RECENSIE “THE MORE SOCIALLY RELEVANT JAZZ MUSIC ENSEMBLE”

Zaterdag 29 maart 2014, Windkracht 13

foto; TMSRJME

TMSRJME | Foto: B. Aggenbach

Nog voor je dertigste al een arrivé in de vaderlandse jazzwereld met een Edison op zak, leider van een ensemble en spelend in tal van nieuwe formaties. Gitarist Reinier Baas kan beslist worden beschouwd als de voorman van een nieuwe generatie jazzmusici. Gisteren stond hij al voor de derde keer op het Windkracht 13 podium, ditmaal met zijn ensemble van jonge raspaarden om het Helderse publiek te laten kennismaken met ‘jazz 3.0’, zoals iemand dat noemde. Nu hadden veel lokale jazzliefhebbers daar geen boodschap aan, want de opkomst was heel matig. Bovendien bleek bijna de helft van de kleine veertig bezoekers van ‘buiten’ te komen! Dat deze band nogal door de landelijke pers wordt bewierookt, maakt hier blijkbaar niet veel indruk.

foto: TMSRJME

TMSRJME | Foto: F. Geldermans

Is dit TMSRJME – ‘de toekomst van de jazz’- nu inderdaad het ‘spannendste jazzbandje’ van dit moment? Eigenzinnig is Reinier Baas beslist in zijn rol van componist van de meeste stukken, die ten gehore werden gebracht. Veelal beginnend met een ingetogen inleiding op de gitaar, waarin de structuur met veel mooi geplaatste akkoorden en arpeggio’s als het ware werd aangekondigd voor zijn medemuzikanten, waarvan bas en drums vaak met nogal hoekige invallen langzaam ‘into the groove’ kwamen. Grooves, want kenmerkend waren de vele wisselende ritmes en oneven maatsoorten. De beide rietblazers – Maarten Hogenhuis en Ben van Gelder, beide op altsax – speelden de korte chorussen, soms unisono, soms tweestemmig, die het publiek enig melodieus houvast boden. Want de composities van Reinier Baas zijn op zijn zachts gezegd tamelijk pittig qua structuur. Te ‘bedacht’, was één van mijn eerste gedachten. Te bedacht knap geconstrueerd: kijk mij eens geraffineerd spelen. Het moet gezegd, het was beslist knap wat hij en zijn band lieten horen. Vooral ook de bijdrage van het ritmetandem Mark Schilders(drums) en Sean Fasciani(contrabas) was hierin ijzersterk. Met grote precisie werden deze complexiteit vorm gegeven in meestal nogal stompende ritmiek. Geen vloeiende ‘walking bases’, maar meer een stuwend stuiteren. Een van de songs is dan ook getiteld “Stuiter”. Of wat dacht u van “Eyjafjallajökull”. Omen is nomen!

Foto: TMSRJME | Foto: B. Aggenbach

TMSRJME | Foto: B. Aggenbach

Bijzonder is de rol van de twee altisten. Deze combinatie komt niet zo vaak voor, maar bood een mooie gelegenheid om beide blazers te vergelijken. Beiden worden beschouwd als grote beloften. Ben van Gelder bracht met mooie klare noten nogal lyrische solo’s, duidelijk zoekend naar schoonheid, terwijl Maarten Hogenhuis een meer avontuurlijk pad volgt, op zoek naar de donkerder krochten van de muzikale ziel. Zij toon is dan ook donkerder, met soms schrille uithalen. Een van de hoogtepunten was zijn geweldige solo in het afsluitende nieuwe stuk “Smooth Jazz Apocalypse”, waarbij hij duidelijk liet horen dat John Coltrane nooit ver weg is. Dit was trouwens een lekker stukje vuige garagerock – punk zo u wilt – met een passend modderig vette gitaarpartij van Baas, die de band opjoeg naar een – jawel – stuiterende finale. Opvallend trouwens dat de jonge bandleider beide sets zittend speelde, niet echt ‘rock ’n roll’, lijkt me. Maar zijn spel is zonder meer fraai; hij ontlokt uit zijn Gibson ES 175 gitaar een volle warme klank, met ronde noten. Zijn spel is zoals zijn composities zijn: eigenzinnig. Mooie vloeiende single string reeksen wisselt hij af met snelle akkoordenreeksen.

foto: TMSRJME | Foto: F. Geldermans

Reinier Baas | Foto: F. Geldermans

Qua stijl is hij moeilijk te plaatsen en dat is natuurlijk een compliment waard, al liet een bezoeker de naam van de Belgische gitarist Philip Catherine vallen, maar dan ‘meer elektrisch!’

