JASPER VAN ‘T HOF 1/4 TET

Amke Photography

Jazzgenootschap Nieuw & Diep presenteert op 31 maart 2019 vol trots de winnaar van de Boy Edgar Prijs 2018, Jasper van ’t Hof, die met zijn ¼ Tet een bijzonder optreden zal verzorgen in Windkracht 13.

Pianist Jasper van ’t Hof (Enschede, 1947) is vooral populair in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk, waar hij al decennialang voor volle zalen optreedt. Van ’t Hof is nog een echte autodidact, wat zeldzaam is tegenwoordig. Hij heeft het pianospelen zichzelf aangeleerd en maakte al vroeg in de jaren zeventig van de vorige eeuw naam als bespeler van elektrische piano’s en synthesizers in de toen zeer populaire jazzrock. Hij wordt hierbij gezien als de architect van een meer Europese vorm van elektrische jazz, die zich van de Amerikaanse fusion onderscheidde door meer nadruk op muzikaal avontuur en minder op virtuositeit alleen. Daaraan heeft hij ook zijn bijnaam te danken: de Europese Joe Zawinul (die trouwens een Oostenrijker was). Hij richtte met drummer Pierre Courbois ‘Association P.C.’ op die jarenlang veel gevraagd was in heel Europa. Hij speelde met vele internationale jazzgrootheden als Archie Shepp, Charly Mariano, Bob Malach en Ernie Watts. In 1974 vormde hij met de Amerikaanse saxofonist Charly Mariano en de Belgische gitaargrootmeester Philip Catherine de succesvolle jazzrockband ‘Pork Pie’.

In de jaren tachtig ging hij naar Afrika op zoek naar nieuwe muzikale wegen en ontdekte daar de nu wereldvermaarde zangeres Angelique Kidjo, waarmee hij de wereldband ‘Pili Pili’ stichtte, dat een instituut werd voor de wereldmuziek. ‘Pili Pili’ is nog steeds zeer populair, vooral in Duitsland en Frankrijk. Jasper van ’t Hof beheerst een heel breed muzikaal spectrum: bebop, freejazz, groovejazz, jazzrock, fusion en pop.

Zijn huidige ‘¼ Tet’ bestaat naast hemzelf op piano uit Dick de Graaf (tenorsax), Stefan Lievestro (contrabas) en Jamie Peet (drums). Allemaal top krachten op hun instrument. Met dit kwartet maakte hij in 2016 het sterke album ‘No Hard Shoulder’. Een goede reden voor een tournee in Nederland. Jasper van ’t Hof kan gerekend worden tot de absolute top van de Europese jazz en is een vernieuwer pur sang: altijd op zoek naar nieuwe muzikale uitdagingen. Hij bracht niet minder dan 78 albums uit en schreef ruim 500 composities en het is dan ook niet meer dan terecht dat hij nu de Boy Edgar Prijs heeft gekregen.

Het is de eerste keer dat deze ‘pianoreus’ in Den Helder voor het voetlicht treedt. Dit concert is dan ook een must voor de muzikale fijnproever!

Zondag 31 maart 2019 I Windkracht 13 I Aanvang 15:00 uur I Zaal open 14:00 uur I Entree € 15 I Voorverkoop bij WK 13 € 12:50 I Jongeren tot 23jr € 10

RESERVEER KAARTEN

RECENSIE “RAMON VALLE TRIO”

Vrijdag 11 april 2014; Windkracht 13

Het was op een paar dagen na precies acht jaar geleden, dat de Cubaanse jazzpianist Ramón Valle en zijn trio voor het eerst in Den Helder optraden en het aanwezige publiek verwarmden met een geweldig concert. Toen kwam hij met de Amerikaanse drummer Owen Hart Jr., die hier al behoorlijke faam had verworven met het onvergetelijke Jarmo Hoogendijk/Ben van den Dungen Quintet. Hart droeg in niet geringe mate bij aan de spannende en dynamische muziek van het trio. Acht jaar later kon het ruim zestig koppen tellende publiek het trio zien en horen met haar nieuwe man achter de kit, een jonge Hollandse slungel ‘met hoog water’, luisterend naar de naam Jamie Peet. Na dik twee uur fascinerende, spannende en ontroerende muziek, liet dit nieuwe Ramón Valle Trio het publiek ademloos achter. Ik doe nooit aan ‘sterren uitdelen’, maar dit was zonder meer een ‘vijf sterren concert’!

