Recensie Broken Brass

Broken Brass in Jazzclub Nieuw&Diep
Broken Brass in Jazzclub Nieuw & Diep

Zondag 19 september I Broken Brass in Jazzclub Nieuw & Diep I 90 bezoekers

Een mooie nazomer dag in september – bijna herfst! Maar meer nog een nieuw begin na 1½  jaar virale obsessies, waarbij het sociale en culturele leven op een laag pitje stonden: een nieuwe lente! Dan is Broken Brass het perfecte medicijn, de ultieme panacee. Broken Brass, een negenkoppig gezelschap jongeheren zagen zich – wellicht tot hun schrik – op deze zondagmiddag geconfronteerd met een zaal met veel grijs, die ook nog volgens het heersende coronaprotocol verzegeld zaten op hun stoeltjes met bijzettafel. Slechts de vaasjes met narcissen ontbraken. Maar, hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, de heren slaagden in hun missie om ‘leven in de brouwerij’ te brengen. Het geluidsvolume had een vroegtijdige leegloop kunnen veroorzaken, maar tot mijn verbazing bleven de ‘Boomers’ (waaronder ondergetekende) allemaal zitten. Sterker nog, na enige tijd overstemden de krakende botten en kreunende pezen van de uit hun zitje oprijzende senioren, die hun heupen onbedwingbaar lieten ontwaken, zelfs de diep laag pompende sousafoon en het schetterend koper! Wat muziek zoal vermag.

Broken Brass Sousafoon

Broken Brass had al eerder in Den Helder gespeeld, het was het laatste concert in Galerie Windkracht 13 in december 2019 en had toen de tent helemaal op zijn kop gezet. Het was een droevig moment – een afscheid – maar tevens een feest. En dat is nou net wat deze muziek bij mensen teweeg kan brengen. Muziek voor bruiloften en uitvaarten. Denk aan het Helderse Fanfarekorps (bestaat dat nog?), met Hennie Abbenes op tamboerijn, maar dan ‘on speed’ of zo u wilt wat meer gereformeerd, na het nuttigen van een flink aantal glaasjes jonge jenever. Twee trompetten, drie trombones, één altsaxofoon, trommels en sousafoon – wat wil een mens nog meer? Nou. Lekkere funky grooves bijvoorbeeld. Check! Een zanger met een strot, tevens trombonist. Check! Een rapper annex percussionist, Check! En bovenal korte liedjes, met een hook en een twist, allemaal de heupen stimulerend. Há, wat speelt die Nic Feenstra een lekker schmierend romige altsaxsolo. Há, wat ronkt die sousafoon lekker ranzig en zo laag! En wat scheuren die schuivende trombones onbeschaamd door alles heen en schetteren de trompettekens vuig langs het zwerk. Ja, zo lust ik er nog wel een paar.

Broken Brass Zanger

Je zou in de ongedwongen feestvreugde bijna vergeten dat de heren ook nog superstrak spelen. Geen bladmuziek te bekennen, maar gewoon fraai gearrangeerde koperchorussen spelen, die dankzij de uitstekende geluidstechniek prima in balans waren. Zo kon je de in dit geweld toch wat iele altsax heel goed horen, zoals in de solo met wah-wah effect. In de tweede set werd alles met nog meer enthousiasme ingezet.

Broken Brass drummer

Het koper klonk krachtig en fantastisch, de drummer speelde een heel fijne solo, opgehitst door het meelevende publiek. Jamaica werd ook nog aangedaan met een fijne uptempo ska. Lekker hoor, maar de finale bracht ons toch weer in New Orleans, de bakermat van het genre. En dat nog wel met een gospelsong. Een gospelsong – gezongen door alle zes blazers – over de dood. It was a fine morning when I went to heaven. Kijk, zo kan het dus ook: vrolijk het aardse inwisselen voor het ondermaanse. Je krijgt er zowaar zin in! Pure soul is het en als het koper verder blaast, heerlijk aanstekelijk. De uitvaartmuziek top tien ziet er zo toch heel anders uit. Weg met My Way (Lee Towers), weg met Waarheen Waarvoor (Mieke Telkamp).