Vrijwel alles werd zonder papier gespeeld, ook dat is een teken van klasse bij deze complexe muziek, die wel veel van de luisteraar vraagt, zonder deze ook daarvoor vaak te belonen. Maar soms zijn daar die momenten, waarvoor je naar een bandje gaat. Na een break, waarin de bas begint met een solo, die echter voor die ‘van de grond komt’ wordt overgenomen – of was het verstoord ? – door Reinier Baas, die al stemmend in tune komt, waarna Ben van Gelder met een omvloerste alt invalt…….. ha! Schoonheid! Was het ingestudeerd of was het gewoon gerommel? Wat zou het, dat was briljant!

Na een korte ingetogen toegift nam de band afscheid van het publiek, dat weer vroeg naar huis kon, want de sets waren korter dan de lange bandnaam zou kunnen doen vermoeden.

Gerard Hoekmeijer

Welkom 2014

Nieuw & Diep gaat zijn twaalfde jaar in met weer vier top concerten van evenzoveel topbands! Ondanks het wegvallen van subsidie- en sponsorinkomsten is het ons gelukt de ‘artistieke lat’ weer hoog te leggen. Lag de nadruk in de 2e helft van 2013 op de heupen met veel dansbare funk, in het nieuwe jaar richten we ons meer op het hoofd en komen de echte jazzliefhebbers weer goed aan hun trekken. Maar het blijft altijd muziek met een groot hart! De concerten van de eerste helft van 2014 zijn stuk voor stuk aanraders. Zet u schrap en pak uw agenda:

zaterdag 18 januari 2014 | Windkracht 13 | The Ghost, The King & I

foto: The Ghost, the King and I

The Ghost, the King and I

zaterdag 15 februari 2014 | Windkracht 13 | Benjamin Herman Quartet

foto: Benjamin Herman

Benjamin Herman

zaterdag 29 maart 2014 | Windkracht 13 | The More Socially Relevant Jazz Music Ensemble

foto: tmsrjmepressphoto

The More Socially Relevant Jazz Music Ensemble

vrijdag 11 april 2014 | Windkracht 13 | Ramon Valle Trio

foto: Ramon Valle Trio

Ramon Valle Trio

Dus…

RECENSIE “WINDKRACHT 7”

Zaterdag 26 oktober 2013; Windkracht 13

foto: Windkracht 7Windkracht 7 in Windkracht 13……..tja, grappig. ’t Zal wel toeval zijn dat het binnenkort gaat stormen. Het muziekgezelschap dat onder deze naam speelt bestaat uit zes jonge gasten en één jonge dame. Ze spelen louter eigen werk en hopen hiermee iets te betekenen in een wereld van vluchtige indrukken. Welnu, dat is ze gelukt, wat mij betreft. Sterker nog, het was een muzikale topavond in Windkracht 13. Het was zo’n avond, waarvan je na een paar noten al weet, dat je getuige zal zijn van iets bijzonders. Het begon al direct met de klank waarmee de 4-koppige blazerssectie onze gehoorgangen streelde. De basklarinet! Bespeeld door Tini (Katherine) Thomsen. Wat een sound…….bruin, knorrend……..het klonk zoals op turf gestookte en op eikenhout gefuste

foto: Tini THomsenIerse whiskey smaakt. Later werd ons door bandleider en componist Floris van der Vlucht verteld dat deze muzikante , die ook composities aanlevert, vooral geïnspireerd wordt door theeblaadjes, die op grote Nepalese hoogten groeien. Samen met de hoorn van Morris Kliphuis, de flügelhorn van Robert Scherpenisse en de sopraansax van van der Vlucht was zij verantwoordelijk voor een werkelijk hemels klinkende harmonie van koper en riet.

Met het koper en het riet weerklonk er soms klassieke kamermuziek, maar als de ritmesectie invalt………….Mark Haanstra, die zijn vingers als een ballerina over de ranke hals van zijn Fender jazzbas(gitaar) liet gaan… licht, speels en toch dwingend zoals een bas betaamt. Drummer Jamie Peet speelde pas voor de tweede keer mee als vervanger van de afgehaakte Joost Leibaart. Wat is het een genot om die knaap te zien spelen. Joost werd niet gemist! Jamie Peet is er eentje van de ‘buitencategorie’. Foto: Jamie PeetEen beetje vergelijkbaar met Owen Hart Jr. Maar helemaal puur zichzelf met zijn basale kitje met een minikick and snare. Martijn Vink? Noem me een paar topdrummers, maar onthoud deze naam: Jamie Peet! En dan Reinier Baas: aanstormend gitaartalent, wat heet! Zo waren we getuige van een waar ‘powertrio’, waar de toenmalige Creams en aanverwanten nog een puntje aan hadden kunnen zuigen. En dan niet qua geluidsvolume, maar puur als energiebron van spannende en funky grooves.

