas- en drumsolo’s. Niks geen ‘ouwe meuk’, zoals sommige dit noemen, dit is jazz zoals jazz moet zijn: vitaal en uitdagend. Het publiek hield in de tweede set haar hart vast, als Rinus al spelend een stoel beklom, want niet alleen fantastisch blazen, maar ook nog show maken – laat dat maar aan hem over. Zelfs een Jimi Hendrix parodie – ook leuk met een tenorsax – of gillende hoge noten met losse handen minutenlang vol houden, Rinus Groeneveld draait er zijn hand niet voor om. Nu nog met je tanden en op je rug, dacht ik nog even. Maar even later werd ik alweer ingepakt door een ontroerend mooie solo van Cajan Witmer. Rinus nam die prachtig over op zijn houten dwarsfluit.

Met Henry Hey´s Waterfront vond ik dit Rinus Groeneveld Kwartet het hoogtepunt van dit geslaagde jubileum festival. Ook is de locatie Theater De Kampanje uiterst geschikt gebleken voor dit soort evenementen. Nieuw & Diep kan terugkijken op een zeer geslaagde 1e(?) editie van Jazz At The Dockyard.

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Joop van de Water en Fred Geldermans

RECENSIE MGD

Zaterdagavond 13 april 2019 I Windkracht 13

MGD
MONTIS GOUDSMIT & DIRECTIE

De beloofde lentebries was nog ijzig koud en het publiek zat lange tijd naar een leeg podium te kijken, zich wellicht afvragend ‘heb ik voor niets de kou getrotseerd?’ Iemand riep nog olijk ‘krijgen we nog overbruggingsbier?!’ Nee, dat zat er niet in, maar gelukkig, even na half tien kwam Anton Goudsmit binnen met zijn gitaar op zijn rug, zich met een grijns verontschuldigend voor zijn verlate binnenkomst. Niet veel later verschenen ook zijn bendeleden een voor een. De heren zetten zich schuldbewust direct aan de arbeid. We konden zo eens goed aanschouwen hoe je een Hammond onderstel in elkaar zet – ‘knap hoor, zonder Ikea handleiding’, grapte er een – maar ondertussen was de band binnen twintig minuten gereed en tikten direct af. Dat mag je professioneel noemen! De heren hadden vlak hiervoor een gig in een stampvolle Amsterdamse kroeg afgeleverd en waren stante pede richting Nieuwediep gereden en pakten de draad hier moeiteloos op met een stomende uitvoering van Ain’t It Funky van James Brown.

Funky was het zeker en dat bleef het gedurende het gehele optreden. Wat een energie! Wat een grooves! En vooral wat een dynamiek! Want de mannen maakten daar een waar kunstwerk van: van fluisterzacht tot knalhard, met grote precisie uitgevoerd.

Foto Anton Goudsmit en Frank Montis

Vooral het samenspel daarin van Hammond organist Frank Montis en drummer Cyril Directie was meesterlijk. Montis, die voor het eerst op dit podium verscheen, was zo wie zo een revelatie en wat mij betreft de fijnste bespeler van ‘het bruine beest’ van dit moment. Met ogenschijnlijk gemak speelde hij zijn solo’s en akkoorden en met de linkerhand vloeiende en strakke baslijnen, continu het geluidspalet van zijn orgel veranderend. Verbluffend!

Anton Goudsmit is in zo’n trio ook helemaal op zijn plaats: hier kan hij naar hartenlust soleren en dan weten de liefhebbers genoeg. John Scofield mag een invloed zijn, maar Goudsmit is minstens van gelijk niveau. Montis Goudsmit & Directie is echt ‘het kindje’ van de drummer en is helemaal op zijn lijf geschreven. Hij heeft de beste Nederlandse musici bijeengebracht in dit klassieke orgeltrio – orgel, gitaar, drums – om de souljazz uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw te revitaliseren. Want de stijl mag dan oud zijn, in de 3.0 versie van dit trio is het hotter dan hot, hipper dan hip, onverslijtbaar dus. Ja, er kwamen veel bekende krakers uit het genre langs: Bobby Hebbs Sunny, Al Greens Lets Stay Together. Maar ze kregen stuk voor stuk een kakelfris arrangement en dan zijn deze songs echt ‘for ever green’. De blues Back in The Chickenshack van Jimmy Smith kreeg een onstuitbare groove mee en er werd door Goudsmit en Montis in gesoleerd alsof het een lieve lust was – in de coulissen van Windkracht 13 werd er wild gedanst, want ja dat krijg je er van met deze muziek.

