RECENSIE “THE GHOST, THE KING & I”

Zaterdag 18 januari 2014; Windkracht 13

foto: The Ghost, the King & I

The Ghost, the King & I

Voor een met zo’n zeventig bezoekers lekker gevulde Windkracht 13 kon “The Ghost, The King & I” zich eindelijk echt bewijzen als het excellent musicerende gezelschap, dat het is. Vier jaar geleden immers gingen de heren ‘strijdend’ ten onder in een steeds maar aanzwellende kakofonie van uitgelaten mensen, die na twee al dan niet ‘volgevreten’ kerstdagen er op uit wilden. Dat was hard werken, maar hoe hoog de volumeknop ook opengedraaid werd, het was vergeefs. Tijdens de opening van het jazzjaar van stichting Nieuw & Diep op deze 18e januari waren de omstandigheden een stuk beter. Het publiek ging er echt voor zitten om ‘de teruggekeerde Koning’ passend te ontvangen.

foto: The Ghost, the King & I

The Ghost, the King & I

Deze Koning – oud stadgenoot en jazzgitarist Vincent – bediende zijn fans meteen met een flitsend snelle ritmepartij en dito solo’s in een uitgelaten versie van “On The Street Where You Live” uit de musical “My Fair Lady”. Het trio was direct op dreef in een bijna ‘gipsyachtige’ swing. Het geluid was uitstekend, heerlijk transparant zonder drums en de instrumenten waren prima in balans. Vincent maakte indruk met het hoge niveau van zijn spel. Hij toonde aan, dat er nog steeds groei in zit. Hij zat ogenschijnlijk goed in zijn vel en straalde veel spelplezier uit. En dat in razend knappe en technisch moeilijk uitvoerbare muziek, die dit trio maakt. Er zijn er niet veel meer die in de stijl van het befaamde Oscar Peterson Trio opereren en deze verder uitbouwen. Dat komt allemaal op het conto van pianist Rob van Bavel. Vrijwel alle stukken zijn van zijn hand of zijn bewerkingen van klassieke thema’s van Bach, Ravel en Debussy. Al in het tweede stuk trakteerde de heren het publiek op een geweldige improvisatie rond een variatie van de barokgrootmeester. Met een mooie gestructureerde opbouw, waarin alle drie solistisch bijdroegen bereikten ze grote hoogten in een ‘bebachiaanse’ apotheose in een moordend tempo, waarbij de heren op hun tenen langs de rand van de afgrond snelden…….om tenslotte hijgend, maar voldaan aan te komen. Superieur!

foto: The Ghost, the King & I

The Ghost, the King & I

Heel mooi was het aan Koning’s dochter opgedragen “Voor Doris”, met een schitterend solo gespeeld gitaarintro van de Helderse meester. Bassist Frans van Geest is de verbindende schakel met zijn altijd soepele steady swing. Het is het sonore cement tussen prachtig ineen vloeiende piano- en gitaarakkoorden. ‘Weven’, zo noemt Rolling Stone Keith Richards dat als het om zijn en Ron Woods gitaarpartijen gaat. Weven, inderdaad. Bij snelle passages en solo’s liet van Geest zijn bas lekker ‘slappen’, met ritmisch getik als gevolg om met groot gemak vlak daarna zijn snaren subtiel aan te strijken. Maar de grootste revelatie is Rob van Bavel. Zijn klassieke scholing en voorliefde klinken steeds door in zijn spel. Hij speelt licht en maakt voortdurend kleine geluidsschilderingen, miniatuurtjes, waarin hij simpele thema’s uitbouwt, aanvult tot grotere statements in volle akkoorden. En steeds weer hoor je ook de blues. De vleugel klonk zelden zo goed als deze avond. Hij sprankelde. Zelf houd ik meer van drums en saxofoons, maar deze “The Ghost, The King & I” hield me vanaf de eerste maat op het puntje van de stoel. Het is dan ook een genot om een band te zien en te horen spelen, die al een aantal jaren op elkaar ingespeeld is. Dan pas kun je zo’n griezelig hoog niveau van samenspelen bereiken. Binnenkort gaan ze op tournee door Groot Brittannië. Het kan niet anders of ze krijgen daar net zo’n warm onthaal als in Den Helder, waar het publiek de heren bedankte met een staande ovatie. En dat gebeurt toch niet al te vaak. “The Best Jazz Up North” staat er in het logo van Nieuw & Diep. Dat was deze avond beslist waar.

