Recensie Yoràn Vroom’s Group of Friends

Zondag 17 april I JazzClub Nieuw & Diep

Yoràbn Vroom’s Group of Friend’s

Beter laat dan nooit, moet je maar denken over het feit dat de op een week na 20-jarige Jazzstichting Nieuw & Diep in haar jubileumjaar, pas op 1e Paasdag, 17 april 2022 haar jazzseizoen opent. Maar met Yoràn Vroom’s Group Of Friends heb je dan wel een spectaculair begin van een hopelijk mooie jazzjaargang. Ruim 70 bezoekers verkozen vol verwachting een plek in de Kleine Zaal van de Kampanje boven het stralende voorjaarszonnetje.

De vriendengroep begon na een rustige introductie van de musici direct spetterend met een heerlijk opzwepende tune van hun debuutalbum ‘Across A Spectrum’. Rietblazer Itai Weissman opent met het thema en een fijne solo het bal op zijn ‘electronic woodwind instrument’ (EWI), waarop hij tal van klanken elektronisch kan bewerken, zodat het de ene keer klinkt als een fluitsectie, dan weer een gedubbelde koperpartij en soms als een misthoorn. Hij geeft het improvisatiestokje door aan pianist Timothy Blanchet, die na een fraaie pianosolo de verdere eer gunt aan de drie percussionisten, die een geraffineerd samenspel aan de dag leggen, waarin ze elkaar voortdurend uitdagen, opnaaien en tegenspelen, maar ondertussen ragfijne percussiepatronen weven, die onverwacht super strak onderbroken worden door krachtige breaks, op aangeven van bandleider Yoràn Vroom. Pfft, wat een power! En wat zijn dat voor maatsoorten?

Op een knikje van dirigent Vroom krijgt Jeroen Vierdag alle ruimte om zijn 5-string basgitaar te laten ronken en grommen. Onvoorstelbaar, dat hij zo maar invalt voor de afwezige Nathaniël Klumperbeek, de vaste bassist van de groep. Vierdag speelt echter professioneel, af en toe een partituur raadplegend, zijn partijen, alsof hij al jaren in dit gezelschap meespeelt.

Jeroen Vierdag

Wat bij zo’n band als dit opvalt, is dat het vooral gaat om het oogcontact, zo communiceer je dus, zodat het allemaal lijkt op telepathie. Hoewel nog jong is Yoràn Vroom al in ‘every inch’ een echte bandleider, die vanachter zijn kit, zittend, staand of wandelend over het podium zijn vrienden aanstuurt. Hij dirigeert met subtiele hoofdknikjes, handklapjes of door het aangeven van tempowisselingen met houten of metalen handpercussie.
Het deed me een beetje denken aan de manier waarop Frank Zappa zijn musici aanspoorde. Vroom oogt ook ongedwongen in zijn presentatie en de introductie van zijn songs. Of die van zijn voorbeelden. Zo werd in de eerste set eer betoond aan een van de allergrootste jazzrock groepen ooit, Weather Report met Joe Zawinul’s ‘Procession’. Er viel heel wat te genieten in deze eerste set, waarin heftige percussie battles gedoseerd werden afgewisseld met fraaie filmische stukken met ‘kleine zoektochten’ op de vleugel met sprankelende arpeggio’s in de allerhoogste registers – zo klinken de vogels in het voorjaar – en elektronische soundscapes van Weissman’s EWI. Daarbij bleek ook de beheersing van de dynamische ruimte van de afdeling percussie groot: er is meer dan Animal uit de Muppet Show.


De tweede set begon met een prachtige prelude van Timothy Blanchet op de vleugel. Tot driemaal toe verzocht hij geluidsman André, die het geluid overigens prima onder controle had, om de piano zachter te zetten. Zo klein begon hij zijn solo en zo kreeg hij de zaal muisstil en oogstte daarmee een dankbaar applaus. Hoog tijd nu voor een waar percussiefeest, beginnend met een intense drumsolo van Yoràn, dat door zijn broer Yariv Vroom op zijn arsenaal aan percussiespul en zijn kompaan op West-Afrikaanse Mandika percussie (o.a. djembè), Fantison Arabyde werd overgenomen. Een feest, inderdaad, want het is ook fantastisch om te zien, hoe ze gedrieën op elkaar reageren. Het spel van vraag en antwoord, het elkaar uitdagen, plagen, het elkaar opjagen tot erupties en explosies van percussief geratel en gedonder. Geweldig ook om het spelplezier te zien, vooral als de lach bij de heren losbreekt.