Broken Brass flikte het weer, zeker toen ze blazend, pompend en trommelend – tot algemeen genoegen – in polonaise de zaal in marcheerden.          

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Fred Geldermans

Broken Brass

De kaartverkoop voor ons volgende concert van Broken Brass op 19 september is begonnen!

Dit concert vindt plaats in de tot Jazzclub Nieuw & Diep omgebouwde Stadshal van Theater De Kampanje in Clubsetting. Koop een kaartje via de website van De Kampanje.

Vanaf nu werken wij met een coronatoegangsbewijs. Dit is vanuit het RIVM verplicht voor iedereen van 13 jaar of ouder in ruimtes waar meer dan 75 personen bijeen zijn. U toont bij de entree (naast uw toegangskaartje) uw coronatoegangsbewijs. Bij gebruik van deze coronatoegangsbewijzen wordt de 1,5 meter afstand tussen het publiek in de zaal losgelaten. In onze JazzClub is er de mogelijkheid om, indien gewenst wél de 1,5 meter afstand te bewaren. Wij vertrouwen erop dat ons publiek zich verantwoordelijk gedraagt.

Recensie Kafka on the Shore

Ikarai x Sanne Rambags x V&J in Jazzclub Nieuw&Diep Den Helder

Zondag 27 juni 2021 I Ikarai x Sanne Rambags x V&J I 70 bezoekers

Na negen maanden muzikale onthouding was het eindelijk zover: een optreden van echte muzikanten, mensen van vlees en bloed, die echte instrumenten bespelen. Dat gevoel had uw recensent tenminste en waarschijnlijk ook het publiek dat aanwezig was. Niet een ‘overweldigende’ opkomst, want er konden met gemak nog mensen bij. Maar ja, het was een mooie zomerse zondagmiddag, wat ook heel bijzonder is in dit rare jaar. En Mathieu en Max beconcurreerden ons ook nog. Toch was het prima toeven in de grote ‘stadshal’, dat met kleine zitjes toch enige intimiteit wist te creëren.

En zo konden we getuige zijn van een ‘nieuwe vorm van concertbeleving’, zoals Ikarai dit in haar promotie voorstelt. Echt veel nieuws kon ik echter niet ontdekken, er bestaat immers al een heel oude traditie van muziektheater, van opera en operette, van music hall en musical, van cabaret, vaudeville en Brecht. Anno 2021 wordt er niet meer met gordijnen en decorstukken gewisseld, maar is er een VJ van dienst, die op het podium, staande achter een keukentafel met laptop zijn taken waarneemt. ‘Visualist’ Bas ten Berge kweet zich naar behoren van zijn taak en had een belangrijk aandeel in het theatrale aspect van deze voorstelling, die was geïnspireerd en gebaseerd op de roman Kafka On The Shore van de Japanse verteller Haruki Murakami. De teksten van deze voorstelling – het libretto zo u wilt – zijn van de hand van Frank Sierra.                                                      

Het stuk opende met morseseinen, voortgebracht op een ouderwetse typemachine, zo een waar je nog lekker hard op moest rammen! Op het grote beeldscherm boven het podium zagen we de Engelse tekst verschijnen, terwijl slagwerker Jeroen Batterink (mooie naam voor een drummer!) het morsige staccato ritme van de schrijver overnam. Contrabas en piano gingen mee en ook de strijkers vallen in. Steeds weer nieuwe tekstregels verschijnen en de musici laten zich hierdoor meeslepen in een behoorlijk abstracte, en op het eerste gehoor tamelijk vormeloze ouverture. Bassist en muzikaal leider Camiel Jansen vervolgt met een korte introductie van het verhaal, waaruit we kunnen opmaken dat het verhaal vooral draait om de verhouding van de protagonist tot zijn moeder en later steeds meer tot andere vrouwen in zijn leven, waarbij de vrouwelijke personages langzaam in elkaar overvloeien Althans dat maakte ik eruit op (Ik heb het boek niet gelezen, dat u het weet). Enfin, toch weer Freud en Oedipus, lijkt me. Jansen leidde hierna met zijn bas een volgende instrumentale passage in, die helaas ook melodiearm bleef en ook in ritmisch opzicht mij niet kon bekoren.

