THE JIG

The Jig in Windkracht 13

Zaterdag 15 juni wordt Windkracht 13 omgebouwd tot Funkenstein als de Mokumse funkateers van The Jig wederom hun opwachting maken.

De 8-koppige band heeft in de loop der jaren een flinke fan -schare opgebouwd in Den Helder. Iedereen die ze het ooit gezien en gehoord heeft, weet ook heel goed waarom. The Jig maakt namelijk van elk optreden een feest – een funk feest! De heren leggen het fundament van hun muziek op hele dikke heipalen van diepe bassen en knallende kicks en daaroverheen plaatsen de drie blazers messcherpe chorussen. Met Ruben Seyferth hebben ze nu ook een zanger van grote klasse, waardoor het repertoire nog meer variatie kent. Naast hoofdbestanddeel P-funk en de uitstapjes naar de groovy New Orleans stijl van Meters en Marching bands, komen nu ook de liefhebbers van rock en soul aan hun trekken.

Gezien de ervaringen van voorgaande optredens van The Jig raden wij de liefhebbers aan om sjaals en truien thuis te laten, want het wordt gegarandeerd weer ‘sweat in the butt crack’. Funk is ook het beste middel om van overtollige lichaamsgrammen af te komen: het wordt al jaren met veel succes voorgeschreven door dr. G. Clinton en dr. B. Collins, hoogleraren in de P-funk. En het mooiste is nog, dat dit medicijn tegen alle kwalen geheel gratis is!

Zaterdagavond 15 juni 2019 ; Windkracht 13 ; Aanvang 21.30 uur ; Zaal open 20.30 uur; Entree gratis

RECENSIE MGD

Zaterdagavond 13 april 2019 I Windkracht 13

MGD
MONTIS GOUDSMIT & DIRECTIE

De beloofde lentebries was nog ijzig koud en het publiek zat lange tijd naar een leeg podium te kijken, zich wellicht afvragend ‘heb ik voor niets de kou getrotseerd?’ Iemand riep nog olijk ‘krijgen we nog overbruggingsbier?!’ Nee, dat zat er niet in, maar gelukkig, even na half tien kwam Anton Goudsmit binnen met zijn gitaar op zijn rug, zich met een grijns verontschuldigend voor zijn verlate binnenkomst. Niet veel later verschenen ook zijn bendeleden een voor een. De heren zetten zich schuldbewust direct aan de arbeid. We konden zo eens goed aanschouwen hoe je een Hammond onderstel in elkaar zet – ‘knap hoor, zonder Ikea handleiding’, grapte er een – maar ondertussen was de band binnen twintig minuten gereed en tikten direct af. Dat mag je professioneel noemen! De heren hadden vlak hiervoor een gig in een stampvolle Amsterdamse kroeg afgeleverd en waren stante pede richting Nieuwediep gereden en pakten de draad hier moeiteloos op met een stomende uitvoering van Ain’t It Funky van James Brown.

Funky was het zeker en dat bleef het gedurende het gehele optreden. Wat een energie! Wat een grooves! En vooral wat een dynamiek! Want de mannen maakten daar een waar kunstwerk van: van fluisterzacht tot knalhard, met grote precisie uitgevoerd.

Foto Anton Goudsmit en Frank Montis

Vooral het samenspel daarin van Hammond organist Frank Montis en drummer Cyril Directie was meesterlijk. Montis, die voor het eerst op dit podium verscheen, was zo wie zo een revelatie en wat mij betreft de fijnste bespeler van ‘het bruine beest’ van dit moment. Met ogenschijnlijk gemak speelde hij zijn solo’s en akkoorden en met de linkerhand vloeiende en strakke baslijnen, continu het geluidspalet van zijn orgel veranderend. Verbluffend!

Anton Goudsmit is in zo’n trio ook helemaal op zijn plaats: hier kan hij naar hartenlust soleren en dan weten de liefhebbers genoeg. John Scofield mag een invloed zijn, maar Goudsmit is minstens van gelijk niveau. Montis Goudsmit & Directie is echt ‘het kindje’ van de drummer en is helemaal op zijn lijf geschreven. Hij heeft de beste Nederlandse musici bijeengebracht in dit klassieke orgeltrio – orgel, gitaar, drums – om de souljazz uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw te revitaliseren. Want de stijl mag dan oud zijn, in de 3.0 versie van dit trio is het hotter dan hot, hipper dan hip, onverslijtbaar dus. Ja, er kwamen veel bekende krakers uit het genre langs: Bobby Hebbs Sunny, Al Greens Lets Stay Together. Maar ze kregen stuk voor stuk een kakelfris arrangement en dan zijn deze songs echt ‘for ever green’. De blues Back in The Chickenshack van Jimmy Smith kreeg een onstuitbare groove mee en er werd door Goudsmit en Montis in gesoleerd alsof het een lieve lust was – in de coulissen van Windkracht 13 werd er wild gedanst, want ja dat krijg je er van met deze muziek.