Gerard Hoekmeijer

The Ghost, The King & I

zaterdag 18 januari 2014 | Windkracht 13

De Geest, De Koning en Ik” hebben al eens eerder in WK 13 gespeeld. Op 27 december 2009 speelden ze op ‘derde kerstdag’ ’s middags in een stampvolle Windkracht 13. Maar het was zo druk en het publiek was zo uitgelaten aan het ‘socializen’, dat de subtiele klanken van dit trio nauwelijks boven het rumoer uit kwamen. Toen al wisten we dat deze muziek een nieuwe kans zou moeten krijgen voor een luisterend publiek.

foto: The Ghost, the King and I

The Ghost, the King and I

Dit drumloze piano trio speelt muziek in de stijl van het legendarische Oscar Peterson Trio en in dito bezetting. De ‘Ik’ is pianist Rob van Bavel, een verfijnd stilist, met een natuurlijke swing in de vingers. Hij is gelouterd door zijn samenwerking met grootheden als Woody Shaw, Johnny Griffin en Randy Brecker en gelauwerd met de “Wessel Ilcken

foto: Poster The Ghost, the King and I

Poster The Ghost, the King and I

Prijs”, een Edison en een prestigieuze Amerikaanse “Thelonius Monk Jazzpiano Award”. De King is uiteraard gitarist Vincent Koning en behoeft als oud stadgenoot haast geen introductie. Vincent behoort al jarenlang tot het nationale elitekorps van jazzgitaristen en heeft zich ontpopt als een veelzijdig solist en begeleider. Hij is geen vernieuwer en beweegt zich in het ‘klassieke’ jazzgitaar idioom belichaamd door grootheden als Wes Montgommery en Kenny Burrell. De Ghost is bassist Frans van Geest, die als geen ander een subtiel dwingende en organische swing produceert, waarop het fijn soleren is. In “The Ghost The King & I” krijgen deze musici alle ruimte om hun talent om virtuoos te soleren te etaleren.

Rob van Bavel heeft zijn liefde voor zowel klassieke als jazzmuziek uitgewerkt in fijn swingende bewerkingen van werk van Claude Debussy en preludes van George Gershwin, vernieuwende ‘klassieke’ componisten, die in het begin van de twintigste eeuw al een ‘open oor’ hadden voor de toen ontluikende zwarte kunstvorm, die we nu als jazz kennen. Het concert van “The Ghost The King & I” is een must voor de liefhebbers van subtiliteit en swing.

THE GHOST THE KING & I | zaterdag 18 januari 2014 | Windkracht 13 | entree: € 10; <23jr: € 5

RECENSIE “WINDKRACHT 7”

Zaterdag 26 oktober 2013; Windkracht 13

foto: Windkracht 7Windkracht 7 in Windkracht 13……..tja, grappig. ’t Zal wel toeval zijn dat het binnenkort gaat stormen. Het muziekgezelschap dat onder deze naam speelt bestaat uit zes jonge gasten en één jonge dame. Ze spelen louter eigen werk en hopen hiermee iets te betekenen in een wereld van vluchtige indrukken. Welnu, dat is ze gelukt, wat mij betreft. Sterker nog, het was een muzikale topavond in Windkracht 13. Het was zo’n avond, waarvan je na een paar noten al weet, dat je getuige zal zijn van iets bijzonders. Het begon al direct met de klank waarmee de 4-koppige blazerssectie onze gehoorgangen streelde. De basklarinet! Bespeeld door Tini (Katherine) Thomsen. Wat een sound…….bruin, knorrend……..het klonk zoals op turf gestookte en op eikenhout gefuste

foto: Tini THomsenIerse whiskey smaakt. Later werd ons door bandleider en componist Floris van der Vlucht verteld dat deze muzikante , die ook composities aanlevert, vooral geïnspireerd wordt door theeblaadjes, die op grote Nepalese hoogten groeien. Samen met de hoorn van Morris Kliphuis, de flügelhorn van Robert Scherpenisse en de sopraansax van van der Vlucht was zij verantwoordelijk voor een werkelijk hemels klinkende harmonie van koper en riet.

Met het koper en het riet weerklonk er soms klassieke kamermuziek, maar als de ritmesectie invalt………….Mark Haanstra, die zijn vingers als een ballerina over de ranke hals van zijn Fender jazzbas(gitaar) liet gaan… licht, speels en toch dwingend zoals een bas betaamt. Drummer Jamie Peet speelde pas voor de tweede keer mee als vervanger van de afgehaakte Joost Leibaart. Wat is het een genot om die knaap te zien spelen. Joost werd niet gemist! Jamie Peet is er eentje van de ‘buitencategorie’. Foto: Jamie PeetEen beetje vergelijkbaar met Owen Hart Jr. Maar helemaal puur zichzelf met zijn basale kitje met een minikick and snare. Martijn Vink? Noem me een paar topdrummers, maar onthoud deze naam: Jamie Peet! En dan Reinier Baas: aanstormend gitaartalent, wat heet! Zo waren we getuige van een waar ‘powertrio’, waar de toenmalige Creams en aanverwanten nog een puntje aan hadden kunnen zuigen. En dan niet qua geluidsvolume, maar puur als energiebron van spannende en funky grooves.