Hierna werd zangeres Sanne Rambags door de bandleider geïntroduceerd, hetgeen mij bij voorbaat een welkome aanwinst leek te zijn. Zij begon met het zingen van frasen tekst in het Engels, die overgingen in woordeloze klankreeksen, waarbij zij al meteen liet horen welke kwaliteiten haar zang heeft. Zij bleek over een prachtig heldere sopraan te beschikken, die tot in alle registers vast en zuiver bleek te zijn. Zij is meer dan een zangeres, een stemacrobate. Dat kwam vooral tot uiting in haar expressie van de vele behoorlijk krolse katers, die de verbeelding van Murakami vullen. Terwijl op het scherm boven haar vele katten uit de hemel vielen en weer opstegen, krolde en kroelde Rambags zich op indrukwekkende wijze omhoog, in onnavolgbare toonladders, die moeiteloos bestegen werden en afgedaald, uiteindelijk leidend tot een climax op duizelingwekkende hoogte, waarbij haar stem fraai ‘gedubbeld’ werd door de altviool van Yanna Pelser. Of het een hoge C was of een hoge E – ik beschik niet over een absoluut oor – laat ik in het midden, maar ze hield hem ijzingwekkend lang aan. Bijzonder ook dat het nergens schril klonk, zoals bij echte katten. Erg knap. Misschien had haar frisse duik in de Noordzee, bij het Huisduinerstrand die ochtend, daaraan bijgedragen? Dit was in mijn oren het hoogtepunt van de voorstelling. Ikarai varieerde nog als bassist Camiel Jansen zijn mandoline inzette bij een aantal stukken, waarbij in een 6/8 countryachtig walsje iets van een song het dichtst benaderd werd. Op een prima pianosolo van Julian Schneemann na, kregen ook de musici niet veel ruimte tot expressie, zodat het eventuele jazzgehalte van de voorstelling heel klein was. Wel is het altijd weer mooi als de strijkers – Tessel Hersbach op viool, Yanna Pelser (altviool) en Bence Huszar (cello) op sommige momenten overgaan tot pizzicato spel. Toch viel mij het muzikale deel mij tegen. Deze voorstelling moet het echt hebben van de bijdrage van Sanne Rambags en de visuals van Bas ten Berge, die ons overigens meer door donkere bossen en Kubricksiaanse zwarte gaten leidde, dan naar een strand, laat staan naar Kafka.


Terwijl uw recensent zich vandaag ontpopt als een ware zuurpruim, bleek het Helderse publiek Ikarai in het hart gesloten te hebben.             

Tekst Gerard Hoekmeijer

Ben van den Dungen Quartet

Zondag 18 oktober 2020 I Stadshal – De Kampanje I John Coltrane Project

In verband met de aangescherpte regels om het Coronavirus in te dammen vragen wij onze bezoekers om 1,5 meter afstand te houden, een mondkapje te dragen bij binnenkomst, de handen te desinfecteren, een drankje te halen en vervolgens een plek te zoeken.

Ben van den Dungen

Jazzgenootschap Nieuw & Diep presenteert op zondag 18 oktober a.s. een Tribute to John Coltrane door het Ben van den Dungen Quartet in Jazz Club Nieuw & Diep in Theater De Kampanje. Dit is het tweede concert na de coronale lockdown. Met het succesvolle optreden van Boost! op 20 september jl. bleek Jazz Club N&D in Theater De Kampanje geheel coronaproof te zijn. Er is veel ruimte om in een sfeervolle zaal optimaal te genieten van de muziek. 

John Coltrane (1926-1966) wordt alom gezien als een van de allergrootste jazzmusici aller tijden, wiens invloed zelfs steeds groter lijkt te worden. Deze tenor- en sopraansaxofonist geldt als een vernieuwer pur sang, die steeds nieuwe muzikale wegen insloeg. Zo was hij een der eersten die oosterse invloeden integreerde in de moderne jazz, maar hij scoorde ook een hit met zijn magistrale vertolking van My Favourite Things uit de musical (en film) The Sound Of Music. Coltrane bracht als geen ander de spiritualiteit terug in de jazz.