Adembenemend was ook hier weer zijn samenspel met de rest waarin hij zuiver geplaatste dynamische akkoord accenten afwisselde met zijn virtuoze improvisaties. Hij ontpopte zich op het eind van de tweede set in Ray Charles’ Georgia ook nog plotseling als begenadigd zanger: zat hier Al Green achter het orgel?

Foto Cyriel Directie

Cyril Directie is niet alleen een geweldige, strakke drummer, maar ook de charismatische voorman van het trio; een ongedwongen presentator, een vrolijke entertainer, de perfecte ceremoniemeester voor funky feestjes als dit. Hij pakt het publiek ook af en toe bij de kladden en daagt het uit: ‘…wat is er met jullie hier in Den Helder? We komen net uit een lawaaiige Amsterdamse kroeg, waar we moeite hadden om boven het publiek uit te komen en jullie zitten hier op zaterdagavond een beetje te suffen…? Dat was een beetje gemeen van hem, want dat was juist na een ingetogen stuk van eigen hand, een rustpunt midden in de overwegend swingende set.
En het was terecht dat het publiek muisstil was, want hierin openbaarde Goudsmit zijn veelzijdigheid opnieuw met een schitterend opgebouwde solo, met gebruik van z’n volumepedaal, die uitmondde in een prachtig fluitende gitaar. Was het een elektronisch effect, waren het flageoletten? Wat en hoe dan ook: het was fraai.

De gitarist bracht ook een ode aan de nationale gitaartrots Jan Akkerman: ‘Jan’ noemde hij zijn compositie treffend, die in een moordend rockend tempo werd uitgevoerd en eindigde met een als ostinato ingezette geweldige korte drumsolo. Opvallend trouwens dat Directie zichzelf in dit bandje weinig soloruimte geeft en alle ruimte gunt aan zijn kompanen. Misschien wel het hoogtepunt van de avond – al waren er vele – was hun vertolking van Stevie Wonders Livin’ In The City. Hierin kreeg met name Montis alle tijd om een schitterend opgebouwde solo neer te zetten.


Het concert eindigde met een massaal meeklappend publiek in gospel stijl: ja, dit was een ware eredienst aan de groove. Het was al na enen in de nacht, dat de band met een fraaie ballad als toegift afsloot. Van mij mogen ze morgen weer terugkomen……

Tekst Gerard Hoekmeijer
Foto’s Fred Geldermans

“RUMBLE IN THE JUNGLE” met ‘KOFFIE’

Rumble In The Jungle met “Koffie”; zaterdag 26 maart 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 10; <23jr: € 5,-

Rumble In The Jungle in Windkracht 13? Jazeker! Zonder kustpalmen, cocosnoten of uppercuts! Maar wel met Koffie. Jazzgenootschap Nieuw & Diep presenteert deze groep met trots aan het Helderse publiek op zaterdag 26 maart aanstaande.

12792131_1146118015401329_250372992653937572_o

Koffie is een groep jonge gasten uit Amsterdam en omstreken, die zich gespecialiseerd hebben in het maken van funky afrobeat. Koffie bestaat uit 6 tot 8 muzikanten, die in de voetsporen treden van de legendarische koning van de afrobeat, Fela Kuti en deze stijl op de enige juiste manier op de planken brengen: opzwepend! De band mengt de bezwerende afrobeat ook nog eens brutaal met volvette 70ties funk, zodat het schier onmogelijk wordt om stil te blijven zitten: deze avond is dus niet geschikt voor ‘Houten Klazen’. Koffie stond in hun korte bestaan al op veel (festival)podia in binnen- en buitenland, met als hoogtepunt het gerenommeerde North Sea Jazz Festival en hebben al 3 CD’s met eigen werk uitgebracht. Koffie staat garant voor muzikale passie en ongeremd plezier. Met Koffie ben je verzekerd van ‘rumble in the jungle’!

koffie 2

KOFFIE is:

Itai Weissman – Tenorsax (Winnaar Keep an Eye Jazz award 2009, Itai Weismann Quartet

