Recensie Broken Brass Ensemble

Zondag 29 december 2019 I Windkracht 13

Broken Brass Ensemble
Broken Brass Ensemble

In een lekker volle Galerie Windkracht 13 sloot het 9-koppige Broken Brass Ensemble op zeer passende wijze een tijdperk af. Een periode van ruim 17 jaar met enorm veel muziek en andere podiumkunsten: rock, pop, folk, funk, soul, R&B, americana, cabaret en klassiek. En bovenal maar liefst 113 jazzconcerten, die in samenwerking met jazzgenootschap Nieuw & Diep plaats vonden. Els en Leo Ellen werden op bescheiden wijze geëerd en bedankt met een cadeaubon, heel toepasselijk voor het bezoeken van een podium. In een korte terugblik werd nog even met de nodige verbazing gememoreerd dat ‘dit kloppend hart van het Helderse culturele leven’, ondanks de bizarre tegenwerking van de Helderse gemeentebestuurders toch zo lang kon floreren. Het einde van iets moois zou aanleiding kunnen zijn voor het weg pinken van een traantje, maar daar was niet veel van te merken, want er hing een verwachtingsvolle sfeer in de zaal, er was meer behoefte aan een feestje.

Daar heb je dan met het jeugdige Broken Brass Ensemble de juiste band voor. Want vanaf de eerste maten was het ook feest! Het was vuurwerk, zoals vuurwerk altijd zou moeten zijn: hard, mooi en niet schadelijk voor de luchtwegen.

Voortgestuwd door de ritmesectie van Pieterklaas de Groot op drums, percussionist Reinaldo Gaia en sousafoonspeler Hendrik Baarda, leverde het zeskoppige blazerscollectief de ene snoeiharde en vlijmscherpe riff na de andere, waarbij de heren continue in beweging bleven en in wisselende setjes naar voren en naar achteren schoven.

We hebben het hier over de brassband cultuur, afkomstig uit New Orleans, waar tijdens Mardi Gras festivals de marching bands uit alle hoeken en gaten op straat hun muze eren. Aardig is dat, deze nu onder andere door Trombone Shorty uit The Big Easy zo populaire stroming, zo mooi aansluit op de traditionele fanfarecultuur in de Lage Landen. BBE komt voort uit de bloeiende fanfare scene in Friesland. Hopelijk wordt zo het bespelen van blaasinstrumenten weer hip onder de jongeren. Want hip en cool dat is dit BBE zeker. De band toert al jaren met groot succes door heel Europa en is met name in het Verenigd Koninkrijk zo populair, dat ze al een paar keer live door BBC Radio 6 zijn uitgezonden. De muziek van BBE is niet alleen feestelijk en dansbaar, maar bij kritische beluistering ook erg goed. De blazers, drie trombones, twee trompetten en een altsax (de sousafoon buiten beschouwing latende) spelen fraaie arrangementen in wisselende combinaties, waarbij het enige rietinstrument, de altsax – tevens het minst luide – soms heel mooi hier tussendoor klinkt. De heren spelen zonder bladmuziek en vandaag ook geheel akoestisch. De beheersing van de dynamiek is indrukwekkend.

Saxofonist en tevens spreekstalmeester Nik Feenstra – we kennen hem ook als lid van Kruidkoek – speelde een paar prachtige intro’s en een paar sterke, bloedstollende solo’s, waarbij hij tegen een aanzwellende kopermuur in het gillendste hoog triomfeerde.
De kracht van BBE zit hem in de kwaliteit van de arrangementen en de strakke uitvoering hiervan door de blazers, maar er was ook veel ruimte voor solo-escapades.

Trompettist Luc Hudepohl ontpopte zich in Sweet Candy als een zeer begenadigd rockzanger met een übercoole podiumuitstraling. De uit Brazilië afkomstige percussionist Reinaldo Gaia bleek over fijne raps te beschikken waarbij hij als een jong veulen over het podium huppelde. Het was allemaal heel aanstekelijk en het optreden verveelde geen moment.

De uit New Zeeland afkomstige trombonist Isaac McCluskey bleek aan het einde nog een ‘geheim wapen’ van de band: ook hij bleek een uitstekende vocalist te zijn, hetgeen de potentie van deze band alleen maar nog groter maakt.

Rots in de branding is sousafonist Hendrik Baarda, die exact de juiste attitude van de Mannen Van Het Laag heeft: onverstoorbaar op de achtergrond zijn baslijnen producerend met zijn imposante hoorn. Zijn instrument was als enige versterkt en hij triggerde er een kleine synthesizer mee om voldoende fundament te realiseren voor zijn hard blazende kompanen van het koper. Samen met de fantastisch trommelende de Groot en Gaia produceerde hij een keur aan fijne, funky grooves voor de dansvloer, die gaandeweg het optreden dan ook steeds voller werd.

Het ‘verplichte’ potje public participation bleek enige hilarische momenten op te leveren, toen de dansende meute vooraan van links naar rechts bewoog en daarbij een ‘dwaalgast’ dreigde op te slokken. Intussen stond heel Windkracht 13 te swingen en steeg de temperatuur tot tropische hoogten. Het enthousiaste publiek liet zich lekker gaan en het kostte nauwelijks moeite om een toegift af te dwingen, want de heren van het BBE hadden net zo veel plezier als zij. Een passender afscheid hadden Els en Leo zich niet kunnen wensen.

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Fred Geldermans