Fantison Arabyde

De vriendengroep werd in deze set ook nog uitgebreid met de Alkmaarse pianist Danny van Kessel, die collega Blanchet op toetsen en piano bijstand verleende. Een ander hoogtepunt was de compositie met de haast onuitsprekelijke titel: Haitsapparalla (In Further Praise Of Suomi). Fins? Enfin, maakt niet uit, het bleek een prachtig eenvoudig volksliedje te zijn, waarvan het thema, gespeeld door Itai Weissman op zijn rietsynthesizer steeds weer terugkwam na talloze percussieve uitspattingen en virtuoos gesoleer op piano en bas, uitmondend in een feestelijk finale, die je mee kon zingen. Yoràn Vroom zat ondertussen breeduit te lachen achter zijn kit en terecht: zij hadden plezier en zo ook het publiek dat graag nog wel een toegift wilde en ook kreeg. Uw recensent vond wel dat het tot driemaal toe introduceren van zijn vriendengroep iets te veel van het goede was, maar zeiken hoort er nou eenmaal bij….

Tekst Gerard HoekmeijerFoto’s Joop van de Water en Fred Geldermans

Yoràn Vroom’s Group of Friends

JazzClub Nieuw & Diep presenteert op zondag 17 april1e Paasdag, een sensationele topact: Yoràn Vroom’s Group Of Friends.

Yoràn Vroom
Yoràn Vroom – Foto Les Adu

Alle echte muziekliefhebbers van Den Helder en wijde omgeving zullen dit optreden niet willen missen. Yoràn Vroom (1991) begon al heel jong achter de ‘potten en de pannen’ en ontwikkelde zich snel tot een drumtalent van de buitencategorie.

Op 12-jarige leeftijd ontdekte hij de vermaarde jazzrockdrummer Billy Cobham, die zijn grote inspirator werd. Hij studeerde af aan het Conservatorium van Amsterdam, waar hij les kreeg van o.a. Eddie Veldman, de legendarische Surinaams-Nederlandse slagwerker en werd onderricht in de West Afrikaanse percussie door Ponda O’Bryan. Al snel werd hij ontdekt als een bijzonder musicus en speelde hij met internationale grootheden als Frank McComb, Ed Motta en de van Snarky Puppy bekende organist Cory Henry. In Nederland speelde hij o.m. met Waylon en met zangeres Kim Hoorweg- met groot succes ook in Windkracht 13 in Den Helder in 2019. Yoràn is wekelijks te zien op TV als één van de twee vaste huisdrummers in Matthijs Draait Door. Hij is pas begin dertig en behoort nu al tot de Nederlandse en Europese top.

Hij komt naar Den Helder als leider van zijn eigen band Group Of Friends, met daarin zijn jongere broer, percussionist Yariv Vroom. De groep bestaat verder uit de West-Afrikaanse Fantison Arabyde, die ‘Mandika’ percussie speelt en de Israëlische saxofoonvirtuoos Itai Weismann op de EWI, een ‘rietsynthesiser’. Samen met basgitarist Nathaniel Klumperbeek en Timothy Blanchet op piano en elektronische keyboards, maakt deze band prachtige, vitale muziek, waarin uiteraard de groove een zeer belangrijke rol speelt, maar die ook veel subtiele momenten kent. Dampende ritmiek wordt afgewisseld met sferische, filmische intermezzo’s. De beheersing van de dynamiek en het fantastische samenspel maken elk optreden tot een feest voor hoofd, heup en hart.

Yoràn Vroom’s Group Of Friends I Zondag 17 april 2022 I JazzClub Nieuw & Diep, Theater de Kampanje I Aanvang 15.00 uur I Kleine Zaal open 14.45 uur I Kaarten verkrijgbaar bij Theater De Kampanje voor € 15.  

Knallend het nieuwe muziekjaar in

Yoràn Vroom -Foto Ferry Knijn

JazzClub Nieuw & Diep knalt op 17 april a.s. het muziekjaar 2022 in met een sensationele topact: Yoràn Vroom Group Of Friends. Gevolgd door het GRATIS Festival Jazz at the Dockyard op 29 mei met o.a. New Cool Collective!

RECENSIE KIM HOORWEG BAND

Zondag 3 februari 2019 I Windkracht 13

Band

Dat gebeurt niet vaak, dat je al bij de eerste tonen weet: dit is top!
Maar het trof mij direct toen Kim Hoorweg haar eerste regels zong in het prachtige nummer Dream On. Haar stem is warm met een heerlijk hees randje en zij zingt volkomen puur, zonder overbodige opsmuk en maniertjes. Haar uitstraling is ontwapenend, ongedwongen en hartverwarmend en je weet meteen: dit is er een!
Een topper in de dop.

