“RUMBLE IN THE JUNGLE” met ‘KOFFIE’

Rumble In The Jungle met “Koffie”; zaterdag 26 maart 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 10; <23jr: € 5,-

Rumble In The Jungle in Windkracht 13? Jazeker! Zonder kustpalmen, cocosnoten of uppercuts! Maar wel met Koffie. Jazzgenootschap Nieuw & Diep presenteert deze groep met trots aan het Helderse publiek op zaterdag 26 maart aanstaande.

12792131_1146118015401329_250372992653937572_o

Koffie is een groep jonge gasten uit Amsterdam en omstreken, die zich gespecialiseerd hebben in het maken van funky afrobeat. Koffie bestaat uit 6 tot 8 muzikanten, die in de voetsporen treden van de legendarische koning van de afrobeat, Fela Kuti en deze stijl op de enige juiste manier op de planken brengen: opzwepend! De band mengt de bezwerende afrobeat ook nog eens brutaal met volvette 70ties funk, zodat het schier onmogelijk wordt om stil te blijven zitten: deze avond is dus niet geschikt voor ‘Houten Klazen’. Koffie stond in hun korte bestaan al op veel (festival)podia in binnen- en buitenland, met als hoogtepunt het gerenommeerde North Sea Jazz Festival en hebben al 3 CD’s met eigen werk uitgebracht. Koffie staat garant voor muzikale passie en ongeremd plezier. Met Koffie ben je verzekerd van ‘rumble in the jungle’!

koffie 2

KOFFIE is:

Itai Weissman – Tenorsax (Winnaar Keep an Eye Jazz award 2009, Itai Weismann Quartet

Floris van de Vlugt – Altsax (Young VIP tour 2014 met Windkracht 7)Daniël Schotsborg – Bas

Valentijn Bannier – Gitaar (Cirque Valentin, Zuco 103)

Abe van der Woude – Drums (Gallowstreet)

Niels Broos – Keys (Kyteman Orchestra, James Zoo)

Steven Brezet – Percussie (Snarky Puppy)

Vernon Chatlein – Percussie (Kuenta i Tambu)

Rumble In The Jungle met “Koffie”; zaterdag 26 maart 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 10; <23jr: € 5,-

Afrotronic (Official video)

Hans Dulfer Quintet

Zaterdag 26 september | Windkracht 13 | aanvang: 21.30u | entree: €15,-

Na John Engels nog een jubilaris: het ‘enfant terrible’ (nog steeds) Hans Dulfer vertegenwoordigd in zijn eentje zo’n beetje de hele Hollandse jazzgeschiedenis. Op 28 mei werd hij 75, maar desondanks is hij nog steeds ‘a young and foolish big boy’! Al 60 jaar maakt hij de vaderlandse en zelfs Japanse podia onveilig. Er lijkt maar geen sleet te komen op deze ‘big mouth’ uit de polder, dus zijn we nog lang niet van hem af. En gelukkig maar, want de vaderlandse jazz had er zonder hem toch veel kleurlozer uitgezien. Op 15-jarige leeftijd staat hij al op de Amsterdamse podia met zijn favoriete instrument, de tenorsax. Zijn grote voorbeelden zijn dan de ‘tough tenors’ met het grote geluid zoals Ike Quibec en Big Jay McNeeley. Alle mogelijke stijlen en cross overs beproeft hij, van freejazz tot wereldmuziek en met zijn bands Heavy Soul Inc en Reflud loopt hij voorop met nieuwe en hippe geluiden.

2014 hans dulfer nick vd schoot barkmanBehalve als muzikant was hij ook op andere wijze muzikaal actief: hij was medeoprichter van de Bond van Improviserende Musici en het BIM-huis, gaf hij leiding aan poptempel Paradiso en maakte hij spraakmakende muziekprogramma’s voor de VPRO-radio. Aan de Hollandse hokjesgeest heeft hij een broertje dood. Hij haakt gewoon aan bij de punk en zelfs als het moet bij heavy metal, getuige zijn voorliefde voor bands als Slayer. Zo vierde hij ongedachte successen in Japan met zijn ‘elektronische danceband’. Maar bovenal is Hans Dulfer een echte jazzcat. Maar dan denken we niet aan lounge- of cocktailjazz, maar meer aan jazz van de straat: strijdbare, pure en rauwe jazz, ja in feite is hij de punker van de jazz.

