RECENSIE “THE GHOST, THE KING & I”

Zaterdag 18 januari 2014; Windkracht 13

foto: The Ghost, the King & I

The Ghost, the King & I

Voor een met zo’n zeventig bezoekers lekker gevulde Windkracht 13 kon “The Ghost, The King & I” zich eindelijk echt bewijzen als het excellent musicerende gezelschap, dat het is. Vier jaar geleden immers gingen de heren ‘strijdend’ ten onder in een steeds maar aanzwellende kakofonie van uitgelaten mensen, die na twee al dan niet ‘volgevreten’ kerstdagen er op uit wilden. Dat was hard werken, maar hoe hoog de volumeknop ook opengedraaid werd, het was vergeefs. Tijdens de opening van het jazzjaar van stichting Nieuw & Diep op deze 18e januari waren de omstandigheden een stuk beter. Het publiek ging er echt voor zitten om ‘de teruggekeerde Koning’ passend te ontvangen.

foto: The Ghost, the King & I

The Ghost, the King & I

Deze Koning – oud stadgenoot en jazzgitarist Vincent – bediende zijn fans meteen met een flitsend snelle ritmepartij en dito solo’s in een uitgelaten versie van “On The Street Where You Live” uit de musical “My Fair Lady”. Het trio was direct op dreef in een bijna ‘gipsyachtige’ swing. Het geluid was uitstekend, heerlijk transparant zonder drums en de instrumenten waren prima in balans. Vincent maakte indruk met het hoge niveau van zijn spel. Hij toonde aan, dat er nog steeds groei in zit. Hij zat ogenschijnlijk goed in zijn vel en straalde veel spelplezier uit. En dat in razend knappe en technisch moeilijk uitvoerbare muziek, die dit trio maakt. Er zijn er niet veel meer die in de stijl van het befaamde Oscar Peterson Trio opereren en deze verder uitbouwen. Dat komt allemaal op het conto van pianist Rob van Bavel. Vrijwel alle stukken zijn van zijn hand of zijn bewerkingen van klassieke thema’s van Bach, Ravel en Debussy. Al in het tweede stuk trakteerde de heren het publiek op een geweldige improvisatie rond een variatie van de barokgrootmeester. Met een mooie gestructureerde opbouw, waarin alle drie solistisch bijdroegen bereikten ze grote hoogten in een ‘bebachiaanse’ apotheose in een moordend tempo, waarbij de heren op hun tenen langs de rand van de afgrond snelden…….om tenslotte hijgend, maar voldaan aan te komen. Superieur!

foto: The Ghost, the King & I

The Ghost, the King & I

Heel mooi was het aan Koning’s dochter opgedragen “Voor Doris”, met een schitterend solo gespeeld gitaarintro van de Helderse meester. Bassist Frans van Geest is de verbindende schakel met zijn altijd soepele steady swing. Het is het sonore cement tussen prachtig ineen vloeiende piano- en gitaarakkoorden. ‘Weven’, zo noemt Rolling Stone Keith Richards dat als het om zijn en Ron Woods gitaarpartijen gaat. Weven, inderdaad. Bij snelle passages en solo’s liet van Geest zijn bas lekker ‘slappen’, met ritmisch getik als gevolg om met groot gemak vlak daarna zijn snaren subtiel aan te strijken. Maar de grootste revelatie is Rob van Bavel. Zijn klassieke scholing en voorliefde klinken steeds door in zijn spel. Hij speelt licht en maakt voortdurend kleine geluidsschilderingen, miniatuurtjes, waarin hij simpele thema’s uitbouwt, aanvult tot grotere statements in volle akkoorden. En steeds weer hoor je ook de blues. De vleugel klonk zelden zo goed als deze avond. Hij sprankelde. Zelf houd ik meer van drums en saxofoons, maar deze “The Ghost, The King & I” hield me vanaf de eerste maat op het puntje van de stoel. Het is dan ook een genot om een band te zien en te horen spelen, die al een aantal jaren op elkaar ingespeeld is. Dan pas kun je zo’n griezelig hoog niveau van samenspelen bereiken. Binnenkort gaan ze op tournee door Groot Brittannië. Het kan niet anders of ze krijgen daar net zo’n warm onthaal als in Den Helder, waar het publiek de heren bedankte met een staande ovatie. En dat gebeurt toch niet al te vaak. “The Best Jazz Up North” staat er in het logo van Nieuw & Diep. Dat was deze avond beslist waar.

Gerard Hoekmeijer

The Ghost, the King and I

foto: Poster The Ghost, the King and I

Poster The Ghost, the King and I