Floris van de Vlugt – Altsax (Young VIP tour 2014 met Windkracht 7)Daniël Schotsborg – Bas

Valentijn Bannier – Gitaar (Cirque Valentin, Zuco 103)

Abe van der Woude – Drums (Gallowstreet)

Niels Broos – Keys (Kyteman Orchestra, James Zoo)

Steven Brezet – Percussie (Snarky Puppy)

Vernon Chatlein – Percussie (Kuenta i Tambu)

Rumble In The Jungle met “Koffie”; zaterdag 26 maart 2016; Windkracht 13; aanvang: 21:30 uur; zaal open: 20:30 uur; entree: € 10; <23jr: € 5,-

Afrotronic (Official video)

Hans Dulfer Quintet

Zaterdag 26 september | Windkracht 13 | aanvang: 21.30u | entree: €15,-

Na John Engels nog een jubilaris: het ‘enfant terrible’ (nog steeds) Hans Dulfer vertegenwoordigd in zijn eentje zo’n beetje de hele Hollandse jazzgeschiedenis. Op 28 mei werd hij 75, maar desondanks is hij nog steeds ‘a young and foolish big boy’! Al 60 jaar maakt hij de vaderlandse en zelfs Japanse podia onveilig. Er lijkt maar geen sleet te komen op deze ‘big mouth’ uit de polder, dus zijn we nog lang niet van hem af. En gelukkig maar, want de vaderlandse jazz had er zonder hem toch veel kleurlozer uitgezien. Op 15-jarige leeftijd staat hij al op de Amsterdamse podia met zijn favoriete instrument, de tenorsax. Zijn grote voorbeelden zijn dan de ‘tough tenors’ met het grote geluid zoals Ike Quibec en Big Jay McNeeley. Alle mogelijke stijlen en cross overs beproeft hij, van freejazz tot wereldmuziek en met zijn bands Heavy Soul Inc en Reflud loopt hij voorop met nieuwe en hippe geluiden.

2014 hans dulfer nick vd schoot barkmanBehalve als muzikant was hij ook op andere wijze muzikaal actief: hij was medeoprichter van de Bond van Improviserende Musici en het BIM-huis, gaf hij leiding aan poptempel Paradiso en maakte hij spraakmakende muziekprogramma’s voor de VPRO-radio. Aan de Hollandse hokjesgeest heeft hij een broertje dood. Hij haakt gewoon aan bij de punk en zelfs als het moet bij heavy metal, getuige zijn voorliefde voor bands als Slayer. Zo vierde hij ongedachte successen in Japan met zijn ‘elektronische danceband’. Maar bovenal is Hans Dulfer een echte jazzcat. Maar dan denken we niet aan lounge- of cocktailjazz, maar meer aan jazz van de straat: strijdbare, pure en rauwe jazz, ja in feite is hij de punker van de jazz.

In Den Helder is hij trouwens een geliefde artiest. In de jaren tachtig stond hij elk jaar tijdens de toen heel gezellige en drukke jazzweekends steevast in het stampvolle, roemruchte hardrockcafé Charmaine met de mannen van het later befaamde gitaartrio Sjako en in latere jaren verscheen hij vaak in stadscafé de Keizerskroon. Voor Nieuw & Diep stond hij eerder twee maal in Studio 62, o.a. met Casey’s Tenor Madness. Nu in zijn dubbele jubileumjaar 75/60 komt hij naar Windkracht 13 met een topband met gitaarbeul Jerome Hol, bassist Eric Barkman, trompettist Rob van der Wouw en drummer Cyril Directie.

N&D gaat uit van een propvolle Windkracht 13. Voor alle zekerheid raden wij u aan om uw kaarten reeds in de voorverkoop aan te schaffen! De voorverkoop start op zaterdag 20 juni tijdens het concert van The Jig. De voorverkoop adressen zijn Windkracht 13, Bruna De Schooten en Bruna Julianadorp.

Hans Dulfer Press photo

Zaterdag 26 september | Windkracht 13 | aanvang: 21.30u | entree: €15,-

Recensie BRUUT!