In Den Helder is hij trouwens een geliefde artiest. In de jaren tachtig stond hij elk jaar tijdens de toen heel gezellige en drukke jazzweekends steevast in het stampvolle, roemruchte hardrockcafé Charmaine met de mannen van het later befaamde gitaartrio Sjako en in latere jaren verscheen hij vaak in stadscafé de Keizerskroon. Voor Nieuw & Diep stond hij eerder twee maal in Studio 62, o.a. met Casey’s Tenor Madness. Nu in zijn dubbele jubileumjaar 75/60 komt hij naar Windkracht 13 met een topband met gitaarbeul Jerome Hol, bassist Eric Barkman, trompettist Rob van der Wouw en drummer Cyril Directie.

N&D gaat uit van een propvolle Windkracht 13. Voor alle zekerheid raden wij u aan om uw kaarten reeds in de voorverkoop aan te schaffen! De voorverkoop start op zaterdag 20 juni tijdens het concert van The Jig. De voorverkoop adressen zijn Windkracht 13, Bruna De Schooten en Bruna Julianadorp.

Hans Dulfer Press photo

Zaterdag 26 september | Windkracht 13 | aanvang: 21.30u | entree: €15,-

Recensie BRUUT!

Zondagmiddag 21 december 2014; Windkracht 13

DSC_2428_lzn_eHet is met ruim honderd bezoekers gezellig druk in Windkracht 13, als om kwart over drie de mannen van Bruut! het “Kerstcafé” voor geopend verklaren. Met het swingende “Bounce” van hun eerste CD zetten zij direct de toon van deze middag. Heerlijk soepele grooves, fijn orgelspel en een bij vlagen magistrale sax brengen het publiek in de mood, in de juiste kerststemming. Want – het is al vaker geconstateerd – bij dit bandje is de toekomst van de jazz in goede handen. Bruut! weet als geen ander instrumentale muziek met veel gesoleer voor het voetlicht van een breed publiek te brengen. Van gelouterde jazzliefhebbers tot jeugdige hipsters, zij komen allemaal aan hun trekken bij de ‘souljazz 3.0’ van deze band. Souljazz, een stroming voortkomend uit de hardbop van eind jaren vijftig, vierde zijn hoogtijdagen in het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw met sterren als Jimmy Smith, Lou Donaldson, Lonnie Smith, Grant Green en Jimmy McGriff. DSC_2500_lzn_eHierbij werd er weer meer teruggegrepen op de oude rhythm & blues en de gospel, de oerroots van de zwarte muziek. Het aardige van Bruut! is, dat ze hier een geheel eigen draai aan geven, waarbij ze het muzikale spectrum lekker ver hebben opgerekt met invloeden uit de surfrock van die tijd en latere iconen als Sly Stone en zelfs Led Zeppelin. Organist Folkert Oosterbeek vertelde mij voorafgaand aan het optreden, dat hij pas een paar jaar geleden was overgestapt van piano naar orgel en nog zich nog niet echt verdiept had in de hammondorgelgrootmeesters uit die tijd. Misschien moet hij dat ook helemaal niet doen, want hij heeft nu een heel eigen handschrift ontwikkeld op een toch behoorlijk ‘weerbarstig’ instrument. Hij speelt vaak korte atypische solo’s, die zijn voortdurende zoektocht op het instrument onderschrijven. Hij was ook helemaal in zijn sas met z’n ‘nieuwe’ ouwe 142 buizen Leslie, overgenomen van de toetsenist van Racoon, die een heerlijk donkerbruin vervormd geluid voortbracht. Spelplezier is ook een andere troef van dit gezelschap, dat duidelijk zichtbaar heerlijk ontspannen aan het musiceren is. Bassist Thomas Rolff en drummer Felix Schlarmann leggen ogenschijnlijk ‘uit de losse pols’ de meest dwingende en swingende grooves neer, die de voetjes onbewust doen bewegen en de vingers laat knippen. En elke keer is het weer genieten van het spel van saxofonist Maarten Hogenhuis, de ‘beste tenorsaxofonist op de altsax’, zoals hij stond aangekondigd. Hij bleek nu trouwens ook behoorlijk goed uit de weg te kunnen op de tenorsax, die hij in een paar nummers gebruikte. Hogenhuis is DSC_2604_lzn_eeen zeer veelzijdig solist, die prachtig verhalen kan vertellen, waarbij hij alle sonische uithoeken van de sax benut in soms lang uitgesponnen en complexe, maar virtuoze notenruches. Hij speelde nu geheel akoestisch, hetgeen heel moedig was, zeker in combinatie met het hammondorgel, dat toch wel eens graag luidruchtig wil zijn. Het was gewaagd en ook behoorlijk knap dat zij in de toch wat losse ambiance van dit drukke kerstcafé qua geluid overeind bleven en het samenspel onverminderd strak bleef. Toch was er één bezoeker nodig, die bij een heel ingetogen ballade van Bruut! zijn medepubliek op luide toon opriep om stil te zijn en ‘respect te tonen voor de musici’. Dank zij zijn interruptie ging een zeer fraaie ‘kippenvel oproepende’ solo van Hogenhuis niet verloren in het kerstgewoel. Dat is dan weer de keerzijde van de jazz van Bruut! Het is toch vooral muziek, die gemaakt lijkt te zijn voor kerk, kroeg, bar en bordeel. Voor extase, beleving, dans en samenzijn. Daar waar de jazz zijn oorsprong vond.