Foto: Ramon Valle Trio

Ramon Valle Trio

En dit, terwijl de pianoliefhebbers onder Helderse publiek dit seizoen toch al aardig verwend waren met het spel van klavierleeuwen als Rob van Bavel(The Ghost The King & I) en Enrico Rodrigues(Benjamin Herman Quartet). Maar dit trio onder de bezielende leiding van de kleine aimabele man uit Havanna – pianist en componist Ramón Valle – overtrof vooralsnog alles en iedereen! Wat maakt dan het verschil? Het verschil tussen een gewoon goed optreden en dit? Urgentie! Elke noot, elke klap, elke stilte, alles was noodzakelijk, urgent. Dat maakt het verschil. Valle’s touché is krachtig, vloeiend, dynamisch, helder. Zijn spel kan het best omschreven worden in een beeldende kunstterm: ‘de klare lijn’. Zijn improvisaties zijn avontuurlijk en toch lijken de noten op een logische manier op hun plaats te vallen en altijd is er melodie.

Foto: Omar Rodrigues Calvo

Omar Rodrigues Calvo

Een belangrijke rol is er weggelegd voor bassist Omar Rodrigues Calvo, die al direct in het eerste stuk zijn troeven blootgaf met een imponerende solo: basnoten, die als zuilen uit de grond omhoog schoten, zingend tot in de nok van het bouwwerk. Ook in zijn ondersteunende rol fungeerden zijn robuuste basspel als solide onderlaag, waarop het fijn soleren is voor de anderen. In een pianotrio als dit is de bassist tevens de intermediair, de ‘verbindings officier’ tussen piano en slagwerk. Daar mag bij dit trio niet te licht over worden gedacht, want hoewel de muziek heel toegankelijk is, gebeurt er onder ‘het oppervlak’ van alles, dat muziek zo mooi kan maken. Complexe ritmes in vaak oneven maatsoorten. Er was een fantastische compositie in 7/4 maat met een sterk Latijns Amerikaanse rumba-achtige sfeer, door Valle neergezet met krachtige volle akkoorden, een volop stuwende contrabas en een tot grote hoogten opgejaagde Jamie Peet, die de uitdaging met graagte aannam en de muzikale degenstoten van Valle pareerde met geweldig geplaatste fills en breaks. Há! Deze Hollandse boy laat zich niet door deze Cuban Cabalero’s te grazen nemen. Valle liet zijn pianocharges gepaard gaan met Spaanse vreugdekreten, terwijl hij danste achter zijn klavier: het spelplezier spatte er van af!

Foto: Ramon Valle Trio

Ramon Valle Trio

Valle spreekt nog steeds gebrekkig Engels, hetgeen hij afwisselt met Spaans en nog gebrekkiger Nederlands, waardoor zijn aankondigingen wel aan charme winnen, maar meestal niet begrepen worden. Het zij hem vergeven, want zijn spel maakt alles duidelijk. Zo begreep ik dat hij eerst de muziek concipieert en daarna deze tracht te duiden om er daarna een titel aan te geven. Dat sloeg op zijn compositie “Levitando”, dat na een korte openingsschets op de piano een heerlijke groove opleverde, die steeds meer gloeide van intensiteit en uitmondde in een ingetogen solo piano intermezzo, waarin Valle met fraaie impressionistische vegen Windkracht 13 windstil kreeg en het publiek langzaam liet wegdoezelen……….tot de kleine maestro zich van boven zijn klavier oprichtte en Jamie Peet het signaal gaf voor actie: bang! Daarna volgde één van de vele hoogtepunten van de avond: in de hervatte groove van “Levitando”. Terwijl Valle en Calvo ‘bleven hangen’ in een steeds herhaald basisthema, gaven zij Jamie Peet de mogelijkheid te laten zien waartoe hij in staat is achter de kit. Een ongeëvenaarde drumpartij was het gevolg. Met Jamie Peet is een nieuwe drumheld opgestaan. Hou hem in de gaten! Naast de eigen composities kregen ook een paar covers een fraaie uitvoering: een prachtige versie van “All The Things You Are” en een ontroerend mooie uitvoering van Leonard Cohen’s “Hallelua”. Deze laatste song is met het oog op Pasen een mooie seculier alternatief voor de “Matthäus Passion” van J.S. Bach. Hilariteit was er bij de introductie van de ‘papagaai in de kippenren’ en in de zeer verdiende toegift “My Little Prince” een fenomenale bassolo van Calvo……

Dit was zo’n avond, die men niet gauw vergeet.

Gerard Hoekmeijer