Adembenemend was ook hier weer zijn samenspel met de rest waarin hij zuiver geplaatste dynamische akkoord accenten afwisselde met zijn virtuoze improvisaties. Hij ontpopte zich op het eind van de tweede set in Ray Charles’ Georgia ook nog plotseling als begenadigd zanger: zat hier Al Green achter het orgel?

Foto Cyriel Directie

Cyril Directie is niet alleen een geweldige, strakke drummer, maar ook de charismatische voorman van het trio; een ongedwongen presentator, een vrolijke entertainer, de perfecte ceremoniemeester voor funky feestjes als dit. Hij pakt het publiek ook af en toe bij de kladden en daagt het uit: ‘…wat is er met jullie hier in Den Helder? We komen net uit een lawaaiige Amsterdamse kroeg, waar we moeite hadden om boven het publiek uit te komen en jullie zitten hier op zaterdagavond een beetje te suffen…? Dat was een beetje gemeen van hem, want dat was juist na een ingetogen stuk van eigen hand, een rustpunt midden in de overwegend swingende set.
En het was terecht dat het publiek muisstil was, want hierin openbaarde Goudsmit zijn veelzijdigheid opnieuw met een schitterend opgebouwde solo, met gebruik van z’n volumepedaal, die uitmondde in een prachtig fluitende gitaar. Was het een elektronisch effect, waren het flageoletten? Wat en hoe dan ook: het was fraai.

De gitarist bracht ook een ode aan de nationale gitaartrots Jan Akkerman: ‘Jan’ noemde hij zijn compositie treffend, die in een moordend rockend tempo werd uitgevoerd en eindigde met een als ostinato ingezette geweldige korte drumsolo. Opvallend trouwens dat Directie zichzelf in dit bandje weinig soloruimte geeft en alle ruimte gunt aan zijn kompanen. Misschien wel het hoogtepunt van de avond – al waren er vele – was hun vertolking van Stevie Wonders Livin’ In The City. Hierin kreeg met name Montis alle tijd om een schitterend opgebouwde solo neer te zetten.


Het concert eindigde met een massaal meeklappend publiek in gospel stijl: ja, dit was een ware eredienst aan de groove. Het was al na enen in de nacht, dat de band met een fraaie ballad als toegift afsloot. Van mij mogen ze morgen weer terugkomen……

Tekst Gerard Hoekmeijer
Foto’s Fred Geldermans

MONTIS, GOUDSMIT EN DIRECTIE

INGELAST CONCERT I.V.M. AFZEGGING JASPER VAN ‘T HOF

FUNKY LENTEBRIES IN WINDKRACHT 13

Leve de lente! Op zaterdag 13 april 2019 verzorgt jazzgenootschap Nieuw& Diep een heerlijke avond met dansbare, feestelijke, funky souljazz met het powertrio Montis Goudsmit & Directie. Dit is een fijn hammondorgeltrio met Frank Montis als bespeler van het ‘bruine beest’, gitaargigant Anton Goudsmit en het vrolijke drumbeest Cyril Directie.

De heren hebben allemaal een meer dan gedegen staat van diens: organist ‘funky’ Frank Montis speelt en speelde in acts als Gare Du Nord, The Soulsnatchers en The Vipertones; Anton Goudsmit is natuurlijk bekend als winnaar van de Boy Edgarprijs(2010) en geluidsbepalende gezicht van New Cool Collective, The Ploctones, Krupa & The Genes en maakte onlangs nog veel indruk in WK 13 met de band van zangeres Kim Hoorweg. Hij is een zeer veelzijdige en eigenzinnige gitarist met een zeer herkenbaar eigen geluid. Cyril Directie is ook zo’n veel spelende muzikant, niet alleen in de jazzhoek, maar ook heel actief in de pop en de rock. Zo speelt en speelde hij met zowel Candy als Hans Dulfer, in rockband Kane, Total Touch en New Cool Collective. Waar Cyril op het podium verschijnt breekt de zon door; In vrijwel elke muziekstijl stuwt hij met zijn energieke, vrolijk ongedwongen, maar super strakke grooves zijn muzikale kompanen naar grote hoogten.