Ben van den Dungen is als weinig andere Nederlandse saxofonisten geknipt voor een doorleefde hommage aan ‘Trane’, zoals deze door zijn fans, waar ook ter wereld, eerbiedig en liefdevol wordt genoemd. Hij speelt professioneel vanaf 1982 en gaf ruim 5000 concerten in zo’n zeventig landen. Hij studeerde in 1988 cum laude af bij het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en studeerde verder in New York, Cuba, Colombia en India. Samen met de uit Den Helder afkomstige trompettist Jarmo Hoogendijk vormde hij vanaf 1983 een illuster duo in de jazz, eerst in de fameuze Latin jazzformatie Nueva Manteca en hun eigen Jarmo Hoogendijk/Ben van den Dungen Quintet, waarmee ze wereldwijd grote successen boekten. Als componist heeft van den Dungen meer dan 80 composities op zijn naam staan en hij speelde met een keur van internationale grootheden.

Het ‘Tribute to John Coltrane’ blijkt een groot succes te zijn en er zijn al meer dan veertig uitvoeringen geboekt, hetgeen tegenwoordig ongekend is in de jazz. Het is een overtuigend bewijs dat er nog steeds een grote behoefte is aan de muziek van ‘Trane’, misschien wel meer dan ooit.

Het Ben van den Dungen Quartet bestaat naast de naamgever op sopraan- en tenorsax uit de Spaanse pianist Miguel Rodriguez en de gelouterde ritmetandem Marius Beets op contrabas en Gijs Dijkhuizen op drums. Ze spelen geïnspireerde vertolkingen van Coltrane klassiekers als Wise One, Mr. Sims, Afro-Blue, Spiritual en een verkorte versie van diens magnum opus A Love Supreme.

Gezien het grote succes elders en het beperkte aantal zitplaatsen in Jazz Club Nieuw & Diep raden wij liefhebbers en belangstellenden aan om snel kaarten te kopen bij de Kampanje.

A Tribute To John Coltrane door het Ben van den Dungen Quartet I Zondag 18 oktober I Aanvang 15.00 uur I Zaal open 14.30 uur I Kaarten € 15 verkrijgbaar bij De Kampanje.

Heeft u op de dag van het concert ziekteverschijnselen dan kunt u de kaarten kosteloos annuleren!

Recensie Boost!

Zondag 20 september 2020 I Jazz Club Nieuw&Diep

Mostert Hol en Kooger zijn Boost!
Jerôme Hol, Erik Kooger en Rob Mostert zijn Boost!

Het virus is er niet mee overwonnen, maar bij het publiek leek het samenkomen voor een eerste concert in ruim een half jaar, toch een beetje aan te voelen als een eerste stap op weg naar een nieuw begin, zonder vervelende covidiote mores. Op 2 februari jl. hadden de laatste akkoorden weerklonken van Jasper van ’t Hof, toen nog in de KeyKeg zaal. Onder het Coronaregime zijn concerten van N&D alleen mogelijk in de grotere middenzaal – ooit Stadshal en zelfs Kathedraal genoemd. Hier kunnen ruim 100 bezoekers op de vereiste afstand rond tafels worden verspreid en dat is precies groot genoeg voor de verzamelde jazzcats uit Den Helder en ommelanden. Voor velen was dit een weerzien met elkaar en een eerste liveoptreden in lange tijd en er heerste een bijna tastbare hunkering naar meer.

Jazzcafé Nieuw & Diep in Stadshal – Theater de Kampanje Den Helder

Het kakelverse trio Mostert, Hol en Kooger opende een nieuw muzikaal seizoen – een soort wedergeboorte – onder de naam Boost! In het voorafgaande persbericht werd er gerept over een ‘gemeen groovend orgeltrio’, uit de school van de souljazz, maar daar bleek weinig van te kloppen, al groovden de heren bij vlagen zeker behoorlijk gemeen. Organist Rob Mostert lichtte hun ware bedoelingen al in het begin toe: ‘..het is rock uit de jaren zeventig, die ons vooral inspireert, progressive rock, denk aan John Lord en Keith Emmerson….’. Ook werd er nog gerefereerd aan de 50ste sterfdag van gitaarlegende Jimi Hendrix, een grote inspiratiebron voor gitarist Jerôme Hol. Aha, progrock dus! Een sinds de punkexplosie van ‘77 veelal verguisde muziekstijl. Maar het is 2020 en ‘prog’ mag weer, zelfs bij een jazzclub. Het publiek maalde er niet om en ging er nog maar eens goed voor zitten. Al vanaf het eerste stuk was het inderdaad pure ‘prog’ wat de klok sloeg met gitaarriffs en diepe – middenrif beroerende – bassen uit de Moog synthesizer. Gelaagde, aanzwellende akkoorden uit het toch altijd weer imposante ‘koningsorgel’ van Hammond – de B3 – vulden de kathedraal tot in de nok van het schip.