DSC_2494_lzn_eBruut! speelde louter eigen werk, dat overigens niet altijd even sterk is. Er werden aardig wat nummers van het volgend jaar te verschijnen derde album gespeeld, die zich overigens niet echt onderscheidden van het oudere werk. Prijsnummer is wat mij betreft nog steeds “Bumper” van hun eerste plaat, dat geen gek figuur slaat tussen classics als “All About My Girl” van Jimmy McGriff en “Organ Grinder Swing” van Jimmy Smith. Het enthousiaste publiek liet de jonge helden pas vertrekken na een uitgelaten vertolking van hun hit “Surf”. Dat het kerstdiner u goed moge smaken.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie

Jazzcafe: BRUUT!

Jazzcafe met BRUUT! | zondag 21 december 2014 | Aanvang 15.00u | Windkracht 13

BRUUT!-door-Maarten-van-der-Kamp-zwart-wit_groot

BRUUT!

Op veler verzoek, kunnen we wel zeggen, ook van ons zelf trouwens. Want wat hebben deze jonge klasbakken zich bewezen als een geraffineerd groovende machine, die de souljazztraditie van de über-maestro van het jazzorgel Jimmy Smith overtuigend de 21ste eeuw heeft binnengevoerd. Folkert Oosterbeek is op zijn Hammondorgel de ‘master of ceremonies’, achteloos alle registers van zijn instrument aansprekend. Het speelt ook lekker natuurlijk met het groovemaster duo Thomas Rolff (contrabas) en Felix Schlarmann (drums), die ogenschijnlijk alles naar hun hand zetten. Dan is het natuurlijk makkelijk om te excelleren voor altsaxofonist Maarten Hogenhuis, die dat overigens steeds overtuigend doet. Van de vele jonge bespelers van deze tak van de saxfamilie (alweer 200 jaar oud!) bekoort Hogenhuis ons het meest. Met gemak schakelt hij over van fluweel naar vuig. Hij zoekt naar donkere krochten, maar nooit naar de makkelijkste weg – het louter behagen. Hij is – m.a.w. – de beste tenorsaxofonist, die altsax speelt. Het mooiste van Bruut! is, dat ze jazz ook voor de huidige generatie hipsters (al of niet met baard) hip weet te maken. Het is een geruststellend idee: na een Bruut! behandeling kan zelfs de grootste melomaan de kerstdagen doorkomen!

Tijdens dit concert gaat ook de voorverkoop voor Ruben Hein van start.

BRUUT! | zondag 21 december 2014 | Windkracht 13 | Aanvang 15.00u | Entree: € 10,- / <23jr: € 5,-

Recensie Bruut! & The Jig

Bruut! vrijdagavond 20 juni 2014; rockcafé De Engel

The Jig; zaterdagavond 21 juni 2014; Windkracht 13

foto: The Jig

The Jig

Zal het Helderse jazzweekend – aflevering 2014 – te boek komen te staan als een keerpunt? Zou er toch weer meer behoefte aan kwaliteit en echte jazz ontstaan? Deze wellicht wat al te pretentieuze vragen worden mij ingegeven door het heugelijke feit, dat in café De Engel in de Koningstraat, toch vooral bekend van rockmuziek van de hardste soort, afgelopen vrijdag het jazzkwartet Bruut! aantrad. Deze jeugdige en onversaagde jazzcats kweten zich vrolijk zwetend van hun missionaire taak in een lekker druk etablissement, dat slechts op het ontbreken van de klassieke sigarettenrookgordijnen na, een perfecte bruine jazzkroeg in de roemruchte jaren vijftig had kunnen zijn.