Windkracht 7 omschrijft zijn muziek als filmisch en daarmee slaat hij de plank niet mis. Het zijn mooie thema’s , die zich snel laten koesteren. Maar in elk stuk ontwikkelt zich een spannende zoektocht naar de ontlading. Soms zweren basklarinet, hoorn en basgitaar samen in een complot tegen de rest, dan weer haken zij loyaal aan bij de andere blazers. Voor het eerst in mijn leven hoorde ik geweldige solo’s op de hoorn. Wat een prachtig breed geluid en wat een power van Morris Kliphuis. Tini Thomsen deed daar niet voor onder op die lange houten pijp met zijn metalen krullen en kleppen: zo’n basklarinet gromt als een eikenboom, die gerooid dreigt te worden en knispert als……inderdaad Nepalese theeblaadjes. Ook Scherpenisse en van der Vlucht deden de nodige solistische duiten in de zak, de eerste zowel op flügelhorn en trompet, de laatste maakte vooral ook indruk met een prachtig vloeiende , lyrische impressie op de altsaxofoon. Verbluffend waren de solo’s van Reinier Baas. Zo jong nog en dan al zo overtuigend je verhaal vertellen!foto: Windkracht 7

Windkracht 7 bestaat uit louter topinstrumentalisten, dat moge duidelijk zijn, maar het is vooral de som der delen die dit ook een topformatie laat zijn. Ze gaan komende week de studio in voor de opname van hun eerste album en als ze zo spelen als gisteren in Windkracht 13, kan het niet anders dan een geweldige plaat zijn. De songs zijn behoorlijk foto: Reinier Baastoegankelijk, knap gearrangeerd en soms complex geconstrueerd. Maar een welwillend oor kan er van alles in ontdekken: ik hoorde Soft Machine, surfdeuntjes, Kurt Weil geschmier, Chicago Transit Autority(!) en ik hoorde iemand zelfs Nirvana noemen………. Ik had het net over een ‘power trio’, maar destijds – eind jaren zestig – kwam ook het begrip ‘supergroep’ in zwang. Welnu, ook nu anno domini 2013 bestaan er nog supergroepen. Windkracht 13 is er een! De kleine vijftig bezoekers in Windkracht 13 waren daar getuige van……inderdaad, the happy few….

Gerard Hoekmeijer

Foto’s: Fred Geldermans

Zaterdag 26 oktober: “Windkracht 7”

Hoe het kan weten wij ook niet, maar het is toch echt waar: zaterdag 26 oktober speelt de kakelverse formatie “Windkracht 7” in Windkracht 13. Het moet dan zeker gaan stormen! Windkracht 7 is een septet met een bezetting van aanstormende jonge talenten, die nu al tot de top gerekend worden: de jeugdige Rotterdamse gitarist Reinier Baas speelt nu al een hoofdrol in de vaderlandse jazzscene. Zo zal hij volgend jaar hier ook spelen met zijn eigen band, het werkelijk adembenemende  “The More Socially Relevant Music Ensemble”.

foto: Windkracht 7

Windkracht 7

Het bijzondere van WK 7 is de vierkoppige blazerssectie met Morris Kliphuis op hoorn, Katharina Thompson op basklarinet, Robert Scherpenisse op flügelhorn en Floris van der Vlugt op sopraansax, tevens componist van de meeste eigen composities.  Dit in de jazz unieke  amalgaam van koper levert kippenvelopwekkende harmonieën op. Zij worden ritmisch bij de hand genomen en opgejut door een ware ‘killer’ ritme sectie, gevormd door Mark Haanstra en Joost Leibaart op respectievelijk basgitaar en slagwerk. De originele muziek van WK 7 wordt door hen omschreven als ‘toegankelijk, filmisch en expressief’. N&D garandeert de liefhebbers een onvergetelijke muzikale ervaring!

Windkracht 7: zaterdag 26 oktober 2013 | Windkracht 13 | DJ: Mr Rigter: 20.30u | aanvang: 21.30 u | entree: €10,-