Kim

Nou ja, ‘in de dop’ is niet helemaal het juiste beeld van haar, want ze heeft ondertussen al zes albums op haar naam staan en heeft al heel wat ‘vlieguren’ op de podia gemaakt. Dat is het voordeel als je al op 14-jarige leeftijd begint. Het kan niet anders of zij wordt vroeg of laat ook door het grote publiek in het hart gesloten. Tijdens het concert verontschuldigt ze zich een paar keer aan het publiek, dat al lang uit haar hand eet, dat ze eigenlijk geen jazz speelt. Het is tenslotte een jazzclub. Maar wat maakt het uit wat voor etiket je op muziek plakt, als de kwaliteit zo hoog is. Want het moge dan popmuziek zijn, maar dan wel van grote klasse. Maar ook voor de jazzliefhebbers is er volop te genieten van deze zangeres en haar band.

Bill en Yoran

Ja, haar band is inderdaad een ‘All Star Band’, zoals stond aangekondigd. Zo is daar een ritmesectie van heb ik jou daar, met de onverstoorbaar steady, 5-snaars elektrieke bas van Bill Mookhoek en de geweldige drumpartijen van Yoran Vroom.
Deze speelde zijn originele drumstijl op een origineel drumstel met twee dikke snarentrommels, zonder een enkele floor tom. Hij lijkt ook een oude drumtrend eer aan te doen, door zijn grote ride cymbalen hoog in de lucht te hangen, zoals Keith Moon dat ooit deed. Dit tandem verzorgde een heerlijk, stevig groovend ritmisch fundament, dat soms deed denken aan een band als de Crusaders.

Timothy

Pianist Timothy Blanchet is perfect in zijn begeleidende rol, met mooi geplaatste akkoordenreeksen, die de liedjes een fijne harmonieuze flow gaven. Maar ook solistisch maakte hij grote indruk met prachtig opgebouwde lyrische exercities. Hij is geen virtuoso pur sang, maar vertelt steeds smaakvol en melodieus zijn verhaal. Prachtig, die lange impressionistische solo in het fraaie Soar. De oude Bechstein vleugel leek inderdaad op te stijgen…

Anton

Anton Goudsmit, in dit jeugdige gezelschap al een oude rot in het vak, lijkt ook steeds beter te worden. Want uiteraard waren daar zijn solo’s, hoekig en weerbarstig, signatuur Goudsmit: de Monk van de gitaar. Maar wat speelt deze kanjer toch ook geweldig als begeleider. Subtiele gebroken akkoorden, prachtige melodieuze lijntjes, alles ter ondersteuning van de zang, van het liedje. Of zijn fluwelen strummen in het fraaie walsje For Free. En wat weefden hij en Blanchet prachtige ragfijne patronen, die elke compositie kleur gaven. Briljant! Vooral Goudsmit kreeg veel ruimte om loos te gaan. Zo werd eer betoont aan de Britse band Radiohead, waarin hij en de band zich in een helse groove naar een geweldige climax werkten, en dat was nog pas het derde liedje!

Kim

Kim keek tijdens het hele concert met een grote lach naar haar muzikanten, zo blij als een kind, verdwaald in een snoepwinkel – zij genoot méé met het publiek.
Yoran Vroom kreeg slechts één solospot, maar wat voor een! In Taste Of Me bracht hij het publiek in extase met een furieuze tour de force in een door zijn kompanen perfect getimed ostinato, waarbij heel geraffineerd in de tijd werd geschoven. Kim keuvelde gezellig over de vrolijke autorit samen met Anton naar Den Helder, waarbij ze keihard Queens Of The Stoneage en Metallica draaiden, ook een beetje om het publiek te waarschuwen als Anton weer eens met zijn Gretsch de beest ging uithangen. Dat gebeurde dan ook regelmatig, gelukkig.

Kim en Anton

Hun jazzy duet was adembenemend mooi, Kim neuriede fraai mee met de fraaie getokkelde arpeggio’s van haar held.
De band speelde vrijwel alleen eigen materiaal van het laatste album Untouchable, allemaal goede tot uitstekende liedjes. En dan te bedenken dat ze de hand heeft in alle liedjes! Sommigen heeft ze geschreven samen met anderen, vooral met de befaamde, blinde Amerikaanse zanger en gitarist Raul Midón. Ze blijkt daarmee niet alleen een ras performer te zijn, maar ook een begenadigd songwriter.

Het enthousiaste publiek liet haar en haar mannen na het laatste nummer niet zomaar gaan. Na een lange, spontane, staande ovatie speelde een dankbare band nog een reprise van de potentiele hitsingle Everybody, waarbij de hele zaal uit volle borst meezong: ‘everybody can be somebody……’

Gerard Hoekmeijer
Foto’s Fred Geldermans