De heren hebben zich met groot plezier ontfermt over de muziekstijl, die in de gouden jaren zestig heel populair was in clubs en dancings, de souljazz. Denk aan Grant Green, aan orgelgrootmeester Jimmy Smith, aan Rusty Bryant, Jimmy McGriff enzovoort. Zij voegen daar een stevige scheut funk uit New Orleans aan toe met een buiging naar een band als The Meters. Ook John Scofield behoort tot de inspiratiebronnen van dit trio. De liefhebbers weten dan al genoeg: dit is een perfecte band om een groovy feestje mee te vieren, om je te koesteren in een heerlijk zwoele lentebries.

Zaterdagavond 13 april ; Windkracht 13 ; Aanvang 21.30 uur : Entree €15,– ; Voorverkoop €2,50 korting ; >23jaar €10,–

RESERVEER KAARTEN

RECENSIE KIM HOORWEG BAND

Zondag 3 februari 2019 I Windkracht 13

Band

Dat gebeurt niet vaak, dat je al bij de eerste tonen weet: dit is top!
Maar het trof mij direct toen Kim Hoorweg haar eerste regels zong in het prachtige nummer Dream On. Haar stem is warm met een heerlijk hees randje en zij zingt volkomen puur, zonder overbodige opsmuk en maniertjes. Haar uitstraling is ontwapenend, ongedwongen en hartverwarmend en je weet meteen: dit is er een!
Een topper in de dop.

Kim

Nou ja, ‘in de dop’ is niet helemaal het juiste beeld van haar, want ze heeft ondertussen al zes albums op haar naam staan en heeft al heel wat ‘vlieguren’ op de podia gemaakt. Dat is het voordeel als je al op 14-jarige leeftijd begint. Het kan niet anders of zij wordt vroeg of laat ook door het grote publiek in het hart gesloten. Tijdens het concert verontschuldigt ze zich een paar keer aan het publiek, dat al lang uit haar hand eet, dat ze eigenlijk geen jazz speelt. Het is tenslotte een jazzclub. Maar wat maakt het uit wat voor etiket je op muziek plakt, als de kwaliteit zo hoog is. Want het moge dan popmuziek zijn, maar dan wel van grote klasse. Maar ook voor de jazzliefhebbers is er volop te genieten van deze zangeres en haar band.

Bill en Yoran

Ja, haar band is inderdaad een ‘All Star Band’, zoals stond aangekondigd. Zo is daar een ritmesectie van heb ik jou daar, met de onverstoorbaar steady, 5-snaars elektrieke bas van Bill Mookhoek en de geweldige drumpartijen van Yoran Vroom.
Deze speelde zijn originele drumstijl op een origineel drumstel met twee dikke snarentrommels, zonder een enkele floor tom. Hij lijkt ook een oude drumtrend eer aan te doen, door zijn grote ride cymbalen hoog in de lucht te hangen, zoals Keith Moon dat ooit deed. Dit tandem verzorgde een heerlijk, stevig groovend ritmisch fundament, dat soms deed denken aan een band als de Crusaders.

Timothy

Pianist Timothy Blanchet is perfect in zijn begeleidende rol, met mooi geplaatste akkoordenreeksen, die de liedjes een fijne harmonieuze flow gaven. Maar ook solistisch maakte hij grote indruk met prachtig opgebouwde lyrische exercities. Hij is geen virtuoso pur sang, maar vertelt steeds smaakvol en melodieus zijn verhaal. Prachtig, die lange impressionistische solo in het fraaie Soar. De oude Bechstein vleugel leek inderdaad op te stijgen…

Anton

Anton Goudsmit, in dit jeugdige gezelschap al een oude rot in het vak, lijkt ook steeds beter te worden. Want uiteraard waren daar zijn solo’s, hoekig en weerbarstig, signatuur Goudsmit: de Monk van de gitaar. Maar wat speelt deze kanjer toch ook geweldig als begeleider. Subtiele gebroken akkoorden, prachtige melodieuze lijntjes, alles ter ondersteuning van de zang, van het liedje. Of zijn fluwelen strummen in het fraaie walsje For Free. En wat weefden hij en Blanchet prachtige ragfijne patronen, die elke compositie kleur gaven. Briljant! Vooral Goudsmit kreeg veel ruimte om loos te gaan. Zo werd eer betoont aan de Britse band Radiohead, waarin hij en de band zich in een helse groove naar een geweldige climax werkten, en dat was nog pas het derde liedje!