Jerôme Hol trok meteen flink van leer met imposante solopartijen, waarbij vaak het wah-wah pedaal werd ingetrapt. Ach ja, dat klonk weer heerlijk als vanouds. Want uw recensent is natuurlijk stiekem een oude progrocker. En ook van spacerock, want al in het tweede nummer belandden we in een psychedelische trip naar een nog niet ontdekt sterrenstelsel. Pink Floyd? Nee, een compositie van drummer Erik Kooger, die de ruimtevlucht heel knap verluchtte met zijn minimale kitje en een Tibetaans bekkentje. Zijn basedrum was ooit een buiktrommel van een Brabants fanfarekorps, dat ongetwijfeld vele carnavalsfeesten heeft opgefleurd. Het stuk was wel wat teleurstellend, want het leek aanvankelijk een lang sferisch intro te zijn naar een spannende ontknoping, die dus niet kwam. De titel was wel goed gekozen: Presence Of Absence

Alle drie brachten eigen songs in, die heel recent – tijdens de maanden van muzikale corona-onthouding – in de oefenruimte tot stand zijn gekomen. Rob Mostert vertelde ook hoe moeilijk dat nog is bij instrumentale composities: het bedenken van een titel. Zo had hij een stuk geschreven dat als werktitel had: Hester (kom je nog?), dat overigens lekker weg hapte met een fijne groove, virtuoos orgelwerk en gierende gitaarsolo’s van Hol, die Richie Blackmore met gemak naar de kroon stak. Die eerste set was al met al nog aardig gevarieerd met prima blues rock-jams en zowaar een stukje jazz: een gejaagde hardbopper, waarbij Mostert zijn blote voeten over de baspedalen deed flitsen en de hectische solo’s van orgel, gitaar en drums elkaar in razende vaart afwisselden.

Een van de hoogtepunten was het in de tweede set gespeelde One Moment In Time, niet de overbekende jazzstandard, maar een compositie van Jerôme Hol. Na een prachtig gedragen intro waarbij de beide Leslieboxen de Hammond lieten ronken als een opstijgende Boeing 747, ontbolsterde zich een fraai thema, messcherp door gitaar en orgel unisono gespeeld, uiteraard met fraaie solopartijen van Mostert en Hol. Op zo’n moment hoor je vooral Focus voorbijkomen, maar dan zonder gejodel van Thijs van Leer. Een andere compositie van Erik Kooger, Very Almost Commercial, liet weer een heel andere stijl horen, meer danceachtig, luchtig maar wel met vette moogbassen. Dat gaf een heel aardig resultaat met deze bezetting en houdt beslist een belofte in betreffende de muzikale ontwikkeling van Boost! Want dit trio zit meer in de buurt van bands als Orgelvreten en De Wolff dan van bijvoorbeeld The Preacher Men en Montis Goudsmit Directie. En zo was het een heel gevarieerd optreden van drie klasbakken, die ook heel veel plezier op het podium uitstraalden. Het publiek toonde haar waardering met de roep om meer. De toegift van Boost! was een fraaie Prince-cover Sometimes it snows in apri. Heel gepast en heel geraffineerd had Jerôme Hol hierin een passage van Jimi verstopt, 3rd Stone From The Sun (met dank aan bluesboy Peter).

Het was een fijn eerste concert, het bier smaakte goed en het was goed toeven in Jazz Club Nieuw & Diep in Theater De Kampanje.

Tekst Gerard Hoekmeijer / Foto’s Fred Geldermans