Zondagmiddag 21 december 2014; Windkracht 13

DSC_2428_lzn_eHet is met ruim honderd bezoekers gezellig druk in Windkracht 13, als om kwart over drie de mannen van Bruut! het “Kerstcafé” voor geopend verklaren. Met het swingende “Bounce” van hun eerste CD zetten zij direct de toon van deze middag. Heerlijk soepele grooves, fijn orgelspel en een bij vlagen magistrale sax brengen het publiek in de mood, in de juiste kerststemming. Want – het is al vaker geconstateerd – bij dit bandje is de toekomst van de jazz in goede handen. Bruut! weet als geen ander instrumentale muziek met veel gesoleer voor het voetlicht van een breed publiek te brengen. Van gelouterde jazzliefhebbers tot jeugdige hipsters, zij komen allemaal aan hun trekken bij de ‘souljazz 3.0’ van deze band. Souljazz, een stroming voortkomend uit de hardbop van eind jaren vijftig, vierde zijn hoogtijdagen in het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw met sterren als Jimmy Smith, Lou Donaldson, Lonnie Smith, Grant Green en Jimmy McGriff. DSC_2500_lzn_eHierbij werd er weer meer teruggegrepen op de oude rhythm & blues en de gospel, de oerroots van de zwarte muziek. Het aardige van Bruut! is, dat ze hier een geheel eigen draai aan geven, waarbij ze het muzikale spectrum lekker ver hebben opgerekt met invloeden uit de surfrock van die tijd en latere iconen als Sly Stone en zelfs Led Zeppelin. Organist Folkert Oosterbeek vertelde mij voorafgaand aan het optreden, dat hij pas een paar jaar geleden was overgestapt van piano naar orgel en nog zich nog niet echt verdiept had in de hammondorgelgrootmeesters uit die tijd. Misschien moet hij dat ook helemaal niet doen, want hij heeft nu een heel eigen handschrift ontwikkeld op een toch behoorlijk ‘weerbarstig’ instrument. Hij speelt vaak korte atypische solo’s, die zijn voortdurende zoektocht op het instrument onderschrijven. Hij was ook helemaal in zijn sas met z’n ‘nieuwe’ ouwe 142 buizen Leslie, overgenomen van de toetsenist van Racoon, die een heerlijk donkerbruin vervormd geluid voortbracht. Spelplezier is ook een andere troef van dit gezelschap, dat duidelijk zichtbaar heerlijk ontspannen aan het musiceren is. Bassist Thomas Rolff en drummer Felix Schlarmann leggen ogenschijnlijk ‘uit de losse pols’ de meest dwingende en swingende grooves neer, die de voetjes onbewust doen bewegen en de vingers laat knippen. En elke keer is het weer genieten van het spel van saxofonist Maarten Hogenhuis, de ‘beste tenorsaxofonist op de altsax’, zoals hij stond aangekondigd. Hij bleek nu trouwens ook behoorlijk goed uit de weg te kunnen op de tenorsax, die hij in een paar nummers gebruikte. Hogenhuis is DSC_2604_lzn_eeen zeer veelzijdig solist, die prachtig verhalen kan vertellen, waarbij hij alle sonische uithoeken van de sax benut in soms lang uitgesponnen en complexe, maar virtuoze notenruches. Hij speelde nu geheel akoestisch, hetgeen heel moedig was, zeker in combinatie met het hammondorgel, dat toch wel eens graag luidruchtig wil zijn. Het was gewaagd en ook behoorlijk knap dat zij in de toch wat losse ambiance van dit drukke kerstcafé qua geluid overeind bleven en het samenspel onverminderd strak bleef. Toch was er één bezoeker nodig, die bij een heel ingetogen ballade van Bruut! zijn medepubliek op luide toon opriep om stil te zijn en ‘respect te tonen voor de musici’. Dank zij zijn interruptie ging een zeer fraaie ‘kippenvel oproepende’ solo van Hogenhuis niet verloren in het kerstgewoel. Dat is dan weer de keerzijde van de jazz van Bruut! Het is toch vooral muziek, die gemaakt lijkt te zijn voor kerk, kroeg, bar en bordeel. Voor extase, beleving, dans en samenzijn. Daar waar de jazz zijn oorsprong vond.

DSC_2494_lzn_eBruut! speelde louter eigen werk, dat overigens niet altijd even sterk is. Er werden aardig wat nummers van het volgend jaar te verschijnen derde album gespeeld, die zich overigens niet echt onderscheidden van het oudere werk. Prijsnummer is wat mij betreft nog steeds “Bumper” van hun eerste plaat, dat geen gek figuur slaat tussen classics als “All About My Girl” van Jimmy McGriff en “Organ Grinder Swing” van Jimmy Smith. Het enthousiaste publiek liet de jonge helden pas vertrekken na een uitgelaten vertolking van hun hit “Surf”. Dat het kerstdiner u goed moge smaken.

Gerard Hoekmeijer

Hieronder nog meer foto’s van het concert. Fotografie: Studio Jowan Richie