Kim

Kim keek tijdens het hele concert met een grote lach naar haar muzikanten, zo blij als een kind, verdwaald in een snoepwinkel – zij genoot méé met het publiek.
Yoran Vroom kreeg slechts één solospot, maar wat voor een! In Taste Of Me bracht hij het publiek in extase met een furieuze tour de force in een door zijn kompanen perfect getimed ostinato, waarbij heel geraffineerd in de tijd werd geschoven. Kim keuvelde gezellig over de vrolijke autorit samen met Anton naar Den Helder, waarbij ze keihard Queens Of The Stoneage en Metallica draaiden, ook een beetje om het publiek te waarschuwen als Anton weer eens met zijn Gretsch de beest ging uithangen. Dat gebeurde dan ook regelmatig, gelukkig.

Kim en Anton

Hun jazzy duet was adembenemend mooi, Kim neuriede fraai mee met de fraaie getokkelde arpeggio’s van haar held.
De band speelde vrijwel alleen eigen materiaal van het laatste album Untouchable, allemaal goede tot uitstekende liedjes. En dan te bedenken dat ze de hand heeft in alle liedjes! Sommigen heeft ze geschreven samen met anderen, vooral met de befaamde, blinde Amerikaanse zanger en gitarist Raul Midón. Ze blijkt daarmee niet alleen een ras performer te zijn, maar ook een begenadigd songwriter.

Het enthousiaste publiek liet haar en haar mannen na het laatste nummer niet zomaar gaan. Na een lange, spontane, staande ovatie speelde een dankbare band nog een reprise van de potentiele hitsingle Everybody, waarbij de hele zaal uit volle borst meezong: ‘everybody can be somebody……’

Gerard Hoekmeijer
Foto’s Fred Geldermans

KIM HOORWEG ALL STAR BAND

Foto Karel Sanders

Op zondagmiddag 3 februari 2019 start jazzgenootschap Nieuw & Diep het nieuwe jazzseizoen met een optreden van de jonge zangeres Kim Hoorweg en haar All Star Band in Windkracht 13.                                 

Kim Hoorweg kreeg de muziek met de bekende paplepel opgediend door haar pa, Erwin Hoorweg, pianist van onder andere de Houdini’s. Ze was de jongste artiest ooit, die al op 14-jarige leeftijd bij het fameuze platenlabel Verve een contract tekende. Ze is muzikaal behoorlijk productief en heeft samengewerkt met talloze toppers uit binnen- en buitenland. Zo deed ze een project met Shirma Rouse met als thema de muziek van Ella Fitzgerald en Aretha Franklin en een theatertour met de Houdini’s getiteld: ‘Remember Peggy’, waarin de liedjes van de legendarische zangeres Peggy Lee centraal stonden. Haar muzikale horizon is behoorlijk breed, gezien ook haar rol bij de oprichting van de band Bongomatic, die een mix van Latin, pop en jazz speelt en toerde (en toert) met artiesten als Robin Nolan, Benjamin Herman, Hans Dulfer en Jerome Hol.                                                                                                  
In de tussentijd heeft ze al zes albums afgeleverd met muziek die varieert tussen funk, jazz, soul en pop. Op haar laatste plaat ‘Untouchable’ zingen en spelen o.a. Raul Bidón en Gino Vanelli mee en wordt ze begeleid door een ‘all star’ band met Niels Broos op keyboards (bekend van o.a. Kiteman), drummer Yoran Vroom (speelde met Michael League en Cory Henry van de superband Snarky Puppy), bassist Glenn Gaddum (Sven Hammond Soul/Dominic J. Marshall) en gitarist van de buitencategorie Anton Goudsmit (New Cool Collective/Ploctones).                                                                                                           
Met Kim Hoorweg en haar All Star Band beleven we ongetwijfeld al een vroeg hoogtepunt van het muzikale jaar in Den Helder!  

Zondagmiddag 3 februari 2019 I Windkracht 13 I aanvang 15:00 uur I zaal open 14:00 uur I entree € 15 I voorverkoop WK13 € 12,50 I tot 23jr € 10    

RESERVEER KAARTEN