Windkracht 7 omschrijft zijn muziek als filmisch en daarmee slaat hij de plank niet mis. Het zijn mooie thema’s , die zich snel laten koesteren. Maar in elk stuk ontwikkelt zich een spannende zoektocht naar de ontlading. Soms zweren basklarinet, hoorn en basgitaar samen in een complot tegen de rest, dan weer haken zij loyaal aan bij de andere blazers. Voor het eerst in mijn leven hoorde ik geweldige solo’s op de hoorn. Wat een prachtig breed geluid en wat een power van Morris Kliphuis. Tini Thomsen deed daar niet voor onder op die lange houten pijp met zijn metalen krullen en kleppen: zo’n basklarinet gromt als een eikenboom, die gerooid dreigt te worden en knispert als……inderdaad Nepalese theeblaadjes. Ook Scherpenisse en van der Vlucht deden de nodige solistische duiten in de zak, de eerste zowel op flügelhorn en trompet, de laatste maakte vooral ook indruk met een prachtig vloeiende , lyrische impressie op de altsaxofoon. Verbluffend waren de solo’s van Reinier Baas. Zo jong nog en dan al zo overtuigend je verhaal vertellen!foto: Windkracht 7

Windkracht 7 bestaat uit louter topinstrumentalisten, dat moge duidelijk zijn, maar het is vooral de som der delen die dit ook een topformatie laat zijn. Ze gaan komende week de studio in voor de opname van hun eerste album en als ze zo spelen als gisteren in Windkracht 13, kan het niet anders dan een geweldige plaat zijn. De songs zijn behoorlijk foto: Reinier Baastoegankelijk, knap gearrangeerd en soms complex geconstrueerd. Maar een welwillend oor kan er van alles in ontdekken: ik hoorde Soft Machine, surfdeuntjes, Kurt Weil geschmier, Chicago Transit Autority(!) en ik hoorde iemand zelfs Nirvana noemen………. Ik had het net over een ‘power trio’, maar destijds – eind jaren zestig – kwam ook het begrip ‘supergroep’ in zwang. Welnu, ook nu anno domini 2013 bestaan er nog supergroepen. Windkracht 13 is er een! De kleine vijftig bezoekers in Windkracht 13 waren daar getuige van……inderdaad, the happy few….

Gerard Hoekmeijer

Foto’s: Fred Geldermans

Zaterdag 26 oktober: “Windkracht 7”

Hoe het kan weten wij ook niet, maar het is toch echt waar: zaterdag 26 oktober speelt de kakelverse formatie “Windkracht 7” in Windkracht 13. Het moet dan zeker gaan stormen! Windkracht 7 is een septet met een bezetting van aanstormende jonge talenten, die nu al tot de top gerekend worden: de jeugdige Rotterdamse gitarist Reinier Baas speelt nu al een hoofdrol in de vaderlandse jazzscene. Zo zal hij volgend jaar hier ook spelen met zijn eigen band, het werkelijk adembenemende  “The More Socially Relevant Music Ensemble”.

foto: Windkracht 7

Windkracht 7

Het bijzondere van WK 7 is de vierkoppige blazerssectie met Morris Kliphuis op hoorn, Katharina Thompson op basklarinet, Robert Scherpenisse op flügelhorn en Floris van der Vlugt op sopraansax, tevens componist van de meeste eigen composities.  Dit in de jazz unieke  amalgaam van koper levert kippenvelopwekkende harmonieën op. Zij worden ritmisch bij de hand genomen en opgejut door een ware ‘killer’ ritme sectie, gevormd door Mark Haanstra en Joost Leibaart op respectievelijk basgitaar en slagwerk. De originele muziek van WK 7 wordt door hen omschreven als ‘toegankelijk, filmisch en expressief’. N&D garandeert de liefhebbers een onvergetelijke muzikale ervaring!

Windkracht 7: zaterdag 26 oktober 2013 | Windkracht 13 | DJ: Mr Rigter: 20.30u | aanvang: 21.30 u | entree: €10,-