foto: The Jig

The Jig

Het overwegend jeugdige publiek genoot zeer van hun verrichtingen en al spelende ontstond er een fijne sfeer en interactie tussen hen en de musici. Bruut! trad al eerder aan in Den Helder in 2012, onder auspiciën van jazzgenootschap Nieuw & Diep in Windkracht 13 en had onder de liefhebbers al een heel goede indruk achtergelaten. Thomas Rolff op de contrabas en Felix Schlarmann achter de kit legden kunnen swingen als de neten en leggen bij tijd en wijle behoorlijk geile grooves neer, waarbij je niet anders kunt doen dan vingerknippend mee te doen. Dat doet me altijd weer denken aan die prachtige scene van Jiskefet, waarbij Herman Koch en Kees Prins op een krakende doch onweerstaanbaar swingende beboptune in een über coole pose ‘meeknippen’, waarna Michiel Romeyn langzaam het beeld in schuift en al ‘snappend’ sigaretten uitdeelt en in de flow van vuur voorziet. Altsaxofonist Maarten Hogenhuis laat zich wederom kennen als een geweldige rietblazer, die soepel en verfijnd spelend virtuoze en soms complexe notenreeksen uit zijn hoorn blaast. Maar hij kan ook rauw schmieren en honken alsof hij een oude zwarte, door de R&B gepokmazelde tenorist is, die alle honky tonks in de VS heeft doorlopen. Top! Het geluid van Bruut! wordt natuurlijk in grote mate bepaald door het Hammond orgel van Folkert Oosterbeek. Hij laat zijn instrument zuigen en borrelen, grommen en gorgelen en is het moddervette bindmiddel van de band en speelt ondertussen – ogenschijnlijk los uit de pols – spannende solo’s. Oosterbeek behoort beslist tot de voorhoede van het hedendaagse jazzorgelgilde. Bruut! verrichtte vrijdag uitstekend zendingswerk voor de jazz!

foto: The Jig

The Jig

Dat kan ook gezegd worden van het optreden van de Amsterdamse funkboys, die onder de naam The Jig de podia onveilig maken. Minder jazz dan Bruut! weliswaar, maar met drie blazers en een funky ritmesectie werd het beloofde funkfeest in Windkracht 13 volledig waargemaakt. De galerie was bomvol en heet en het publiek gaf zich na een paar nummers al snel gewonnen. Na een half uurtje gaven een aantal dames zich al over en niet veel later stond heel WK 13 te dansen op zijn grondvesten. In de eerste set kwam er al een collectief hoogtepunt – voor de band en het publiek – toen de drie blazers zich al spelend onder het dansende publiek mengden. Met een mooie trompetsolo van Joep van Rhijn werd de spanningsboog heel geraffineerd weer teruggebracht, waarna na de pauze alle hekken van de dam gingen. The Jig is een hecht collectief, zonder echte uitschieters. Zoals het hoort wordt hun funk strak gespeeld met prominente rollen voor drummer Niels van Groningen, bassist Arry Niemantsverdriet en de kleine gitarist Martijn Smit. De bassist gaf af en toe wat lekkere ‘slappy’ solo’s en Smit bleek beslist een groot gitarist te zijn met heerlijk twinkelend funky akkoordjes en prima uitgesponnen solopartijen. Samen gaven zij heerlijk strakke unisono riffs ten beste, die ondersteund door messcherpe blazersintercepties de band ver boven de middelmaat uittilden. En ja, wat klink zo’n blazerssectie met tenorsax, barritonsax en trompet toch lekker vet.

foto: The Jig

The Jig

Het ronkende laag van de barriton van ex-Volkskrant jazzrecensent Koen Schouten knorde lekker in ons middenrif : bronstig, zo u wilt. Slechts eenmaal kreeg deze prachtige toeter een solospot, maar die werd dan ook zeer verdienstelijk benut door Schouten, die het hele geluidsspectrum van zijn instrument bestreek, van het dal met het sonore laag naar het meer knetterende midden tot in splijtende top. Ook bij The Jig vervult de toetsenman een rol als bind- en smeermiddel. Bas Grijmans speelt vooral dienend met enkele stijlvolle solistische bijdragen op zijn Hammond orgel. The Jig speelt vooral eigen composities, die op den duur wel wat eenvormig zijn, maar dat mocht de pret niet drukken. Want deze band speelt gewoon vrolijke muziek, met als hoogste doel: dansen. En dat doel werd bereikt. Nog nooit werd er zo massaal en overtuigend geswingd in Windkracht 13. En gezweten! “Sweat In The Buttcrack” zo zongen zij het feestende publiek olijk toe. En dat deden we………..geen bilnaad bleef droog in deze kortste nacht van het jaar.

Gerard Hoekmeijer